De Simonia

XXXVI

tio ad officiandū ꝯſurgit ex cōſenſu ſuſcipiētis hoc ius vel honorē. Sil̓r actus officiādi ſpūalis ē rōne finis vel obiecti. ⁊ vt freq̄nter rōne ipſiuſmet obſequij/ ſicut ſūt baptizare p̄dicare/ ordinare/ celebrare miſſam/ abſoluere ⁊ ita de reliquis.Quarta ſuppoſitio.Upponit̉ ampliꝰ tāqͣꝫ ſufficienter ⁊exp̄ſſe determinatū de iure diuino ꝑxp̄m ⁊ ꝑ apl̓m/ ꝙ ad officiū eccl̓iaſticū ſic trifarie ſumptū ꝓ iure ꝓ obligatiōe/ ⁊pro ipſo oꝑe/ correſpondet bn̄ficiuꝫ trifarieꝓportionabiliter ſumptū .ſ. ꝓ iure. pro obligatione ⁊ ꝓ ipſo oꝑe. ¶ Un̄ beneficiū ꝓ ipſoiure ſic pōt deſcribi/ ꝙ ē ius recipiēdi ſuſtētationē vite tꝑalis cōdecentē rōne ſui ſpūal̓ officij. ¶ Obligatio aūt ad beneficiū p̄ſtandū/conſurgit ex obligatione que ē ad officiādū.Un̄ illi qui pure ſponte miniſtrant ſpūalia/nō ſemꝑ obligātur illis quibus fit hec miniſtratio/ qͥn habeant curatos vel p̄latos ad hͦipſum eis miniſtrandū obligatos. alioquinduplici cōtritione vel onere p̄merent̉. ¶ Ceteruꝫ actus bn̄ficij actui officij vel exercitiocorreſpondet. ⁊ hoc vtiqꝫ de iure diuīo ⁊ inſeꝑabili/ ſicut deducit apl̓s ex multiplici radice ſumpta. nūc a lege ſcpͥture. nūc a lege nature. Un̄ ſic ait vbi pͥus. Quis militat ſuisſtipēdijs vnqͣꝫ? Quis plātat vineā ⁊ de fructu eiꝰ nō edit? Quis paſcit gregē et de lactegregis nō māducat? Nūquid ẜm homineꝫhoc dico/ an ⁊ lex hoc nō dicit? Scriptū eſtem̄ in lege Moyſi. Nō alligabis os bouistriturātis. Nūquid debobꝰ cura ē deo? Anꝓpter nos hoc dicit? Naꝫ ꝓpter nos ſcriptaſunt. quoniā debet in ſpe qui arat arare. et qͥtriturat/ in ſpe fructus ꝑcipiendi. Si nosvobis ſpūalia ſeminamus nō magnū eſt ſinos carnalia vr̄a metamꝰ. Si alij ptātis veſtre ꝑticipes ſunt/ quare nō potiꝰ nos? Sꝫnō vſi ſumꝰ hac ptate/ ſed oīa ſuſtinemꝰ/ neqd̓ offendiculū demꝰ euāgelio xp̄i. Neſcitisqm̄ qui in ſacrario operant̉/ que de ſacrarioſunt edūt. ⁊ qͥ altario deſeruiūt/ cū altari ꝑticipant? Ita dn̄s ordinauit his qui euangeliū enunciant d̓ euangelio viuere. Hec apoſtolus. immo ꝑ apoſtolū dn̄s.¶ Quinta ſuppoſitio.Upponit̉ rurſus ꝙ in his q̄ ſunt ſimoniaca de iure diuino ⁊ nō ſolumqꝛ ꝓhibita lege humana (vt ita loq̄mur more iuriſtarū) Papa poteſt cōmittere

ſimoniā. qm̄ diuine legi ſubijcit̉ ſicut alius.⁊ dum tranſgreditur illā/ grauiꝰ peccat qͣnto maior habet̉. Conſtat aūt prohibitū eſſeiure diuino/ vt illud quod eſt vere ſpūale/ q̄ratur emi vel vendi/ ſicut de Gyeſi ⁊ de Simone mago ſcriptura ſacra palā tradit. Etſicut xp̄s ad diſcipulos loquens determīatGratis accepiſtis gratꝭ date Mat. x. Ubiin eodeꝫ capitulo determinauerat que dictaſunt de iure beneficij reſpectu officij duꝫ ait.Dignus eſt operarius cibo ſuo. et Luce. x.dicitur mercede ſua.¶ Sexta ſuppoſitio.Upponit̉ vlteriꝰ ꝙ lꝫ officio papali. rōne iuris ⁊ obligatōis et operisſpūaliſ/ cōpetat bn̄ficiū trifarie proportionabilit̓ acceptū. nihilominꝰ ipſe papanō pōt qͥbuſcūqꝫ modis voluerit/ bn̄ficiū illud exigere vel extorquere ſed iuxta legē diuinā qd̓ iuſtū ē iuſte exequat̉. et ab om̄i ſpecie mala (ſicut iubet apl̓s) ſemet abſtineat.¶ Septima ſuppoſitio.Upponit̉ ꝯſequenter illud iniuſtuꝫxē ⁊ tale quale nemo ſibi fieri vellet.ꝙ de būficio iure debito ipſi Petroipſe det pecuniā pͥus qͣꝫ beneficio vtatur/ neforte vſurarius ſit. Sic aūt eſt in caſu concluſionis cuiꝰ veritas ex his ſuppoſitōibusſimul ꝯbinatis videt̉ eſſe ſufficiēter oſtenſa.Cuiꝰ deductionis applicationē omittimꝰq̄ v̓tualiter ⁊ reſolutiue ſtat in hoc/ ꝙ ius ſuſcipiendi tꝑalia quantūcūqꝫ tꝑalia videant̉eſt pure ſpūale rōne finis et obiecti. ꝓptereabn̄ficiū eccl̓iaſticū nō magiſ poteſt vendi qͣꝫofficiū cui neceſſario connexū ē. quale tamēofficium non eſſe vendibile nemo neſcit.Obiectiones.¶ Prima obiectio.Ed opponit̉ ex radice ml̓tiplici. RPrimo qꝛ ſic̄ ex antiqͣ lege decīedecimaꝝ debebāt̉ ſūmo ſacerdoti a leuitis Nūeri. xviij. et Deut̓.xvi. Sic nō minꝰ in lege noua debet̉ hec decimatio vel ſufficiēs recōpēſatio facienda ꝑinferiores ipſi pape. Hec aūt recōpēſatō videt̉ rōnabilis ꝙ fructꝰ pͥmi anni a qͦlibet nouiter beneficiato ꝑſoluant̉. qm̄ in hoc papaſeruit eccleſie. ⁊ ita propter hoc officiū ī promouendo homines ſibi debet̉ ꝓ ſuſtentatione condecenti ſtatus ſui. ⁊ ad hoc tam perſone qͣꝫ beneficia poſſunt onerari.Secunda obiectio.