De forma abſolutōis
Ed de iniūctione penitētie diuerſe ſūt opiniōes ſuas rōnes adducētes/ an an̄ abſolutionē vel poſtabſolutionē iniūgēda ſit penitentia q̄ cōfeſſionis indiuidua comes ē. ad hocem̄ ꝯfeſſio fit quo vulnꝰ inflictū detegat̉. adhoc pnīa iniūgit̉/ vt vulneri detecto ſalutareremediū adhibeat̉. Et licet incerte ſint ꝓuidētie nr̄e. nec qͣ lance diuino iudicio nr̄e ponderent̉ offenſe. tn̄ abūdāti miſcd̓ia acpietate ipſius hͦ cōceſſum ē fidelibꝰ/ vt ſacramētocōfeſſionis ac remedio penitētie etiā minusſufficiētis iā ſaltē a mortis eterne ſit ereptusſupplicio qͥ fuerat damnādꝰ. etiā ſi ob modice penitētie iniūctionē lōgius ſit cruciandꝰ.qͥbꝰ tn̄ cruciatibꝰ etiā multiplex remediū ſueſpōſe aliūde ꝓuidit xp̄s. cuiꝰ ꝓpriū ē miſereri. ⁊ cuiꝰ miſcd̓ie nō ē numerꝰ. ¶ De illo autēan an̄ vel poſt abſolutionē iniūgēda ſit penitētia/ nil videt̉ obeſſe homini ſimplici ⁊ cōtrito ſeu dolēti corde ad ꝯfeſſionē veniēti etad ſatiſfactionē parato. ¶ In ip̄a aūt iniūctione pnīe ſimilit̓ occurrit rep̄hēſio ſuꝑ multiplicatiōe verboꝝ/ pnīe ī nullo ſuffragantiū.Sicut em̄ cōfitēs cauere debet ne aliqͥd immiſceat qd̓ tātū ſacramētū excuſatōe indebita. v̓boſitate importuna. oſtētatiōe falſa. ſimulatione fraudulenta/ ac ceteris qͥbuſlibetmalis violet. fructūqꝫ eiꝰ tollat. ita nō minꝰipſe cōfeſſor locū dei tenēs atqꝫ eiꝰ gerēs vices ſacramēto ꝯfeſſionis reuerentiā exhibeat. ⁊ eius v̓ba ſtatera ſancta ſint ponderatane ⁊ ipſe ī tali loco adducat quicqͣꝫ qd̓ eū v̓boꝝ ſubtilitate necnō multiplicatōe/ aut inſolita forma ꝓlatōis/ poſſit oſtētare magꝭ ceteris ꝯfeſſoribꝰ idoneū. intelligentē. doctiorē. ſanctiorēqꝫ. his em̄ ac ſil̓ibꝰ ꝯditōibꝰ pleriſqꝫ ꝓnefas ꝯfeſſoribꝰ nō ſolū fama ⁊ fauora lingua ſꝫ etiā a manu creſcit pecunia. ⁊ cathedra Moyſi quā dn̄s laudauit iſtis atqꝫalijs modis v̓titur ī cathedras numulariorū ⁊ colūbas vēdentiū. qͣs idē ipſe euertit/ etde tēplo eiecit. Poſt ſimplicē igit̉ ꝯfeſſioneꝫ⁊ verā vt p̄ſupponit̉/ ſimplex etiaꝫ fiat abſolutio. aut cuꝫ timore ⁊ magna cautela ad ſuꝑiores ſi oꝑtet remiſſio iuxta ſuꝑiꝰ dicta. demū poſt abſolutionē vl̓ an̄ (qd̓ ad pn̄s nolūmus determīare. eo ꝙ nō obſtet huic ſacr̄o)ſimplex etiā fiat pnīe iniūctio.Hoc notabile quodſeqͣtur multū ꝯcordat cū dictis dn̄i Ioh̓isGerſon. ita ꝙ videt̉ etiā ab ip̄o poſitū.
Ota forma abſolutiōis a peccaAtis ſufficiēs ⁊ neceſſaria eſt. Egoabſoluo te. Sed ſatis ꝯueniēterVp̄mittit̉ autoritate eccl̓ie/ a qͣ confeſſor accipit poteſtatē abſoluēdi ī ſuſceptione ordinis. Sed qꝛ illa ptās ē retēta ī manuſuꝑioris niſi ꝯmittat̉. ideo dicit̉ ⁊ ordīs. Etſi loco huiꝰ clauſule p̄mittat̉. autoritate quafungor/ nō ē vis. Idē em̄ valet. Deniqꝫ nota ꝙ ſatis ꝯueniēter apponit̉ ī forma ſupͣ dicta. a pctīs tuis. ad denotādū de quo fiat abſolutio vel de quibꝰ. Ꝙ v̓o dicat̉. a peccatistuis ⁊ a circūſtātijs eorū. hoc ſcd̓m totalitereſt ſuꝑfluū. Quia aūt circūſtantia ē peccatūaut nō. Si ſic/ iā dictū eſt/ a pctīs tuis. Sinō nō cadit ſub abſolutōe. ¶ Itē ꝙ dicat̉ d̓ꝯtritis/ ꝑiculoſū ē/ ⁊ p̄t eē damnoſū. qꝛ nedūcōtrita ſed etiā attrita pctā pn̄t ꝑ abſolutionē deleri ꝑ gratiā poſt aduenientē. vt meliuſpoſt declarabit̉. Hoc aūt qd̓ ē cōtritū/ om̄ino excluderet attrita ſicut albū nigꝝ ⁊c̄. Deniqꝫ hoc ē inijcere ſcrupulū deſꝑatōnis. p̄ſertim ī mortis articulo exiſtētibꝰ Nulli em̄ cōſtare pōt ſi vere de pctīs cōteratur. Cuꝫ igit̉audit ſe abſolui a cōtritis/ incipiet dubitare⁊ vacillare ſuꝑ ſua abſolutōe. maxime cū inimicꝰ ī mortiſ articulo toto poſſe īſiſtat ad deijciendū hoīem a ſua ſpe ⁊ fiducia. ⁊ ſepe dolor corꝑis ē vehemēs. ita ꝙ hō nullā deuotionis gratiā ſeu ꝯtritionē atteſtanteꝫ ſentirepoſſit. ſicut et etiā ī ſanitate homīs ſepe ſineculpa ſua ꝓpter multas rōnes aufert̉ gr̄a deuotiōis. Tollit̉ igit̉ ꝑ hoc fiducia vel minuitur. ⁊ dat̉ occaſio ruine ſeu deſꝑationi. Et ſiem̄ vere ita ſit ꝙ abſqꝫ ꝯtritōe pctā nō deleātur. tn̄ homo ſepe veracit̓ ꝯteritur/ vel ī ipſaabſolutōe ꝯtritio v̓tute ſacramēti infundit̉.⁊ hoc hoīem vt p̄dixi latet. ⁊ cū audit a cōtritis/ capit occaſionē muſitādi ⁊ dubitādi. ⁊ ꝑꝯſequēs ꝑiclitādi ⁊c̄. ¶ Ꝙ ſi dicat̉ de oblitꝭ/ſimilit̓ ē ſuꝑfluū. qꝛ nō pōt cōfitēs de peccatis oblitis abſolute abſolui qͥn etiā teneaturꝯfiteri ſi in futuris recordet̉. ¶ Nec valet dicere. q̄ libēter cōfitereris/ ſiue q̄ velles confiteri ſi eoꝝ haberes memoriā. qꝛ ſtaret ꝙ cōfitēs vellet qn̄ cōfiteret̉. ⁊ nō vellet qn̄ recordabitur. Aut forte voluntatē habet bonā ī generali d̓ confitēdo oīa que occurrūt. quā nōhaberet de cōfitēdo ſi ī ſpāli aliqua occurrerēt/ ſicut manifeſtū ē ⁊ declarari poſſet ꝑ ſyllogiſmū incōtinētis extra paſſionē exiſtētisEt hͦ diffuſe declarari pōt tꝑe ſuo ⁊c̄. ¶ Iteꝫmale expͥmit̉ fi ⁊ inqͣꝫtū poſſuꝫ ⁊ debeo. qꝛ ſi