De cognitione peccatorū

ſens volūtas peccandi. ¶ Itē bonū eſt breuem facere ꝯfeſſionē. ſine faciēdo longū ꝓceſſuꝫ. ⁊ ſine dicēdo lōgā qͣſi fabulā. Sufficit ꝙ ꝯfeſſor ſufficiēter intelligat hͦ qd̓ ꝯfitens fecit. ⁊ ꝙ omittat̉ id qd̓ ad grauitateꝫpctī nō ꝑtinet. Et ſpecialit̓ hi qͥ ſepe ꝯfitentur aduiſare debēt hoc de qͦ hn̄t ſpēalit̓ cōſcientiā. ⁊ hocip̄m dicere ⁊ reſiduū in generali ⁊ breuiter. niſi forte aliter fieret/ ad habendū ꝯſiliū aūt ꝯſolationē. ¶ Itē ꝯtingitꝙ aliqͥs ignorat de aliquibꝰ factis. vtꝝ faciat vel no. nec etiā ſcit vtꝝ mortaliter peccet aut nō. ⁊ in tali caſu pōt ꝯfiteri ſub ꝯditione dicēdo. Ego dubito de tali facto autde mō facti et de intentōne. ꝓ qͣꝫto ego peccaui ego ꝯfiteor. qꝛ in ꝯfeſſiōe mētiri nemodebet. nec affirmare hoc de qͦ ē dubiū. Tn̄bonuꝫ eſt ⁊ ſecuꝝ de talibꝰ penitere. ac ſi qͥscertus eſſet. ¶ Itē ſi qͥs ſentit ſe ꝑ frequēterꝯfiteri ꝙ minorē ex hoc habeat deuotionēoccaſione cōſuetudinis/ talis dꝫ abſtineread aliqd̓ tēpus. Et ſil̓r dico de recipiendoſacr̄o corꝑis dn̄i noſtri ieſu xp̄i. Sꝫ qui ſeſentit ꝓficere ex hoc magis ⁊ magis/ ⁊ habere maiorē ꝯſciētie pacē/ pōt omni die cōfiteri ⁊ omni die cōicare. ¶ Item nemo p̄ſumere dꝫ ꝙ poſſit aūt ſciat ſe ponere in ſtatūtalē ꝑ diligentiā ꝯfeſſionū qͥn ſemꝑ inueniat de puluere defectuū venialiū. qꝛ in ipſamet ꝯfeſſione peccat̉ venialit̓. Itaqꝫ in vacuū talis fatigaret ſe. qͥ nimis vellet de talibus defectibꝰ ꝯfiteri / ⁊ circa eos immorariQuia etiaꝫ quitat̉ hō multis alijs modisqͣꝫ ꝑ confeſſionem. vti eſt dicere Pater noſter aut ꝑcutere pectus ſuū.Conſideratio. xx.De peccatis que fiūt in mercantijs.N mercantijs caueri debēt aliq̄ꝯditōnes ſpecialiter. Uidelicetꝙ nihil iuret̉ ab aliqͦ niſi qd̓ teInere velit. ⁊ niſi teneat̉. qꝛ aliterꝑiurat̉. et peccat mortaliter qͥ ſcienter facit.Et ē hͦ dura res ꝓ nr̄is mercatoribꝰ d̓ francia. ¶ Itē ꝙ vitet̉ mendaciū (⁊ ſpēaliter addānū alteriꝰ) ī laudādo ſuas merces multo plꝰ qͣꝫ iudicent̉ eē laudāde. ¶ Itē ſi ī mercibus ſiue venalibꝰ ſunt magni defectꝰ quiſciri nō pn̄t aūt ꝑcipi ſiue recipiēdo ſiue tāgēdo nō debēt celari. nec vēdi debēt ac ſip̄dictos defectus nō haberēt. Alit̓ enī fieret deceptio alteriꝰ grādis ⁊ alit̓ qͣꝫ qͥs ratōnabilit̓ vellet ꝙ ſibi fieret ¶ Itē ꝙ ꝓ mercā

tijs ſuis qͥs nō ꝑdat ſeruitiū d̓i ad qd̓ tenetur ꝑ p̄ceptū dei aūt eccl̓ie. ⁊ ſpēalit̓ ẜm patrie ꝯſuetudinē in qͣ eſt. ⁊ quā p̄lati ſciūt etſuſtinēt. ¶ Itē ꝙ cuſtodiat̉ bona fides ẜmꝙ merces ꝯſtiterint/ et ꝓ qͣnto vēdi poſſintſaluo ſufficiēti lucro ẜm labores factos. etẜm tēpꝰ qd̓ currit. Et ꝙ ꝓpt̓ ſimplicitateꝫalteriꝰ aūt bonā fidē nō fiat ei peiꝰ. ¶ Itemꝙ nō vendat̉ cariꝰ ad credulitatē qͣꝫ ad argentū. Niſi forte haberet̉ dānū magnū innō habendo argentū. Et ī caſu iſto ⁊ in oībus ſil̓ibꝰ dꝫ hō ſuā examinare cōſcientiā.Quia ſi iudicat ꝙ plꝰ diligeret ſuā pecuniam vl̓ etiā minorē qͣꝫ expectare ⁊ plꝰ habere ꝓpt̓ damnum qd̓ recipiet/ ego teneo ꝙrōnabilit̓ p̄t vēdere cariꝰ ẜm dānū qd̓ ſcitaut intelligit ſe habiturū. Propt̓ qd̓ ī multis caſibꝰ ſciri p̄t/ qn̄ erga deū fit vſura/ etqn̄ nō. qꝛ intētio eſt q̄ facit pctm̄ erga deūqͥcqͥd ſit de iudicio ad hoīes. Propt̓ea ſiqͥs cariꝰ vēdat ad credulitatē ſiue expectātiā/ et ꝓpter hāc cauſam nō vellet ſtatī ſolui vſura ē. ¶ Itē ad cauendū ꝑiuratōes etmēdacia et alia pctā/ ego ꝯſulo ẜuari ꝯſuetudinē qͦrundā bonoꝝ ⁊ fideliū mercatoꝝ.hͦ eſt. nō ſuꝑferre ſuaſ merces. ſꝫ eas vēderead vnū v̓bū. Et qn̄ videbit̉ hec ꝯſuetudocitiꝰ ⁊ breuiꝰ emet̉. ⁊ fiet placitū deoCConſideratio. xxi.De bona fidei noſtre credulitate.Uilibet hō qͥ habet rationē et diſcretōnem/ debꝫ per expreſſum credere articulos noſtre fidei ⁊ veritates qͥ ei cōmūiter p̄dicant̉ ⁊ annūciātur.tā ꝑ vſuꝫ ſctē eccl̓ie. vti eſt in colēdo feſta.⁊ ꝑ autores approbatos ⁊ ꝑ ſuū curatum.Sicuti ē ꝙ eſt vnꝰ ſolꝰ deꝰ in tribꝰ ꝑſonisqͥ oīa creauit. et qͥ habet iuſtū et ſapiēs regimen totiꝰ mundi. Et ꝯformit̓ de alijs articulis ⁊ ꝟitatibꝰ. Nec debēt ſimplices hoīeſmagnas facere inqͥſitōnes de talibꝰ ꝟitatibus. ſed eas credere hūiliter. qꝛ peſſima ſuꝑbia eſt nō velle ītellectū ſuū ſūmittere adcredendū et ſe inclinādū in id qd̓ deus p̄cepit. ¶ Cōtra hoc faciūt illi qͥ murmurātde hoc qd̓ deꝰ facit vni ⁊ nō alteri. ac ſi ſit īiuſtus/ aut neſciat quid faciat. ¶ Contra hͦfaciūt ſortilegi ⁊ ſortilege. Et ſi eueniat ꝙ īimicus tibi afferat vl̓ mittat tibi fantaſias⁊ cogitatōes ꝯͣ aliqͣs veritates fidei. ⁊ tu ſētis ꝙ eas repellere nō potes. nō reputes ⁊ꝯtemne eas. tm̄ cura ꝙ bonū habeas deſi-