De celibatū ſiue
ritatē. Prima cernit̉ in lumine fidei ſeu reuelatōis/ deſcendētis a pr̄e luminū. Alteriꝯſpiciēde/ ſufficit tuū lumē naturale. Nonaliter in doctrinis iudica qͣꝫ in oꝑbꝰ. qualia ſepe eſſe cognoſcis effecta ſuꝑ vires tuas. vt ꝙ ſol ſtetit. ꝙ v̓go peꝑit. Quibꝰ id̓omiraculoꝝ nomē indidimus/ quia nō potes ip̄oꝝ ꝯtingere rōnem. ¶ Natura ¶ Sipenitus ita ſit. vt nullo pacto capere valeāquod inqͥro quid oro/ niſi ſilere relictū eſt ⁊ponere digitu ori meo? ¶ Sophia. ¶ Bene ſperaueris. q̄re cū humili pietate/ nō animoſitate ꝓterua. Conabor tibi oſtēdereconcordiā euangelij cū lege celibatus cuꝫmatrimonij caſtitate. cū fecūditate gratiecelibatum. ¶ Natura ¶ Gratū id effecerismihi. Ecce tibi mediſcipulā exhibeo docilem. dicito que vis. ¶ Sophia. ¶ Querēdum in pͥmis eſt/ ne nos ꝓprie vocis ignorantia ſeducat/ qͥs ſit intellectus huius tueīmo diuine legis. Creſcite ⁊ multiplicamini ⁊ replete terrā. ¶ Natura. ¶ Nimirū talis. vt ꝑ copulā maris ⁊ femine/ ſpecies inſe remaneat ꝑ ꝓpagationē indiuiduoꝝ cōtinuā. ¶ Sophia. ¶ Oportꝫ ne qͥppiā aliud attēdere. p̄ſertim circa genus humanūquod rōne regi debet? ¶ Natura. ¶ Quisvis attēdat̉ aliud. ¶ Sopiia ¶ Eſt ne p̄cor finis altior hoīs qͣꝫ vt viuat hic in terris more brutoꝝ ⁊ ſe ꝑ generatōeꝫ ml̓tiplicet. ¶ Natura ¶ Si ſit alius tu cōmone vl̓edoce. ¶ Sophia. ¶ Recte petis. quoniaꝫignorato fine cuiuſlibet rei/ nihil ſolidumde eadē fieri pōt. Dixerunt itaqꝫ diſcipulitui/ ꝙ ẜm exigentiā finis cetera debēt moderari. Eſt em̄ cauſa cauſaꝝ mouēs aliasomnes. ſicut efficientē formalē ⁊ materialem. Cū ergo ſcire/ ſit rē ꝑ cauſaꝫ cognoſcere. ſuꝑeſt in hac cōquiſitiōe noſtra/ vt pͥmapotiſſimaqꝫ cauſaꝝ nō lateat. ¶ NaturaSuꝑeſt agnoſco. ¶ Sophia. ¶ Sūmamus in pͥmis a fine compendiū. ꝓut ſuadet diſcipulus tuus Plato. ⁊ dicamus ꝙfinis hominis ē cognitio intuitiua ⁊ fruitio ſummi boni/ in vita ꝑpetua. Quid refugis? Quid attonitam te ſtupor inuadit?Sentio te nō caꝑe mortales fieri īmortales. nec terrenos in celeſtes cōmutari. Ueruntū deus noſter cōis pater ita ſanxit. itamihi meiſqꝫ ſua diuinitus illuſtratōe retexit. Reſpiraueris aūt. Ego familiarius interea tecū agā. ſciſcitās a te quē eſſe finē ꝓriū homīs vt hō eſt/ diſcipuli tui (quos
dicūt ph̓os) poſuerūt. quē finē appellauerūt felicitatē. Et ne gratꝭ ꝑ diuerticula totopinionū vagabūda pererres/ volo mihinarraueris ſnīaꝫ illā q̄ tibi ꝓbabilior eſtimat̉ ⁊ verior. ¶ Natura. ¶ Faciā vt petisgr̄aꝫ hn̄s tali ꝯdeſcēſioni beninole Nā adilla q̄ p̄miſiſti prupta mō ſcādere vires nōſufficiūt. ¶ Sophia. ¶ Cōualeſces tandēme duce meoqꝫ lumīe. ſicqꝫ potēs fieſ. Dicinterī de petito. ¶ Natura. ¶ Magnꝰ intermeos cultor Areſto. nec a meaꝝ ſemitꝭ rōnū deuiās hac ⁊ illac. more pl̓imoꝝ/ ꝯcluſit ⁊ ꝯſtituit in ethicis ſuis. felicitatē hoīsin ꝯtēplatōe pͥme cauſe. qm̄ illa eſt oꝑatiooptīe potētie hoīs/ circa optimū obiectuꝫſuū. Dehīc qͥd ſtoici. qͥd epicurei. qͥdqꝫ platonici ſenſerint de fine hoīs ſum ꝓmpta referre. ¶ Sophia. ¶ Sta. Suffic ad pn̄shoc vnicū ꝓ re quā agimus v̓bū Areſto.tui. qm̄ ꝑ oīa ꝯſonū eſt mihi meiſqꝫ diſciplinis. Sꝫ altiora nr̄a migͣre nō valuit deficiebat ſibi creaturaꝝ ſcala. ꝑ quam ſꝑ eniſus ē ad veritatē. nō hn̄s ex te natura/ viaꝫalterā. Propterea me dedit deꝰ filijs hoīuꝫqͣtinus deducerē eos ab illa felicitatis arcein qͣ ſtetit Areſto. ad pͥncipiū felicitatis et̓ne ſupͣ modū ſublimioris. quā xp̄s nr̄ credendā / ꝑ me meoſqꝫ īfallibili reuelatōe firmauit. ¶ Natura ¶ Sit ita. Quid valet tādē iſte circūitus ad rē pͥmo ꝓpoſitā/ de cōcordia caſtitatis eunuchoꝝ ſpōte caſtratorū / cū mea lege de multiplicatiōe filioꝝ. qͣles vtiqꝫ gignere neq̄unt/ qͥ manere volūtaut forte cogunt̉ eunuchi vel caſtrati. ꝓutapud tuos qͣs eccl̓iaſticos noīant/ copiaꝫvidemꝰ ingentē. ¶ Sophia. ¶ Certe ꝑ oēꝫmodū rite ꝓceſſimus. dū finē inueſtigauimus hūane ꝯditōis. qꝛ finis ē qͥ rebꝰ oībꝰneceſſitatē legis īponit. Ad quē nō aſpicientes/ circa hūanū genꝰ delirāt intolerabilit̓. ſil̓e de hoībꝰ vt de iumētis ⁊ brutis ferēteſ iudiciū. ¶ Natura. ¶ Perge vltra. ¶ Sophia ¶ Pergo docēs exꝯceſſis tuis ꝙ laudabil̓ nedū mihi ſꝫ tibi tuiſqꝫ/ caſtitas eſſedꝫ. Nō dicā in oībꝰ ⁊ ſingul̓. alioqͥn ꝑiretſucceſſio. ſꝫ in nōnull̓ nec paucis. ¶ Natura. ¶ Mīror ſi potuerꝭ hec on̄dere. ¶ Sophia. ¶ Oſtendā ne dubites. deſit tm̄mōauida temerarie ꝯͣdictiōis ꝓteruia. ¶ Natura. ¶ Deerit ſpondeo.Secūdus actus pri1cipalis.¶ Sophia.