Druckschrift 
2 (1494) Secunda pars operum Johannis de Gerson
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

De paruulis

diligēter int̓rogāti inſtāte etiā mortꝭ articulo qͣꝫtūlibet dānari debuiſſēt. Agnoſce qͥdefficacie lateat ī ipſa condeſcēſione benigna.Et qͥd oꝑet̉ int̓rogationuꝫ admonitionūqꝫdiſcretio cauta ſedulitas artificioſa. magꝭꝟo ī his dei ꝟtus inuocata. ſꝑata ꝓpiciaqꝫ.Quoſdā p̄terea noui viros exꝑtos a ml̓tis annis ꝯfeſſionū auditores fuerāt/ proteſtātes ſe vix aut nūqͣꝫ reꝑiſſe aliquē certꝭ infectū vicijs prius illa cuiqͣꝫ alteri detexiſſet.Nec id adhuc feciſſēt niſi magna circūſpectionis lenitatis ſpūalis arte cepiſſent eos etpia qͣdā fraude vtiliter circūueniſſent. Quaſuꝑ re quedā alia ſcpͥſiſſe me memī ad viciorū cognitōꝫ p̄cipue taliū nuꝑ vnꝰ editus ēin gallico tractatulus. Expediamus nosbreuius ī reliqͥs tribꝰ calumnijs. allegat̉ dignitas officij mei aut etiā gradꝰ magiſtralis/ ſatis factū arbitror. aūt ſuꝑaddit̉/ meā occupationē ī maioribꝰ eſſe debere.Neſcio ꝓrſus ſi quicqͣꝫ maiꝰ p̄t in paruitas mea ꝓficere valeat qͣꝫ deo dāte virtuteꝫ afaucibꝰ caniſ infernal̓ ab ipſis gehēne portis/ aīas eripere. tales ꝑuuloꝝ aīas/ qͣſi plātare aut rigare partē indignā horti eccleſiaſtici. paruulos loquor p̄ſertim in ſtudiovt eis det incrementū xp̄s. Sed aſſerūt mein p̄dicatōibꝰ publicis iſta magnificētiꝰ operatuꝝ. Id quidē forte pōpoſiꝰ ſed meo iudicio efficacius neqꝫ fructuoſius Cōfuditpͥdē ip̄e xp̄us ſuꝑbiā noſtrā. que vult niſimultos habeat auditores os ſuū aꝑire ſapientie/ qn̄ ml̓iercula ſamaritana ſola diuturno ſermone ꝯfabulatꝰ ē. Nullo pacto tn̄abnegauerim ea me irrōnabilit̓ dimiſſuꝝ neceſſitatis ſunt ī officio cancellariatꝰ/illi indignꝰ deẜuio qͣntalibet vtilitate ſecūtura in alijs. Sꝫ vbi ceſſat neceſſitas (vt plerūqꝫ ceſſat) qͥs occupatōꝫ meā ſalubrē inculpabit qn̄ me tūc fore vel ludentē vel ociā coarguere p̄ſumeret nemo? Ampliusloci tꝑis importunitate que tercia ē calumnia/ quedā rn̄dimꝰ ī pͥori ꝯſideratōe. qͣꝫ qͣꝫ locus aptior ab omni ſuſpitōe remotior eſſe poſſit qͣꝫ publicus ī eccl̓ia. Hoc euitatuerbialē illā notā. Qui male agit odit luceꝫ.Fit qͦꝫ iuſſio xp̄i vt luceant oꝑa veſtra bonacorā homībꝰ. ſit lucerna eiꝰ poſita ſuꝑ candelabrū. ſi ſcandalizant̉ aliqui interp̄tātęs hoc ad pompā vel inanē iactantiā. glorunculā. hypocriſim vel papelardiā vl̓ aliudhm̄oi. viderint qͥd dicāt Profecto ſcandalūtale ē acceptū datū. phariſeoꝝ puſil

loꝝ/ ac ꝓinde ꝯtēnēdū. qm̄ neqꝫ actꝰ neqꝫ locus p̄fert ex ſe aliquā ſpūalis ruine occaſio. Porro nil mirandū ſi radiꝰ boni oꝑis.ſanis gratiſſimꝰ ē. ſit lippis liuidis aut inflatis oculis odioſus moleſtuſqꝫ. Chriſti bonus odor ſumꝰ acclamat apl̓us. Sed quidſubiūgit̉. Alijs quidē odor mortis in mor. Alijs aūt odor vite in vitaꝫ. Ceteꝝ quiſquis attenderit qͣꝫ multa eſt meſſis dn̄icaeoꝑarij pauci (de oꝑarijs loqͦr idoneis. Naꝫalij innumeri ſūt fruges cōſumere nati/ aitOraciꝰ) videbit nullꝰ dies nulla hora nullus locus ab hac oꝑatione ſecludi deberet. Poſtremo quarta calūnia inficior me aggreſſam apud p̄deceſſores meos fuiſſe īſolitā/ cōmicū me ſolat̉ ꝓuerbiū. ſuꝰ cuiqꝫ mos ē. Si liceret cuiqͣꝫ aliquid p̄clare nouitatꝭ arriꝑe male iret reſpublica. īmo iret ſꝫ liberiꝰ corrueret. Neqꝫ tn̄ ē iſtudnegociū ꝓrſus inſolēs vl̓ extraordīariū/ ſilicētia mādato ep̄i dioceſani eſt dn̄s meſſis ſue qͥdā deputent̉ ad meſſeꝫ hāc. nūc hocnūc illo colēdā. Sed ſi licentiā hācſierī/ tutat̉ me illa xp̄i ſentētia. Rogate dn̄mmeſſis vt mittat oꝑarios ī meſſeꝫ ſuā. ItidēEſaias protegit qui petenti quē mittā qͥsibit nobis. Dixit. Ecce ego ſū mitte me Nihil ē em̄ in actꝭ iſtꝭ meis quicqͣꝫ vl̓ irregularevel illegitimū. qꝛ ſuperioꝝ poteſtas acceſſit/ quia nullus paruuloꝝ audire p̄ſumpſi/ ſicut nec facere propono abſqꝫ p̄ceptoꝝ ſubīformant̉ noticia. Deniqꝫ ꝑua cura ſcholaꝝ ſcholariū pariſius cōmiſſa ē/ ſaltem inmultis/ cācellario eccleſie pariſien̄. iure oſficij. de mādato apoſtolico. Quid v̓o cu hanc magis decere poteſt qͣꝫ religioſa bonorū morū diſciplina. Sꝫ repetētes amici quod dictū eſt. Calumniabant̉ inquiuntaduerſarij/ nouitatē iſtam vel de curioſitatevel de fictione vl̓ de infructuoſitate vel d̓nimia leuitate aut aliquo hm̄oi. Hec non mihi noua ſunt. O amici chariſſimi Om̄ia du p̄cogitaui mecū ipſe ꝑegi. qual̓ vnqͣꝫ fuit actio homīs cogniti que vel rep̄henſione vel ſiniſtra aūt ſtulta interp̄tatōe caruerit. Obſecro tn̄ illā quā expectamꝰ ſaluteꝫ obteſtor corā pauēdo tribunali iuſti iudicis dei. qm̄ nemo nouit ſunt hoīs niſi ſpiritꝰ homīs in ipſo eſt/ quatinꝰ iuxta regulāchriſti. in hac re a fructibus meis me cognoſcāt. Et ſi quid in doctrina vel oꝑatiōe/ falſum impudicū nefariū ve dep̄henderint/refugio/ iudicer tūc lupꝰ rapax in veſtimēto