Druckschrift 
2 (1494) Secunda pars operum Johannis de Gerson
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

De abſolutōe ſacramētali

ſpem ſuā potiꝰ figerēt ī auxilio dei ſctōꝝ īmediate/ qͣꝫ talia adinuēta q̄rerēt. Nihilominus ꝯdeſcēdendū ē qn̄qꝫ fragilitati et debilideuotōi hoīm pauce fidei/ neq̄unt ſic ferri ī deū īmediate. Et ex hoc pn̄t excuſari nouenarie fiūt certꝭ obſeruatijs qͣs credūtſimplices neceſſarias. et aliqn̄ nihil valeret qͥcqͥd agerēt. vt ſi ſolū eēt octo dies vl̓ſi. xi. eēt. ſil̓r ſi det̉ cādela longitudīs illiꝰoffert/ plꝰ ꝓdeſt qͣꝫ lōgior. ita de ſil̓ibꝰ innūeris. ē igit̉ q̄libet tal̓ obſeruātia ꝯdēnāda extrahēda tāqͣꝫ impia. ſꝫ potiꝰ ſtuden ē vt illud qd̓ fit/ fiat intētōe pia ad deū etſub ſpe auxilij ſui ab ip̄o altero qͦlibꝫſequēdi. Sic pie p̄t dici v̓ſus pͥor ſil̓iade aſſertōe certa/ habeat vim hm̄oi. ſed qͥadeuotio dicētis hoc meret̉ adiuuāte gr̄a dei. ſpes interim ſua vigoroſius eleuatur.Ad aliud cum queritur. ſi qͥs ſacerdos abſoluat alique bona fide credēs hr̄e ptātē abſoluēdi illū. tn̄ ī vitate habet poteſtatē/ debeat poſtmodumfacere ꝯſcīam illi quē putauit abſoluere. Etſi ſic qͥd ageret ſi mortuꝰ extiterit? Rn̄deo tal̓ ē abſolutꝰ ſacramētalit̓. ſaluabit̉ tn̄exqͦ bona fide ꝓceſſit cōtritꝰ ē/ niſi poſtmo venerit ad noticiā ſuā veritas ꝯtēpſitꝯfiteri. Sacerdos aūt tenetur ſibi facereſcientiā reſciuerit. hoc ſi cōmode poſſitfieri. al̓s. nec oportet ſi fecerit altericonſcientiā hoc qͥa cōmode pōt aut potuit/ ſit ī ꝑiculo damnatiōis. confiteri tn̄ deignorātia aut negligentia tutū erit. Aliud queſiſti ſi dicendo officiū diuinū occurrat cogitatio deuota circa aliud qͣꝫ ſonāt v̓ba ſeruitij / ſit vtiliꝰ inſe cogitationē illā vel cōtinuare/ qͣꝫ reducere ſe infra terminos et limites ſeruitij:Rn̄det̉ talis aut ē exercitatꝰ circa illamcogitationē. ita trāſit apud ī cōtēplationē .i. faciliter abſqꝫ impedimēto/ p̄t ẜmillā ſeip̄m eleuare. ẜm illā videre velut ī lumine claro imꝑturbato. ita poterit talis īcōtemplatiōe ſemet exercere etiā tꝑe ſeruitij.qꝛ om̄i facilitate abſqꝫ impedimēto reuerſionis ad ea cogitāda dicunt̉ in ſeruitiotrāſibit in hoc nūc in illud. Si ꝟo cogitatōque occurrit ſit inſolita. egeat grādi forti attētione. nec poſſit trahi ad familiarē cogitationē facilē. niſi diuturna meditati

onē illā differre/ vſqꝫ poſt tp̄s ſeruitij. qn̄ ſeruitiū eſt impoſitū ſub diffinito. Et ẜm videt̉ intelligi illud dictuꝫ beati Bern̄. in vnaomel̓. ſuꝑ Cātica. vbi vetat ne qͥcqͣꝫ aliud tꝑeſeruitij cogitet̉. etiā ſi ſalubre aliqͥd occurrerit ⁊c̄. Placuit imp̄catio lr̄is tuis inſertapetis/ vt oēs nos deꝰ ī ſua pace cuſtodiat. eta tribulatōe mūdi hoīm in abſcōdito faciei ſue miſcd̓iter abſcōdat. Eſt accōmodaſenti tēpeſtati minatur ingētes horrēdaſqꝫbelloꝝ plus qͣꝫ ciuiliū opiniones. a facie qͦꝝ ē refugiū tutiꝰ meliꝰ/ qͣꝫ ad deū recurredo patientiā humiliatōꝫ magnā. inqualicūqꝫ angulo mūdi qual̓ ſecuritas qͣlisve pax ſperabit̉? diſpoſui manere ſtabiliter īloco meo pariſius. illic p̄ſtolari dn̄i volūtas de me fiat. locoꝝ mutatio qͥd ꝓficeret ſatis inuenio. Expectamꝰ aūt p̄bēdā ampliorē faciliorē ac vberiorē ī eccl̓ia illa magna/ pariſien̄. ſed ꝑadiſi. ad quē tēdimusdiuerſis vijs. aliꝰ ſic. alius ꝟo ſic. iuxta vocātis dei varios et imꝑſcrutabiles modos.Faciat igit̉ qͥlibet bona oꝑa vocatōeꝫ ſuācertā/ ne ab expectatōe noſtra nos cōfundatdeus. Tu nominatim frater chariſſime hocegeris auxiliāte gr̄a dei iugiter tecuꝫ ſit. etfructū afferre faciat ī patiētia. in ſola poſſidemꝰ anīas nr̄as Lege. xlv. ca. Hieremieꝓphete de v̓bo dn̄i ad Baruch. Et bn̄ valememor mei ī oratōibꝰ tuis. Nec pacē queſieris extra ſꝫ aſſidue tecū habita. et libero animi ꝯtemptū rumores fuge. ſolū ne incipias nouꝰ autor hr̄i. ſꝫ ne te gratꝭ impleāt etvexēt. Dn̄m inuoca trepidabis timorevbi erat tīor Aut ſi timēdū ē illū time p̄tcorpꝰ aīaꝫ ꝑdere ī gehēnā ignis. Ammodo dubitatōnes hmoi morales pulſauerintaīm tuū vl̓ tuoꝝ/ recurre diligēt̓ ad ſummaꝫquā hēs .ſ. bertelinā. qꝛ illic reꝑies rn̄ſiōes fere oībꝰ talibꝰ. aut ſaltē inqͥrēdo ꝓficies/ exercēs īgeniū. noua qͦtidie addiſcēs/ verafūdiꝰ ī mēoria radicab̓. Eas ꝟo ſolutōes qͣs īueneris/ remāda. ſatiſfacere curabimꝰ Finit epl̓a mgr̄i Ioh̓. gerſon miſſa fr̄i ſuoceleſtīo ⁊c̄. Ex p̄dictꝭ apparet forma ſufficiēs ſecura abſoluēdi ī ꝯfeſſiōibꝰ vbi habet̉ ſcrupulꝰ aliqͥs de excōicatōe aliqͣ vl̓ irregularitate poſteaqͣꝫ p̄miſſa ē cōgrua aliqͣ imp̄catio. vt Parcat tibi deus. vel miſereat̉ ⁊c̄.vel ſimilis/ ē iſta. Ego abſoluo te a pctīs tuis In noīe patris filij ſpūſſctī amē. Necoꝑtet alia addere. īmo tutiꝰ ē dimittere. qꝛ talia vl̓ ſt̓ ſuꝑuacua nugatoria/ diſtrahētia