Compendiū theologie
ria enī tria oriri ſolent. Primū eſt rācor inaffectu. Scd̓m rācoris ſignum in effectu.Terciū eſt actio ꝯͣ iniuriantē. Primū tenet̉qͥlibꝫ ſtatim remittere etiā ſi nō roget̉. Secundū tenet̉ qͥs remittere ſi roget̉ .ſ. veniāpetenti. ⁊ iuxta ſuā facultatē emēdare ꝑato. Terciū nō tenet̉ qͥs remittere. ¶ An aūtille cui facta ē iniuria debeat amiciciā q̄rere? Sciendū ē ꝙ duplex ē debitū. pͥmū eſtneceſſitatis. ſcd̓m ē ꝑfectōis. Quantū adpͥmū .ſ. debitū neceſſitatꝭ ſine quo .ſ. nō eſtſalꝰ. iniuriatꝰ nō tenet̉ recōciliatōeꝫ ⁊ amiciciā q̄rere. Quātū v̓o ad ſecūdū debitumdicit Chriẜ. ꝙ talis iniuriatꝰ dꝫ recōciliatōem ⁊ amiciciā q̄rere. ⁊ hͦ maxime vt exinde duplicē coronā accipiat. Unā qꝛ iniuriam paſſus ē. alterā qꝛ pͥus rogauit ¶ Notādum poſtremo qͦ ad hͦ capitulū ꝙ redderemalū ꝓ malo ē fragilitatꝭ. reddere malū ꝓbono eſt ꝑuerſitatis. reddere bonū ꝓ bonoē eqͥtatis. reddere bonū ꝓ malo ē charitatꝭDe Vicio ſeu peccato acedie.Ubſeq̄nter dicēdū venit d̓ acedia. q̄ ẜm aliqͦs ſic deſcribitur.Acedia ē de v̓tutū laudabili exercitio/ vt̓uſqꝫ hoīs lāguida deiectio. Alit̓ ſic deſcribit̉. Acedia ē diffidentia d̓ ꝓprijs viribꝰ ⁊ dei auxilio qͦ ad arduabona īplēda. Scd̓m alios ſic. Acedia eſttorpor mētis bona īchoare aut ꝑficere negligenter. ¶ Notandū aūt ꝙ Iſidorꝰ acediā a triſticia diſtīguit dicēs triſticiā eē inqͣꝫtū hō recedit a bono ad qd̓ tenet̉ tanqͣꝫ agraui et laborioſo. Acediā ꝟo dicit eē inqͣꝫtū hō ab illo bono diuīo ſeu ſpūali ſe cōuertit ad qͥetē indebitā. Grego. v̓o acediātriſticiā noīat. ⁊ vt videt̉ ꝯueniētiꝰ qꝛ triſticia de ſe ẜm quam aliqͥs a graui laborioſooꝑe r̄cedit/ vel ẜm quā aliqͥbꝰ alijs cauẜ triſtatur nō eſt viciū ſpēale ab alijs diſtīctū.Sed tūc ſolū ſpeciale viciū dicit̉/ inqͣꝫtuꝫhomo ꝯtriſtat̉ de bono diuīo ſeu ſpūali. ⁊tunc claꝝ ē ad rōem acedie ꝑtinere q̄ ſe exeo ad qͥetē indebitā ꝯuertit. inqͣꝫtū .ſ. bonūdiuinū ſeu ſpūale aſꝑnat̉. Et ẜm hec duonoīa habet̉ ꝓpͥe ratio acedie. qꝛ inqͣꝫtū eſtauerſio a bono diuīo ex eo ꝙ gͣue eſtimat̉;tunc dicit̉ triſticia. ſed inqͣꝫtū eſt ſpreto ip̄obono diuīo cōuerſio ad creaturā .ſ. ad qͥetēindebitā ex eo qꝛ leuis eſtimat̉ ⁊ placens/ratōe huiꝰ dicit̉ acedia. Ex qͥbꝰ ptꝫ ꝙ hoc
viciū inqͣꝫtū ē vl̓ dicit̉ triſticia opponit̉ leticie ſpūali. Sed ꝓut eſt ⁊ vocat̉ acedia;opponit̉ v̓tuti fortitudīs q̄ ꝯſiſtit in arduis aggrediēdis et ī ſuſtinēdis aduerẜ. Etdenoīat̉ acedia ab acedine. qꝛ ꝑ eā aīa habet qͣndam acedinē quādāqꝫ guſtꝰ ſpūaliſindiſpoſitōeꝫ de bono diuīo ſeu ſpiritualidifficili. ¶ Sed ẜm btm̄ Gre. xxxi. li. mor̄.ſex aſſignant̉ acedie filie .ſ. malicia. rancor.puſillanimitas. deſꝑatio. torpor circa p̄cepta. euagatio mētiſ circa illicita. Quaꝝ numerꝰ ſeu ſufficiētia ſic accipi p̄t. Cū enī iuxta ph̓m in eth̓. nullꝰ diu abſqꝫ delectatiōepoſſit cū triſticia manere. ⁊ vt tactū ē/ acedia ſit triſticia de bono diuino tāqͣꝫ de gͣui⁊ laborioſo. euenit ꝙ acedioſus tēdit ⁊ laborat ad hͦ ꝙ a ſua triſticia ſe eximat ⁊ liberet ſeu recedat. Duplici aūt via p̄t aliqͥs atriſticia recedere. Uno mō vt a ꝯtriſtantibus recedat. Scd̓o mō vt ad alia in qͥbuſdelectari poſſit trāſeat. Sicut ẜm eūdemph̓m cōmunit̓ videt̉ ꝙ illi hoīes qͥ nō pn̄tin delectatōibꝰ ſpūalibꝰ gaudere ſe trāſfer̄tad delectatōes corꝑales. Reſpectu pͥmi mēbri ī receſſu ſeu fuga a ꝯtriſtantibꝰ tal̓ proceſſus attēdit̉. Nam pͥmo hō ip̄a ꝯtriſtantia fugit. Scd̓o interdū vltra ꝓgredit̉ itavt ip̄a q̄ triſticiā ingerūt impugnet. Reſpectu iteꝝ pͥmi iſtoꝝ duoꝝ .ſ. fuge ꝯtriſtantiūbona ſpūalia de qͥbꝰ acedia triſtat̉; ſūt velip̄e finis .ſ. deꝰ. vel ea bona q̄ ordinātur adip̄m finem. Fuga aūt ip̄iꝰ finis fit ꝑ deſꝑatōnem. Eorū aut bonoꝝ q̄ ſunt ad ip̄m finē / ſiqͥdem ſint ardua. vtputa ea q̄ ſubſuntꝯſilijs euāgeliciſ fuga fit ꝑ puſillanimitatem. Si ꝟ̓o nō ſint ardua ſed ſolū q̄ ꝑtinētad cōem iuſticiā. fuga fit ꝑ torporē circa p̄cepta. ¶ Reſpectu ſcd̓i iſtorū duoꝝ dupliciter fit ip̄oꝝ bonoꝝ ſpūaliuꝫ impugnatio.Qn̄qꝫ enī fit indirecte. ꝯͣ .ſ. hoīes qͥ ad ipſabona ſpūalia inducūt. et tūc eſt rācor. Qn̄qꝫ ꝟo vlteriꝰ ſe extēdit directe. ſcꝫ ad ip̄a etiam ſpūalia bona q̄ ꝯtriſtāt. In qͦꝝ deteſtationē aliqͥs ex ip̄a triſticia adducit̉. et tunceſt ꝓpͥe malicia. ¶ Reſpectu ſcd̓i mēbri pͥncipal̓. inqͣꝫtū .ſ. aliqͥs ꝓpt̓ triſticiā bonoruꝫſpūaliū ſe ab ip̄is bonis ſpūalibꝰ ad delectabilia exteriora trāſfert/ pōit̉ filia acedieeuagatio mentis circa illicita. ¶ Eſt tn̄ hicaduertendū vt clariꝰ p̄dicta intelligant̉ ꝙmalicia nō capit̉ hic in ſua generali acceptione ẜm quā ē qd̓dā genꝰ omniū vicioꝝ.ſed capit̉ ꝓ qͣdam ꝑticl̓ari malicia qͣ qͥs vt