Confeſſionis ſacramentalis XXx
VXXIII
nō p̄t/ nō debet ſe ingerere ad audiēdū. Et ſiforte occurrit caſus ſibi imꝑtinēs/ dꝫ remitere ad ſuꝑiorē. Sꝫ ⁊ ſufficit ꝙ intētio cōfeſſoris ſit bn̄ regulata. Nec ē idē dicere. ſi ⁊ inqͣꝫtū poſſuꝫ. ⁊ dicere. Autoritate mihi ꝯmiſſa. qꝛ pͥmꝰ modꝰ loquēdi ē dubitatiuꝰ. ⁊ perꝯſequēs ꝑiculoſus. vt iā ſtatim ſupͣ dictū ē.ſcd̓s aūt aſſertiuꝰ. Et dꝫ intelligi. autoritate .i. ꝑ autoritatē ¶ Nota illa ꝑticl̓a. In noīepr̄is ⁊ filij ⁊c̄. addit̉ ad denotādū ꝙ a deo eſtꝙ abſoluit. Uel qꝛ om̄ia ſacramēta fiūt ī v̓tute fidei trinitatis ⁊ paſſionis Ieſu xp̄i dn̄inoſtri. Nec ē (vt Thomas dicit in tercia ꝑteſūme) de ſubſtātia abſolutōis ſed relinquit̉arbitrio ſacerdotis. qͥ cū ſit vt inſtrumētalit̓ꝯcurrēs ⁊c̄. ſiue vt mīſter abſoluat. ꝯuenienter apponit illud qd̓ ꝑtinet ad pͥmā autoritatē dei .ſ. vt dicat̉. Ego te abſoluo ī noīe pr̄is⁊c̄. Quia tn̄ hoc nō ē determinatū ex verbisxp̄i. Qd̓cūqꝫ ligaueris ſuꝑ terrā ⁊c̄. ſicut ī baptiſmo tal̓ appoſitio ibi. ⁊ nō ī baptiſmo relinquit̉ arbittio ſacerdotis.Aliud notabile eiuſdem vt videt̉ de pͥmis motibꝰ ⁊ ꝯſenſu.Otādū ꝙ ſūt motꝰ pͥmo pͥmi. Ethſunt motꝰ ſcd̓o pͥmi. ⁊ ſūt motꝰ qꝯſiſtūt ī ꝯſenſu Motꝰ pͥmo pͥmiſunt tres. ī quibꝰ nō ē aliqd̓ pctm̄mortale vel veniale. qꝛ nō attingūt voluntatē nec vt libera ē nec vt natura. Primꝰ ē titillatio ī carne ſiue ſuggeſtio facta excitās ad libidinē. Scd̓s ē delectatio ī appetitu ſenſitiuo tm̄ circa illud qd̓ caro ſuggerit. Terciꝰē deſideriū īprouiſū ꝓſequēdi illud in opus¶ Motꝰ aūt ſcd̓o pͥmi ſunt illi qͥ attingūt volūtatē vt natura ē. nō vt ē arbitrio libera ſeuliberatiua. Et ſunt tres. Primus ē motꝰ delectatōis ī volūtate ꝯdelectādo appetitui ſēſitiuo. Scd̓s ē ꝯſenſus ſubitꝰ volūtatꝭ ī delectatōꝫ. Terciꝰ ē ꝯſenſus ſubitꝰ ſeu deſiderium ꝓſeq̄ndi ī opꝰ. In his ē tm̄ pctm̄ veīale.Ita ꝙ ī pͥmo gradu ē pͥncipiuꝫ pctī venial̓.In ſcd̓o mediū. In tercio limes ſeu t̓minꝰ¶ Iſti ſūt ꝯſenſus ī qͥbꝰ cadit pctm̄ mortalede pctō ſaltē qd̓ cadit ſub ꝓhibitōe Primꝰ ēꝯſenſus interp̄tatiuꝰ ī delectationē. q̄ fit qn̄ex delectatiōe volūtatꝭ intm̄ abſorbet̉ rō/ vtnō poſſit intēdere iudicio. ⁊ voluntas negligit mouere rōem ad iudicādū. ⁊ ꝑmittit tp̄strāſire qͦ poſſit deliberare. Scd̓s ē cōſenſusverus ī delectationē. habito etiā iudicio rōnis ī oppoſitū certo. Terciꝰ ē ꝯſenſus ī op
⁊ verꝰ ⁊ deliberatꝰ. etiā ſi opꝰ nunqͣꝫ ſequat̉.qd̓ qͥdē ꝑ ſe eſt pctm̄ mortale. Inde ait ſaluator. Qui viderit mulierē ad ꝯcupiſcēdū eaꝫ/ſtatim mechatus eſt eā in corde ſuo.Opuſculū eiuſdemſuꝑ abſolutione confeſſionis ſacramentalisRatia tibi ⁊ pax frat̓ chariſſi Ime. Petis pͥmo ſi apd̓ aliquēdoctorē reꝑiat̉ forma autēticaabſolutōis ſacr̄alis. Rn̄deo ꝙſic. Et de hͦ videat̉ ſūma ꝯfeſſoꝝ. vel Bertelina ſuꝑ hͦ v̓bo Abſolutio. pͥma q̄ſtiōe. Utꝝ forma abſolutōis debeat fieri ſub mō indicatiuo Et ẜm illa q̄ reꝑiūturibidē/ patebit ſatꝭ rn̄ſio. Ad illd̓ qd̓ ſcd̓o petis .ſ. q̄ ſit forma ſufficiēs? ¶ Deinde ad t̓ciuꝫqd̓ q̄ris. vn̄ tot varietates ī forma iſta abſo.lutōis? Rn̄deo ꝙ ex ignorātia vl̓ negligētiaſufficiēter inqͥrēdi q̄ agēda ſūt circa ſacramēta. Sꝫ cur plꝰ inqͥris circa iſtā formā qͣꝫ circa alias? Rō vna eſt. qꝛ alie forme dicunt̉ publice. ⁊ inueniūt̉ ſcpͥte ſicqꝫ legūt̉. Hic autēocculte ⁊ abſqꝫ libris ⁊ arbitrꝭ fit negociuꝫ.Pōt ⁊ alia rō dari. qꝛ actꝰ ꝯfeſſiōis ⁊ abſolutōis/ ē qͥdā actꝰ iudicialis. vbi videt̉ ſufficereꝙ ſacerdos iudex explicet ſnīam ſuā qͥbuſcūqꝫ verbis. dū tn̄ intēdat abſoluere. ſicut dicimus ī mr̄imonio/ ꝙ ꝯſenſus interior amborū ſignificatꝰ exteriꝰ qualibuſcūqꝫ v̓bis. immo ⁊ ſignis. ſicut ī muto ſufficit ad mr̄imoniū ꝯͣhendū. ¶ Heniqꝫ ꝓ ſolutōe alioꝝ q̄ſitorū ⁊ declaratōe p̄miſſoꝝ/ ſcribā tibi modū qͦvtor ī hm̄oi abſolutōibꝰ. ¶ Un̄ ſi nihil dubitat̉ de excōicatōe ꝯtracta. Dico pͥmo ꝑ modū imp̄catōis q̄ d̓ cōgruo p̄mittit̉. Dn̄s noſter ih̓s xp̄s te abſoluat. vel ꝑcat tibi deꝰ. vl̓dū mora maior ē. Mīſereat̉ tui oīpotes deus ⁊c̄. Deinde ſubiūgo. cū intētiōe interioriabſoluēdi/ qͣꝫtū poſſū et ẜm autoritatē mihiꝯmiſſā. Et dico. Ego te abſoluo a pctīs tuis In noīe pr̄is ⁊ filij ⁊ ſpūſſcī Amē. ¶ Necoꝑtet aliud addere. nec iſtd̓ ꝓnomē alijs. neciſtud adiectiuū oībꝰ. nec iſtd̓ oblitꝭ. nec illd̓ꝯtritꝭ. īmo p̄t nocere ſi ponit̉ hͦ adiectiuū cōtritis/ cū v̓tus ſacramētal̓ abſolutōis valeat ſuꝑ pctā ſolū attrita. licet nōdū ꝯtrita Etita ē additio qd̓ammō diſtrahēs q̄ p̄ſupponit ꝯtritōꝫ p̄ceſſiſſe/ q̄ nō ſemꝑ p̄reqͥrit̉ vt dictū ē. ¶ Itē nec oꝑtet addere qͣꝫtū poſſū. ⁊ adhuc minus iſtud inqͣꝫtū debeo. qꝛ ſepe ſacerdos nō tenet̉ aūt dꝫ abſoluere. ⁊ ita ē additōdiſtrahēs. ¶ Itē nec oꝑtet addere autoritate
O 4