Druckschrift 
2 (1494) Secunda pars operum Johannis de Gerson
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

De ſeptē Diciis capitalibus x

XXVIII

Suꝑbia eſt ꝑuerſus ꝓpͥe celſitudīs appetitus. Dicit etiā Augꝰ. ſuꝑbia oībꝰ hoībus inuidet .ſ. ſuꝑioribꝰ. qꝛ eis equaturParibꝰ qꝛ ſibi eqͥntur. Inferioribꝰ ne ſibiequent̉. Dicit̉ etiā ſuꝑbia oīs pctī radix initiū ꝓpt̓ tres ratōes ſupͣ in penul. cap̄.īmediate p̄cedēti tactas. Grego. xxxi. li.mora. qͣttuor ſpēs ſuꝑbie aſſignat. Prīa eſt homo bonū qd̓ habꝫ eſtimat ſe a ſeipſohabere. Scd̓a ſpēs eſt bonū qd̓ habet/ ſibi deſuꝑ datū credit. ſꝫ tn̄ ſe reputat illud ſuis meritꝭ accepiſſe. Tercia ſpeciesē iactat ſe hr̄e bonū qd̓ hꝫ. Quarta ſpecies eſt homo deſpectis ceterꝭ appetit ſingl̓arit̓ videri hr̄e bonū qd̓ hꝫ. Eteſt aduertēdū iactātia accipit̉ qͣꝫtū adinteriorē cordis arrogantiā. Quia ſi caꝑet̉iactātia qͣꝫtū ad exteriorē actū qͥs falſo ſediceret vel laudaret habere bonū qd̓ hꝫmagis ꝓpͥe ꝑtineret ad pctm̄ inanis gl̓ieetiā ad peccatū mendacij qͣꝫ ad pctm̄ ſuꝑbie ꝓut ſumit̉ a btō Greg. Iſtaꝝ aūtqͣttuoꝝ ſpēꝝ nūerꝰ ſufficiētia ſic ſumit̉.Dictū eſt ſuꝑbiā eſſe inordīatū ꝓpͥe excellentie appetitū. Oīs aūt excellētia accedithomī rōe alicuiꝰ boni qd̓ habꝫ. Bonū au qd̓ habet triplicit̓ p̄t ꝯſiderari. Unomodo ẜm ſe. Alio ex ꝑte cauſe habet̉Tercio ex ꝑte modi ip̄m bonū habēdiReſpectu pͥmi certū eſt quāto bonū qd̓qͥs habet maiꝰ eſt/ tāto maiorē excellentiā cōſequit̉. Ex quo ꝯtingit cuiꝰ appetitus inordīate vl̓ vltra modū ſibi ꝯuenientē in ſuā ꝓpͥam excellentiā tēdit/ ſibi īanimo ſuo attribuit bonū qd̓ habꝫ. velmaius qͣꝫ habet. et tunc eſt tercia ſpeciēs ſuperbie ſupra poſita. que eſt ſcꝫ cum quis iactat ſe habere bonum quod non habet. Reſpectu ſcd̓i certū eſt qn̄ bonū qd̓ hꝫ.habet ex ſeip̄o/ ip̄e excellentiꝰ habet qͣꝫ ſi haberet ab alio. Et ex hinc ꝓcedit cuiuſappetitꝰ inordīate et vltra modū debituꝫ ſibi ꝯuenientē in ſuā ꝓpͥam excellentiamtendit illud bonū qd̓ habꝫ ab alio eſtimatin ſuo animo/ ſibi attribuit habere a ſeipfo. Et qꝛ duplicit̓ aliqͥs pōt eſſe cauſa boni ſui. Uno efficiēter. alio meritorie. ẜm ſumūt̉ due pͥme ſpecies ſuꝑbie ſupra poſite. ſi illud bonuꝫ qd̓ a deohabet eſtimet reputet ſe a ſemetip̄o habere et ſic efficiēter/ tūc ē pͥma ſpēs ſuꝑbie ſupra poſite. Si ꝟ̓o illud bonū qd̓ a deo habet eſtimet ſe reputet a deo hr̄e ſꝫ ſuis me

ritis ſic meritorie. tūc eſt ſecūda ſpecieſReſpectu tercij certū ē qͣꝫto aliqͥs bonuꝫquod habꝫ excellētiori modo qͣꝫ alij poſſidet; tanto maiorē excellentiā ꝯſeqͥt̉. Ethinc eſt homo cuiꝰ appetitꝰ inordīate etvltra modū debitū ſibi ꝯuenientē in ſuāꝓpͥam excellentiā tēdit illd̓ bonū qd̓ habꝫeſtimat in ſuo aīo et ſibi attribuit excellētiꝰhabere qͣꝫ ceteri. tūc eſt qͣrta ſpecies ſuꝑbie ſupͣ poſite. ſcꝫ cuꝫ qͥs deſpectꝭ ceterꝭ appetit ſingulariter videri hr̄e bonū qd̓ habꝫ Ex qͥbus apparet clara ſufficiētia ſpēruꝫſuꝑbie Grego. aſſignata. Eſt tn̄ aduer­ Stendum ẜm diuerſos doctores plures alie aſſigͣnt̉ ſuꝑbie ſpēs. Hiero. aſſignatīgratitudinē ſpēm ſuꝑbie. Aug. dicit ſeexcuſare de pctō ꝯmiſſo ad ſuꝑbiā ꝑtinet.Etiā p̄ſumptio qͥs tendit ad aſſeq̄nduꝫaliqͥd quod eſt ſupͣ ſe ad ſuꝑbiā ꝑtinere videt̉. Bernardꝰ etiā. xij. gͣdus ponit ſuperbie. ſunt curioſitas. mētis leuitas. ineptaleticia. iactātia. ſingularitas. arrogātia.ſumptio. defenſio pctōꝝ. ſimulata ꝯfeſſio.rebellio. libertas. peccādi ꝯſuetudo. Sꝫdebite ꝯſiderat oēs hmōi ſpēs ſeu gradusad qͣttuor ſpēs Grego. vt tactū eſt aſſigͣtas reduci pn̄t. et ſub eis ꝯp̄hendūt̉.pͥma ingͣtitudo de loquit̉ Hiero. reducitur ad pͥmā ſpēm. qꝛ ingͣtꝰ ſibi ꝓprie in effectu attribuere videt̉ habere a ſemetip̄o illud bonū qd̓ ab alio hꝫ/ illd̓ recognoſcere nolit. Excuſatio pc̄tꝭ de loqͥt̉ Aug.pͥe ꝑtinet ad terciā ſpēm. qꝛ ſic ſe excuſansvidet̉ ſe iactare habere bonū qd̓ habet.ſcꝫ bonū innocētie. Preſumptio aūt qͥstendit ī id qd̓ ſupͣ ip̄m eſt ꝓpͥe ad quartamſpeciē ꝑtinet. ẜm quam qͥs appetit alijsſingularit̓ videri. Duodecim v̓o gͣdꝰ ſuꝑbie qͦs ponit Bern̄. licꝫ ẜm qͥd ẜm modum accipiēdi ip̄iꝰ Bern̄. ad ſuꝑbiā ꝑtineant. oēs tn̄ accipiūt̉ ẜm ip̄am ꝓpͥaꝫ naturā ſeu eſſentiā ſuꝑbie cui aſſignat̉. Sedſumunt̉ aliqͥ tam ẜm diuerſas hoīm conditōes. qͣꝫ ẜm ꝯꝑatōem ad gͣdus hoīm.vel ſunt maiores vl̓ equales vl̓ minores. ſolū etiā in dictis duodecim gͣdibꝰgunt̉ ſpēs aliq̄ ſuꝑbie. ſed etiā q̄dam ip̄amſuꝑbiam an̄cedētia q̄dā cōſeq̄ntia Sumunt̉ etiā p̄dicti duodecim gͣdus ſuꝑbiea Bern̄. aſſignati oppoſitū ad duodeciꝫgͣdus humilitatꝭ. quos btūs Bn̄dictus īſua regula ponit. Primꝰ enī gͣdꝰ hūilitatis ab ip̄o btō bn̄dicto aſſignatꝰ ē corde et