Compendium theologie
ret. ⁊ tunc etiā ſi iuxta ſuꝑius tacta/ tal̓ actꝰrealiter ab extra nō ꝓcederet ⁊ ſequeret̉/ ē pecatū mortale. Et adhuc grauiꝰ qͣꝫ ī caſibꝰ p̄cedētibꝰ. inquātū ſcꝫ (vt etiā ſupra monſtratū eſt) grauiꝰ ē ī actū peccati ſeu ipſiꝰ actꝰ executionē qͣꝫ in ſolā eiꝰ delectationeꝫ ꝯſentire¶ Uel aliter dici poſſet/ ꝙ .ſ. ī delectatiōe moroſa mora cōſenſus veri ⁊ exp̄ſſi ipſiꝰ ratōisſuꝑioris (de qua ſtatim ſupͣ) vir nō comeditſicut mulier. ſed ſolū comeſtioni mulierꝭ cōſentit/ ſicut ſupra dictū ē/ fieri ī delectationemoroſa mora cōſenſus interp̄tatiui ⁊ effectualis eiuſdē rōnis ſuꝑioris. Eſtqꝫ ꝓpt̓ hm̄oiconſenſuꝫ veꝝ ⁊ exp̄ſſum pctm̄ mortale. ſedgrauiꝰ vt iā tactū eſt/ qͣꝫ in tali cōſenſu interp̄tatiuo ⁊ effectuali inqͣꝫtū .ſ. grauiꝰ ē vere etexp̄ſſe in aliqd̓ maluꝫ ꝯſentire/ qͣꝫ interp̄tatiue ⁊ effectual̓r. Sꝫ ī conſenſu ipſiꝰ rationisſuꝑioris in actū peccati ſeu ī ipſiꝰ actꝰ executionē. etiā ſi vt ſtatim dictuꝫ ē/ tal̓ actꝰ realit̓ab extra nō ꝓcederet ⁊ ſequeret̉. vir non ſolū cōſentit/ ſed ſicut ⁊ mulier comedit. ⁊ tūceſt tēptatio de ſe ꝯſummata ⁊ ꝑfecta. Et intelligant̉ he exemplificatōes iuxta ſuꝑiꝰ declarata. qn̄ .ſ. hm̄oi delectatōes conſenſuſqꝫin actū ſunt ⁊ ferunt̉ ſuꝑ his q̄ de ſe ex ſuoqꝫgenere/ aut ex aliqua circūſtātia pctā mortalia exiſtūt. ¶ Et hec quo ad talē materiā nature pͥmoꝝ motuū delectatōis ⁊ ꝯſenſus inactū. ordiniſqꝫ ⁊ ꝓgreſſus tēptationis/ inqͣꝫtū de eis ad ꝓpoſituꝫ huiꝰ octaui tractat̉iſtiꝰ libelli tractādū occurrebat/ dicta ſufficiant. Qui latiora videre voluerit / habet vt īſuꝑioribꝰ in ſil̓i tactū ē doctores pl̓imos. tāmgr̄m in. ij. ſnīarū/ qͣꝫ alios ſuꝑ dicto paſſutractātes. qͣꝫ etiā bt̄m̄ Tho. pͥma ⁊ ſcd̓a ſcd̓epartis ſue ſumme.De tribus ad grauitatem peccati conferentibus.Uia v̓o iā recēter/ ⁊ etiā in ſuꝑioribus. maxime ī declaratione nature ⁊ qualitatis peccati mortal̓dictū ⁊ monſtratū ē quō nōnunqͣꝫ actus aliqͥs qͥ de ſui forſan natura ex ſuoqꝫ genere pctm̄ nō eſſet/ vel forſan veniale ſolū. ex intētionis corruptōe vel ratōe remorſus ꝯſciētie. ſeu aliqua alia circūſtantia/ poteſt peccatū mortale effici. Eapropter ⁊ etiam ad clariorē ſemꝑ cognitionē diſtinctionis ſeu nature peccati venial̓ a pctō mortali. circa cuiꝰ declarationē p̄ſens pͥncipalitermateria verſat̉. viſum eſt expediēs de his tri
bus hic ſummatim aliqua ꝑſtrīgere. De intētione ac fine actōis ſeu oꝑatōis. De eē ſeunatura ⁊ qualitate ꝯſcientie. De natura. qͣlitate ac numero circumſtantiaꝝ.De intērone ac fineactionis ſeu oꝑationis.Irca primū eſt aduertēdū. ꝙ intētio ī generali ꝓut hic ⁊ in materia morali .ſ. v̓tutis ⁊ peccati ſuVAmit̉ ſic deſcribit̉. Intentio ē actꝰvoluntatis in aliquē fineꝫ tendētis. ꝑ aliqͥdvel aliqua ad illū finē ordinata. Dicit̉ em̄ intentio/ quaſi ī illud tentio. Nā intētio ſemꝑreſpicit aliqͥd vt finē. ẜm .ſ. ꝙ illud ē terminꝰvolūtatis. Ex quo clare apparet/ ꝙ intētiode ſe importat ⁊ denotat quādā diſtantiā illius qd̓ ſic intēdit̉. Et ideo qn̄ volūtas fert̉⁊ intēdit īmediate ī aliquid. etiā ſi illud ſit finis vltimꝰ queꝫ tūc ſibi ꝯſtituit. terminuſqꝫipſiꝰ voluntatis q̄ pro tūc habet̉. nō dicit̉ tamē ꝓprie eē intētio. ſed qn̄ affectꝰ ſeu voluntas in aliqͥd tanqͣꝫ finē vltimū quē ſibi tuncꝯſtituit/ vel tanqͣꝫ ad illū finē ordinatū fert̉.⁊ tendit. nō īmediate ſed mediantibꝰ alijs ꝑque ī illud ī qd̓ ſic fert̉ et tēdit nitit̉ ꝑuenire/tunc ꝓprie ē intētio. Ut gr̄a alicuiꝰ exemplifert̉ ⁊ tendit pͥncipaliter affectus alicuiꝰ ſeuvolūtas in ſuā finalē ſalutē. ⁊ ꝓpter ipſaꝫ facilius aſſequendā/ intēdit corpus ſuuꝫ domare ⁊ ſpiritui ſubijcere. ⁊ vt hͦ ꝯgruētius ⁊cū ſaniori ꝯſilio ⁊ auxilio facere poſſit intēdit religionē aliquā intrare. ⁊ ꝓ hoc faciēdoad aliquē locuꝫ talis religionis ire. Iſte tal̓reſpectu ſalutis ſue qͥ eſt vltimus finis/ quētūc ſibi ꝯſtituit. reſpectu etiā domatōnis ſuicorꝑis ac ingreſſus religionis/ qͥ ſunt finesmedij ad illū .ſ. finē vltimū ordinati/ dicit̉ ꝓprie hr̄e intentionē. Reſpectu ꝟ̓o additiōistalis loci illiꝰ religionis/ licet ſit quedā volūtatis diſpoſitio. nō tamē ꝓprie dicit̉ eſſe intētio. ¶ Ex p̄cedēti intētionis ī generali deſcpͥtione/ clare ⁊ faciliter elici pōt deſcriptiointētionis recte. ꝑ additionē .ſ. iſtorū verboꝝdebitū ⁊ debito mō. Et etiā intētōis ꝑuerſeſeu corrupte / ꝑ additionē oppoſitoꝝ ſeu cōtrarioꝝ verboꝝ .ſ. indebitū ⁊ īdebito modoSic tn̄ ꝙ ī deſcpͥtōe intētōis recte illa duoverba .ſ. debitū ⁊ debito mō ꝯiūctim accipiant̉. cū ipſa duo ad hoc ꝙ intētio ſit recta neceſſario habeāt ꝯcurrere. In deſcpͥtōne v̓ointētiōis ꝑuerſe ſeu corrupte illa duo verbaoppoſita .ſ. indebitū ⁊ indebito modo acci-