Compendium theologie
tura ē. ſꝫ ẜm illā qͣlitatē ī bonitate vl̓ maliciaẜm quā ab ip̄a rōne app̄hēditur/ ⁊ ip̄i voluntati obijcit̉ ſeu ꝓponit̉ Etem̄ (vt frequētiꝰ ſupra dictū ē) rō volūtatē mouere hꝫ et mouetẜm ſui obiecti app̄hēſionē. ⁊ ẜm illud qd̓ app̄hēdit. Certū ē inſuꝑ (vt iā modicū ſuꝑ ſatꝭdeclaratū ē) ꝙ rō. etiā qd̓ bn̄ notandū ē. credēdo forſan ſe debite volūtati diuine cōformare. licet tn̄ tunc erret. pōt qn̄qꝫ aliqd̓ obiectū app̄hēdere ⁊ volūtati obijcere ſeu ꝓponere ẜm aliā qͣlitatem qͣꝫ illud qd̓ de ſe ex ſuoqꝫgenere ſeu natura nō hꝫ. ſic ꝙ nō ſolū ꝯtīgere p̄t in actibꝰ de ſe ex ſuoqꝫ genere ſeu natura indifferētibꝰ. ſꝫ etiā ⁊ eodē mō ī caſibꝰ qͥ deſe ex ſuoqꝫ genere ⁊ natura ſunt boni ⁊ mali.Claꝝ ē em̄ ꝙ eodē mō p̄t rō aliqͥd qd̓ de ſe exſuoqꝫ genere ſeu natura bonū eſt app̄hendere. ac volūtati obijcere ſeu proponere vt malū ⁊ ecōtra. ſicut illud qd̓ de ſe ex ſuoqꝫ genere ſeu natura indifferēs ē/ pōt vt bonū vi malū app̄hēdere. ac vt tale volūtati obijcere ſeuproponere. Cū gͦ p̄dicta magis ad propoſitum applicādo/ ⁊ gr̄a alicuiꝰ exempli rō aliqͥd qd̓ de ſe ex ſuoqꝫ genere ſeu natura bonūē app̄hēdit vt malū / ⁊ ſicut malū. ⁊ ꝑ ꝯſeq̄nsdictāte ꝯſciētia fugiēdū ip̄i volūtati obijcitſeu proponit. iā illud efficit̉ ⁊ ē propriū obiectū ipſiꝰ volūtatis. Nō quidē ſub rōne boni ⁊ tanqͣꝫ bonū. qͣꝫuis de ſe ex ſuiqꝫ naturabonū exiſtat. qꝛ nō eſt vt tale ab ipſa rōe apprehēſuꝫ. ⁊ vt tale ipſi voluntati obiectū ſeupropoſitū. ſed ſub rōne mali ⁊ tanqͣꝫ malū d̓ꝑ accidēs. ⁊ ſic fugiendū. qꝛ vt tale ē ab ipſaratione app̄henſum. ⁊ vt tale dictāte ip̄a cōſciētia ipſi voluntati obiectū ſeu propoſitū¶ Sic ergo vt videt̉ ī iſto caſu propriū obiectū voluntatꝭ ē malū et fugiēdū. qͣꝫuis vt tactū eſt in illud vt tale app̄hēdendo. ac vt taleipſi volūtati obijciēdo ſeu proponēdo/ ipſarō ip̄iuſqꝫ ꝯſcientie dictamen errauerit. Sinūc ergo ip̄a volūtas tali rōni taliqꝫ ꝯſcientie dictamī/ qͣꝫuis errāti ꝯtradicēdo ī tale ſuum obiectū ferat̉ et ſe applicet. certū ē ꝙ fert̉et ſe applicat ī obiectū malū/ et dictāte ꝯſciētia fugienduꝫ. et ꝑ ꝯſequēs ē mala et peccat.cū voluntarie ferri et ſe applicari ī malū ⁊ fugiendū/ ſit pctm̄. Nec inſpicit̉ ꝙ (vt ſepe dictū ē) illud in qd̓ ſic ipſa volūtas fert̉/ ſit d̓ ſeex ſuoqꝫ genere ſeu natura bonuꝫ. Quia vt ītale ipſa volūtas nō fertur nec ferri poteſt īip̄m. qꝛ vt tale nō eſt ſuū propriū obiectuꝫ. ⁊ꝑ conſequēs etiaꝫ nec ab eo vt a tali/ pōt autdebet ipſiꝰ voluntatis bonitas dependere ⁊
attēdi. cū iuxta ſupra tacta ipſiꝰ volūtatꝭ bonitas vl̓ malicia a ſui proprij obiecti nō quidē vera eſſentia ſeu natura/ ſed qͣlitate ſub qͣa ratione ſiue recta ſiue errāte app̄hēdit̉. ipſiqꝫ voluntati obijcit̉ ſeu ꝓponitur/ depēderehabeat et attēdi. Et ſil̓r hic eadē rōne dici p̄tde illo qd̓ d̓ ſe ex ſuoqꝫ genere ſeu natura malū ē. ſi rō illud vt bonū app̄hēdat ⁊ vt bonū.et ꝑ ꝯſequēs ip̄a dictāte ꝯſciētia debitū et faciendū ipſi volūtati obijciat ſeu proponat.Nā illud propriū ipſiꝰ voluntatꝭ obiectū nōqͥdē ſub rōne mali et tāqͣꝫ maluꝫ. qͣꝫuis de ſeſuiqꝫ natura malū exiſtat. qꝛ nō ē vt tale abipſa rōne app̄hēſum. nec vt tale ipſi voluntati obiectū ſeu propoſitū. Sꝫ ſub rōe boni ettanqͣꝫ bonū de ꝑ accidēs. ⁊ ꝑ ꝯſeq̄ns debitūet faciēdū. qꝛ vt tale ē ab ipſa rōne app̄hēſū.et vt tale dictāte etiā ꝯſcīa ipſi voluntati obiectū ſeu ꝓpoſitū Et iō ſi voluntas tali rōnitaliqꝫ ꝯſcīe dictamini ꝯͣdicēdo/ tale ſuū obiectuꝫ facere et adimplere recuſet. claꝝ ē ꝙ bonū et dictāte ꝯſciētia debitū et faciēduꝫ recuſat. qꝛ vt tale ē ſuū propriū obiectuꝫ. ⁊ ſic eſtmala et peccat. qꝛ voluntarie qd̓ debitū ⁊ faciendū ē/ recuſare pctm̄ ē. ¶ Et ſi ī caſibꝰ p̄dictis opponēdo diceret̉ ꝙ volūtas ſic tali rōitaliqꝫ ꝯſcīe dictamini errāti ꝯͣdicēdo bn̄ mouet̉. qꝛ fertur et ſe applicat ī bonuꝫ. ⁊ aufugitmalū. ⁊ ſic nō ē mala nec peccat. īmo bona ēet bn̄ facit. pꝫ clare rn̄ſio ex ſtatim dictꝭ. Nōem̄ ſeqͥtur. ſi voluntas ī illud qd̓ de ſe ex ſuoqꝫ genere ſeu natura bonū ē/ ferat̉ et ſe applicet/ vl̓ illud qd̓ de ſe ex ſuoqꝫ genere ſeu natura malū eſt aufugiat. ꝙ propterea bn̄ faciat et bona ſit niſi illud faciat ſub debita qͣlitate ac debito mō. ſic .ſ. ꝙ ſi ī illud qd̓ bonuꝫeſt feratur et ſe applicet. hoc faciat ſub ratōeboni et tāqͣꝫ ī bonū. vel ſi illud qd̓ malū ē aufugiat. hoc faciat ſub rōne mali et tanqͣꝫ maluꝫ. nō em̄ qͦ ad deū ſeu qͦ ad meritū vl̓ demeritū īſpicit̉ tm̄ illud qd̓ fit. ſed ſub qͣ qualitate et qͦ mō ſeu aīo illud fit. ¶ Nunc ad ꝓpoſituꝫ ī caſibꝰ ſupra dictis. licet em̄ (vt ibi ſatisdeductū eſt) voluntas qͦ ad pͥmū caſuꝫ ferat̉et ſe applicet ī illud qd̓ de ſe ex ſuoqꝫ genereſeu natura bonū eſt. nō tn̄ hoc facit rōne boni et tanqͣꝫ in bonū. qꝛ vt tale nō ē ſuū ꝓprium obiectū. nec ſibi vt tale a rōne ꝓpoſituꝫ.ſed fert̉ et ſe applicat ī illud ſub rōne mali/ ettāqͣꝫ malū. Quia vt tale ē ſuū ꝓpriū obiectūſibiqꝫ vt tale a rōe ꝓpoſitū ⁊c̄. Et ſic lꝫ in bonū ferat̉ et ſe applicꝫ. n̄ tn̄ facit ſub illa bonaqͣlitate nec bono mō ſeu aīo. ſꝫ ſub mala qͣli-