Caſtitate eccleſiaſticoꝝ XXXV
XXXVIII
¶ Sophia. ¶ Preſto eſt. ſed an plus equoſuccēdat inflāmet ⁊ ardeat/ īebriet ⁊ abducat viderint ꝯiugati. Dicit em̄ Satiricꝰ.Quid em̄ venꝰ anxia curat? Inguinis ⁊ capitis q̄ ſit diſtātia neſcit. Quot inde de altiſſime/ qͦt intemꝑantiaꝝ fediſſimaꝝ ⁊ incōceſſaꝝ bulliāt riui. qͦt flagitia. qͦt ꝯtumelie. qͣs turpe nefaſqꝫ dicere/ ſepius erūpanttu noſti omniū cognitor occl̓toꝝ? Celebsinterea rebꝰ honeſtis intendēs ac intentusnocteqꝫ dieqꝫ/ poterit auertere tales qͣlesiſti patiunt̉ inflāmatōes. ¶ Natura. Ceſſant he paſſiōes dū explent̉. ¶ SophiaSi ceſſauerint ad momentū ꝓtinus acriores irruūt. ¶ Quia libidinis vſus nō ſatiat ſꝫ irritat/ more febrilis ardoris. quē potus nutrit. auget ⁊ inflāmat. ¶ Sic pruritus in corꝑe/ ſcalpēdo dū mori videt̉ augetur. ¶ Sic fons lactis in nutrice/ ſugendoꝯtinuat̉. qͥ dimiſſus areſcit. in alios verſushumores ⁊ exitus. ¶ Natura. ¶ Sic ingeniaui multis in iebꝰ ⁊ modis. Sentio deniqꝫ ſil̓eꝫ tibi de ſemīs humore argumētaT tionē ſumere velle. ¶ Sophia. ¶ Iure ſentis ac ꝓinde cernis/ cauſas incōtinētie p̄cipuas/ lōgius a celibe fieri qͣꝫ a cōiugato. q̄ſunt obiectū alliciēs exterius ⁊ ſemen interius ex abūdantia ſtimulās ⁊ exitū querēsquod in celibe ꝑ ſudores aut alit̓ ſine qͣuisimpudicicie culpa defluit exit aut euaneſcit. ¶ Quid ꝙ ꝯſuetudo/ vim tuā habet onatura. Propterea Cicero tuus bn̄ ꝯſulit.Optīa inqͥt forma viuēdi eligēda eſt quaꝫiocunda reddit ꝯſuetudo. Sunt qͥ venereas voluptates etiā licēter exhibitas/ aſpernarent̉ vt viles vt īdignas vt nauſeā ſpiritui dantes. qm̄ guſtato ſpū deſipit oīs caro. ait Gregorius vnus meoꝝ. Talis oliꝫnoſter Auguſtinꝰ qͥ prius Ambrolij ſtatūbeatū p̄dicabat/ niſi ꝙ celibatus ſuus onerolus ſibi videbat̉. At neſciebaꝫ inqͥt qͣlesquātaſqꝫ ſuauitates ſentiret ip̄e/ bn̄ olētiscaſtitatis. ſentētia ē ſi v̓ba nō teneo. ¶ Hisaccedit virtutū aliaꝝ comes ip̄is caſte viuentibꝰ ſocietas q̄ lōge ſunt a ſollicitudineꝯiugatoꝝ/ curaꝝ ceſſatio mordaciū. celeſtꝭꝯuerſatio. ſobrietas. frugalitas ſtudiū liberum/ colloquēs cū toto ſeculo ſecum/ pn̄sego ſophia in allocutiōe tedij ſui. Rurſumhabet ſuꝑ ſe iugū xp̄i ſuaue ⁊ leue/ putreſcere faciēs iugū ml̓tiplex ⁊ ferreū mūdi. Nōvlla ſibi parturientiū faſtidia. nō educatioꝯtumaciū ſepe liberoꝝ. Poſtremo locum
iſtū multi mei ⁊ tui ſuꝑ oneribꝰ ꝯiugij/ copioſiſſime vehemēterqꝫ ꝓſecuti ſunt. precipue noſter Hieronymus. qͥ laudes nūc viduitatis/ nūc v̓ginitatis ⁊ aduerſum Iouinianū nuptias equantē celibatui vbi qͥcquid ex hiſtorijs ⁊ ſentētijs veteꝝ cū ſacriſlr̄is exhauriri pōt/ induxit. Quo fit. vt repetitōe noſtra (quoniā habent̉ in pͥmptu)nō egeāt necte latēt. ¶ Natura. ¶ Malleꝫlaterēt meqꝫ oēſqꝫ. p̄ſertim in hoc ꝙ laudeꝫvirginitatis in īproperiū reprobationēqꝫvertit nuptiaꝝ. Nec defuer̄t qui tale qͥd ipſi dū viueret opponerēt. ¶ Sophia. ¶ Oppoſuerūt. Sꝫ rn̄dit ꝯiugiū ſanctū ⁊ nuptias ſanctas eſſe. de quibꝰ hic dicendū nō eſtꝑ ſingula. ¶ Natura. ¶ Si talis eſſet omniū celibū ꝯditio/ qualē deſcripſiſti. Tolerabilē mihi nō nego fore quandā ip̄oꝝ ml̓titudinē. dū plures alioꝝ intenderēt quantū ſufficeret generatōi filioꝝ. Atuero d̓ mille vix vnū talē inuenies āplius. qꝛ laudemfundas heroice caſtitatis ex fine. qꝛ preparat ad ꝯtēplationē altiſſime veritatis. qͥdde tot meis de tot tuis eleuatiſſimis ⁊ doctiſſimis/ vſqꝫ ad ꝓphetie ſpiritū viris qͦsſcimꝰ vxores habuiſſe. ¶ Sophia. ¶ Nōtollimus omnē ab vxoratis cognitionē ꝑſpicuā veritatis/ illā ſpecialit̓ que lucet inſpeculatiuo ītellectū. qualē tui vel ſolā curioſius inueſtigāt. Amates veritatē magisvt lucentē. qͣꝫ vt redarguentē ⁊ corrigenteꝫmores ꝑuerſos qͦs nō ita deſerere curauerūt. Propterea traditi ſunt velut ingrati/ īreprobū ſenſum ⁊ obſcuratū eſt inſipienscor eoꝝ/ ⁊ in ſtultū finē deducti ſunt. Dat̉altera ꝯditio nō declaratiua vel ſpeculatiua ⁊ illuſtratiua vt p̄cedēs ſed in exꝑimento ꝯſiſtēs ⁊ affectu quā nemo nouit niſi qͥaccipit. Et hec ſi dat̉ vxoratis. profecto fitdū vacāt ab āplexibꝰ. ⁊ rariſſime fit. qꝛ nectūc ꝯfert̉ ꝓphetie ſpūs. neqꝫ ſuauiſſimusodor ille ſapiētiſſimaqꝫ iocūditas quā egoſapīa ꝯfero ẜm nomen meū. qd̓ plus ſumitur a ſapore qͥ eſt guſtatio ſpūs affectualisqͣꝫ a ſaꝑe qd̓ reſpicit ītellectū. Porro ſi pauci ſunt celibes ⁊ electi ⁊ eleuati ꝑfectiqꝫ/ ml̓to rariores ſunt. ceteris paribꝰ. nuptijs dati qͥ ſine ꝯtaminatiōe ſe cuſtodiāt. ¶ Natura. ¶ Foues meā aduerſus ꝯtinētes querimoniā / dū ꝯtinendi difficultateꝫ cauſasmecū quoqꝫ ſentis q̄ dixi. vix vnū vel vnāde mille reꝑiri. ¶ Sophia. ¶ Immo veriꝰdebilito cōpeſcoqꝫ dū caſtitatē in celibatu