De peccato veniali
Lxj
henſiuā deintus ſeu ab intra. ¶ Uires app̄henſiue de foris ſeu ab extra ſunt quīqꝫ ſenſus ꝑticulares ſiue ext̓iores. ſcꝫ viſus. auditus. guſtus. odoratus. tactus. Et ſūt vires apphenſiue paſſiue. qꝛ ſenſatio fit ī ipſis ſenſibus. ab intra ſuſcipiēdo ⁊ nō ab extra mittēdo. Et ſunt iſti ſenſus ſolū ꝑceptibiles rerū ſingulariū ⁊ nō vniuerſalium.Et habēt oēs vnā originē a ſenſu cōmunia quo veluti linee a cētro exeūt. Et ad cauſandū in eis debitā ſenſificatōeꝫ quattuoroꝑtet cōcurrere .ſ. obiectū p̄ſens. mediū deferens. ⁊ diſpoſitū organū conueniēs et ſanū. ⁊ actualē aīe intentōem. Et in multisꝯueniūt et differūt ad inuicē. q̄ ꝓ materiap̄ſenti nō eſt neceſſariū exprimere. ¶ Uiresautē app̄hēſiue ab intus ſunt qͥnqꝫ potentie interiores aīe ſenſibilis. q̄ ſunt ſenſuſ cōmūis. imaginatio. eſtimatio. fantaſia ⁊ memoria. Et ſunt etiā oēs iſte qͥnqꝫ potentiepaſſiue/ qꝛ ab intꝰ ſuſcipiēdo app̄hēdūt etpatiūt̉ a formis reꝝ ſingulariū. Et ſunt etiam circa ꝑticularia tm̄. ¶ Et eſt ſenſus cōiſpotētia q̄ oīm ſenſuū ꝑticularium obiectaapp̄hēdit. Nā alij ſenſus ſil̓itudīes ſuorūſenſatorū ad ſenſum cōem reducūt. qͦ mediante d̓ ſinguloꝝ ꝓpͥetatibꝰ iudicāt ⁊ diſcernūt. qꝛ ẜm iudiciū ſenſus cōis app̄hēdimꝰnos videre qn̄ videmus. ⁊ audire qn̄ audimus. ⁊ ſic de alijs. ¶ Uirtꝰ aūt imaginatiua ē potētia app̄hēſiua. in qͣ imaginatiōesreꝝ ſenſibiliū reẜuāt̉. Iſta v̓tus plꝰ abſtrahit qͣꝫ ſenſus. qm̄ ſenſus nō accipit formārei niſi ip̄a re p̄ſente. ¶ Imaginatio v̓o formā rei reẜuat/ re etiā ip̄a abſente. et in hͦ differt a ſenſu cōmuni. qꝛ ſenſus ꝯmūis indiget p̄ſentia rei ext̓ioris ſicut ſenſus ꝑticularis. imaginatio v̓o nō. Iſta ꝟ̓tus vocaturtheſaurꝰ formaꝝ. qm̄ ſicut dictū eſt formereꝝ a ꝑticularibꝰ ſenſibꝰ recepte in ea retinētur ⁊ ſeruāt̉. Et de iſtis duabꝰ potētijs ſuificiāt q̄ dicta ſunt ſūmatim ꝓ intellectu dicendoꝝ tetigiſſe. Qui ampliora ⁊ etiā d̓ aliis tribꝰ potētijs q̄ſierit/ ad ph̓m recurrat.De vi ſenſibui motiua ſpiritualiterIs ſenſibilis motiua qn̄qꝫ mouet̉ſpūaliter/ qn̄qꝫ corꝑaliter. Qn̄ moſuet ſpūalit̓ d̓r appetitiua. que etiādupl̓r moͣuet .ſ. aut diligendo/ aut odiēdo.Iuxta q̄ diuidit̉ in ꝯcupiſcibilē ⁊ in iraſcibilē ꝑ qͣs aīa appetit bonū vl̓ inſurgit cō-
tra malū. Et exinde oriunt̉ qͣttuor affectiones .ſ. gaudiū. ſpes. dolor. timor.¶ De ſenſualitate¶ Senſualitas etiā eſt vis aīe ſenſibil̓ motiua. ⁊ ad idē mouet ad qd̓ vis ꝯcupiſcibil̓⁊ iraſcibil̓. ſꝫ ab eis differt. ¶ Prīo qꝛ ſꝑ appetit q̄ d̓lectabilia ſunt corꝑi. ⁊ q̄ ei nociuaſūt refugit. Cōcupiſcibil̓ ꝟo ⁊ iraſcibil̓ bene ꝟſant̉ et mouēt̉ etiā circa bonū vl̓ malūnō delectabile nec nociuū corꝑi. Scd̓o qꝛſenſualitas magꝭ corꝑi ꝯiūgit̉. eſtqꝫ magiſad carnē dep̄ſſa. Et ſic̄ ī brutis ita ī hoīeſuo ꝓpͥo motu mouet̉ nec aliqͣ lege ſtrīgit̉.qͥn ſꝑ ī appetitu reꝝ ad corpꝰ ꝑtinētiū moueat̉. Nobiliꝰ tn̄ ē ī hoīe qͣꝫ ī brutꝭ. qꝛ ī homīe ei ꝯuenit aliqͣlit̓ ſubiectā eē ⁊ obediētēvolūtati ⁊ ratōi. Sꝫ ꝯcupiſcibil̓ ⁊ iraſcibilis ꝯiūgūt̉ ratōi. ⁊ ꝓut ſunt in hoīe rōe frenant̉ ac regūt̉ v̓tutibꝰ q̄ ī ip̄is fundant̉. vttꝑantia q̄ ē ī ꝯcupiſcibili. ⁊ fortitudīe q̄ eſtī iraſcibili. ¶ Uis ſenſibil̓ motiua mouenſcorꝑal̓r diuidit̉ ī v̓tutē naturalē. ī vitalē. inaīalē Prīa .ſ. natural̓ motiua ē hūorū mediantibꝰ arterijs q̄ radicāt̉ ī epate. ⁊ hͦ ꝑ ſpm̄naturalē. Scd̓a .ſ. vital̓ eſt motiua pulſuūmediātibꝰ arterijs q̄ radicāt̉ ī corde. ⁊ hͦ ꝑſpm̄ vitalē. Tercia .ſ. aīal̓ ē motiua membroꝝ mediātibꝰ neruis qͥ radicāt̉ in capite⁊ hͦ ꝑ ſpm̄ aīalē. Et ẜm iſtoꝝ diuerſitatemvt videt̉ dicit̉ ſpūs natural̓ vital̓ ⁊ aīal̓. qͥtn̄ vnꝰ ⁊ idē eſt in ſubſtātia. licꝫ ẜm ꝯꝑatōꝫdictoꝝ motuū diuerſificet̉ in ratōe.¶ De aliquibus potētijs anime ratōnalis.St inſuꝑ ſciēdū ꝙ qͣꝫtū ad pn̄teꝫ 5mat̓iā ſpectat ⁊ ſufficit. potētie aīerōnal̓ ẜm ph̓m pͥncipal̓r ſeu pͥmaria diuiſiōe diuidūt̉ ī cognitiuā quā theologi ītellectū vocāt. ⁊ ī motiuā quā theologi affectū noīant. Tūc eī potētia aīe ītellectꝰ d̓r/qn̄ ē app̄hēſiua. ⁊ volūtas d̓r qn̄ ē motiua¶ Itē ſciēdū ꝙ aīa qͣſdā vires hꝫ ſeꝑatas acorꝑe/ ⁊ ẜm qͣs n̄ innitit̉ corꝑi. licꝫ eis vtat̉vtēte corꝑe vt ſūt velle ⁊ ītelligere Quaſdāꝟo hꝫ īſeꝑabileſ a corꝑe maxīe reſpc̄ū hoīſqͣꝫtū ad oꝑatōeꝫ. qꝛ .ſ. anīa extra corpꝰ eaꝝoꝑatōꝫ exercere n̄ p̄t. vt ſūt vires ſēſibiles.d̓ qͥbꝰ ſupͣ. Hꝫ etiā aliqͣſ qͦ ad ſe dūtaxat. vtſūt rō. volūtas. libeꝝ arbitriū. Aliqͣs verohꝫ qͥbꝰ corꝑi ꝑmiſcet̉. vt ſunt vis natural̓.vital̓ ⁊ aīal̓. de qͥbus ſup̄ tactū eſt.
Ꝙ