Prima pars
tn̄ adhibeāt tꝑe ⁊ loco ip̄ꝫ ꝯfeſſiōis antidotū. quā nihil eē valiturā obteſtor iteꝝ ⁊ iterū/ ſi nō fuerit integra et ſufficiēter explicāsatqꝫ dinumerāſ cognita ꝯfitētꝭ pct̄a. cū circūſtātijs maxime eis q̄ pctī ſpēm mutant¶ Quartū ē. Indico nēpe ſingul̓ nō obligatorie ſed exhortatorie ſepiꝰ vt teneāt facilē qͣndā obẜuatōem ꝓ om̄ī tꝑe vite ſue. taꝫꝓ rememoratōe ⁊ qͣdā ſatiſfactōe pctōrumintegre ſil̓ ꝯfeſſoꝝ/ qͣꝫ ꝓ cautela aliqͣ futurorū. Utor v̓o ꝯmuiter hͦ mō. vt dicāt ſingulis diebꝰ bis Pater noſter. ⁊ aue maria. ſel̓de mane ⁊ ſemel de ſero. cū totidē ꝓſtratiōibus ad terrā. ſi ⁊ vbi ꝯmode fieri potueritRaro aūt muto in hͦ ꝓ magnitudine ⁊ varietate criminū diuerſitatē hmōi obẜuationū. qm̄ vix iſtud fieret ⁊ ī alijs penitētijsſecretioribꝰ p̄t ſcrupuloſiꝰ varietas tal̓ tradi. Ꝙ ſi in hͦ īnocētes cū nocētibꝰ exequē;nō ꝯq̄rant̉ innocētes. qꝛ nō minus obligati ſunt qͥ ne ſil̓es eēt nocētibꝰ/ ip̄e ꝓhibuitmanutenuitqꝫ. ¶ Hāc v̓o qͣdruplicē īſtitutionē ꝓ paruul̓ metro ludēſ ꝯp̄hēdi/ vt eaſaltiori mente reponāt. Non oꝑe aut v̓biſalios corrupis vnqͣꝫ. Sit ſatis ip̄a tibi perditio ꝓpͥa. Si qͦs ꝑdiderꝭ monitis actꝭ venefandis. Diſcrete ad rectu mox reuocareſtude. Nō pudor obſiſtat/ tua qͥn confeſſioplene Crimīa ſcita notet. vl̓ nocet illa tibi.Tu de ꝯfeſſis gͣtus; tu ne recidiues Sigͦaliqͦ facili/ iugit̉ eſto memor ¶ Ad extremūvſqꝫ q̄ ꝑuuli diligitis infantia? Ut qͥd diligitis vanitatē/ ⁊ q̄ritiſ mēdaciū? Uenite fidēter. nulle viaꝝ inſidie. nullꝰ latet anguisin herba. Cōmuicabimꝰ mutuo bona ſpiritualia/ qꝛ tꝑalia vr̄a nulla reqͥro. Ego vobis doctrina. vos mihi orōeꝫ īpendetis. īmo orabimꝰ ꝓinuicē vt ſaluemur. Sic angelos nr̄os viciſſim letificabimꝰ in qͦrumſolēnitate hec ſcribo. Sic forte. nec iā forte. ſꝫ certa ſpe miſcd̓iaꝫ īueniemꝰ apd̓ pr̄eꝫnoſtꝝ. dū obediemꝰ voci ſue ī acceſſu nr̄oad eū. ego ꝓuocādo/ vos exeq̄ndo. Nec deerūt pij gr̄e ⁊ deuotōis amplexꝰ ī pn̄ti miſeria ꝯſolatorij/ poſtmodū gl̓ie ꝯſūmate ꝑpetua vnitas ſubſequet̉. Ad quā nos oēsqͥ ſpū ꝑuuli eſſe debemus/ inuitat ip̄e ieſutſpūali collocutiōe ⁊ afflatu iugit̓ inſpirās⁊ dicēs. Sinite ꝑuulos venire ad me.¶ Incipit opuſculūeiuſde de cōtractibus ad inſtantiā pͥoris ⁊ꝯuentus domꝰ carthuſie in ſabandia. An
nō dn̄i. M.ccccxx. Menſe Ianuarij.Incipit prohemiūUi volūt diuites fieri īcidūt Gin laqueū ⁊ tēptatōem diaboli ⁊ deſideria ml̓ta ⁊ īutilia ⁊nociua q̄ mergūt hoīes ad interitū ⁊ ꝑditōeꝫ. Radix enimoīm maloꝝ ē cupiditas. quā qͥdā appetentes errauerūt a fide. ⁊ īſeruerūt ſe multꝭ doloribꝰ. Tu ꝟ̓o o hō dei hec fuge. ¶ Hec eſtapl̓ica amonitio ꝯformis ſentētie chriſti.Non poteſtis deo ẜuire ⁊ māmone. ¶ Sꝫve filijs adā pꝰ pctm̄. qͦs oꝑtꝫ trāſire ꝑ viāꝯͣctuū ciuiliū. vbi meū ⁊ tuū ꝑſtrepūt ⁊ altercant̉. Ubi dolos fraudes laq̄os d̓ceptionis/ ſꝑgit et abſcōdit inimicꝰ. dū iniqͣ rebus p̄ciā ſuadet īponi. dū nō ſatis attēdūthoīes qd̓ ait Guido carthuſien̄. Rōnaliscreature vera ꝑfectio ē vnaquāqꝫ rē tāti hahere quāti habēda ē. ſicut pluris eſt aīa qͣꝫeſca/ fides ⁊ eqͥtas qͣꝫ pecuia. ¶ Quo fit vtſpūales etiā dei hoīes vix euadūt ꝑicl̓a. licet nolint diuites fieri. licꝫ dicāt ex ſentētiaHabētes alimēta ⁊ qͥbꝰ tegamur his ꝯtētiſimus. Incūbit ſiqͥdem eis vl̓ ꝑ ſe vl̓ ꝑ ſuos ambulare viā q̄ dura ē ⁊ anfractuoſa ꝯͣctuū/ plēa laqueis. ⁊ funibꝰ circūplexa peccatorū. ¶ Tales igit̉ qͥd agent. qͣlit̓ obediētapl̓o iubēti. Tu v̓o o hō dei hec fuge? Nūqͥd debuerāt (ꝓut alibi loqͥt̉) extra mūduꝫexiſſe. nedū aīo ſed corꝑe qͥ nec fodere valēt⁊ mēdicare erubeſcunt. ⁊ de altario viuerehabēt. ¶ Atuero ꝓuidit idem apl̓us dū pͥoribus v̓bis ꝯtinuo ſubiūxit. Sectare aūtiuſticiā. Hec eſt enī q̄ ꝯmutatiōem omneꝫequo p̄cio mēſurat nūerat ⁊ pōderat Iuſticiā ꝟo docet ip̄a ſapīa. ꝑ quā ſe teſte leguꝫꝯditores iuſta decernūt. Hinc illa ſapiētiſſima ſalomōis oratio. Mitte ſapientiā decelis ſanctꝭ tuiſ. vt mecū ſit ⁊ mecū laboret¶ Sit ⁊ ip̄a nobiſcū volentibꝰ inqͥrere queſit via regia ꝯͣctuū ciuiliū ad euitadas offendiculoꝝ tēdiculas. ¶ Cōmouit hͦ attemptare petitio quorūdā hoīm dei caſuꝫ offerens ꝑplexū apd̓ eos qͦs exaudire charitaſiuſſit/ et īclīauit ſapiētia pollicēs. Qui elucidāt me inqͥt vita et̓nā habebūt. ¶ Eruntaūt partitōes due. Prīa reſoluet mat̓iā ꝯͣctuū ad terminos iurꝭ diuī ⁊ natural̓/ ſubqͥntuplici qͣternario ꝯſiderationuꝫ. Alteraſub totidē ꝓpoſitōibꝰ/ particularē caſum qͥpetitꝰ ē attinget ⁊ abſoluet¶ Finit ꝓhemiū. Incipit tractatus