Compendiū theologie.
ꝙ ẜm. glo. ſuꝑ iſto paſſu Matth̓. v. ꝑ v̓tutes ad dona. et ꝑ dona ad beatitudines ꝑuenitur. Unde v̓tutes dicūt initiū oꝑationis bone ⁊ euacuatōꝫ culpe qͦ ad eſſentiā.Dona aūt dicūt bonū ⁊ expeditū ꝓgreſſū.qꝛ donū expeditū reddit actū v̓tutis vt expedite operet̉. Btītudines autē dicūt ꝯſūmatōnes ſiue terminū qͣtinꝰ in via haberipoteſt. ita vt omnē culpā euacuet/ ⁊ omnēculpe delectatōem. Et bonū delectabiliteroꝑetur qͣꝫtū facere poſſibile eſt viatori. Etideo dicunt̉ iſte btītudines v̓tutes purgati animi. Quia .ſ. aīam purgāt vltima purgatōne viatori poſſibili.Quare vltime beatitudini idem reddit̉ p̄miū ſicut pͥmeTtime aūt beatitudini idē p̄miuꝫreddit̉ qd̓ et pͥme ſed nō eadē rōe.Quia regnū celoꝝ duo in ſe ꝯp̄hēdit. ſcꝫ exaltatōeꝫ ⁊ abūdantiā. In btītudine aūt q̄ pͥma ponit̉/ q̄ ē pauꝑtas ſpūs/ ēſūma reꝝ abdicatio ſiue abiectio. ⁊ id̓o ꝓmittit̉ eī regnū inqͣꝫtū dicit abūdātiā. Inbeatitudine ꝟo q̄ vltima ponit̉. q̄ eſt ꝑſecutionē pati ꝓpt̓ iuſticiā; eſt ſūma deiectio. ⁊ideo ꝓmittit̉ ei regnū inqͣꝫtū noīat exaltationē. Un̄ qͣꝫuiſ regnū celorū oībꝰ btītudinibꝰ debeat̉. iſtis tn̄ ſolū ꝓmittit̉. qꝛ ꝑ qͣndam appropͥatōem iſtis magis debet̉.De beatitudinibuſin ſpeciali. Et cū quo dono conueniāt. Etprimo de prima.Unc attēdendū ē ad aliqualemAſingularē determinatōeꝫ. Prīaigit̉ virtus ſeu btītudo eſt pauꝑtas ſpūs que adaptat̉ dono timoris. Et expellit ſuꝑbiaꝫ cui ꝯͣriat̉. eo ꝙpauꝑtas ſpūs vera huilitas ſit. Huic beatitudini in p̄miū ꝓmittit̉ regnū celoꝝ ¶ Etnota ꝙ pauꝑtas hic dicit̉ abdicatio tꝑalium ẜm rem ⁊ ẜm voluntatē. Quia cū beatitudīes ꝑfectā dicant pctī excluſionē. taꝫquo ad peccati eēntiā qͣꝫ quo ad peccati occaſiōem. cū abdicatio ſolū ẜm voluntateꝫnon ſit euacuatio perfecta occaſiōis peccati. quia eſt alia vtilior que magis occaſionem peccati euacuat. ſcꝫ illa que eſt ẜm reꝫ⁊ ẜm voluntatē/ patet ꝙ illa prima eſt proprie beatitudo.¶ De ſecunda
Ecūda virtus ſeu beatitudo ē mi(titas ſiue māſuetudo q̄ ꝯgruit dono pietatis/ ⁊ expellit irā. qꝛ mitꝭ ēquē ira vl̓ rancor nō afficit. Cui reſpōdetin p̄miū poſſeſſio terre viuentiū.¶ De terciaErcia virtus ſeu btītudo ē luctꝰ.qͦ ē dolor animi charitate īformatus. qͥ facit̉ cognoſcere miſeriā ꝓpͥam et lachrymabilē p̄ſentis vite ſtatū ⁊ delectationē future gl̓ie/ que ſufficiēs cauſa luctꝰ ſūt.Quē dolorē inducit ſciētie donū. Qui enīaddit ſciētiā iſtā ſcꝫ. addit ⁊ dolorē. Cui ꝓp̄mio reſpōdet eterna ꝯſolatio. in qͣ abſterget deꝰ omnē lachrymā ab ocul̓ ſctōrū. Etiā nō erit ampliꝰ neqꝫ luctus neqꝫ clamor⁊c̄. Et hec euacuat inuidiā q̄ dolet de bono alieno. et letat̉ de malo. hec aūt beatitudo ecōuerſo. ¶ Et qͣꝫuis luctus ip̄e miſeriaq̄dam videat̉/ ꝯgrue tn̄ btītudo ꝓpter ſibiannexam dulcedinē dicit̉. eo ꝙ dicit Gre.Dulciores ſunt lachrime penitētiū qͣꝫ delicie regū. Et Augꝰ. lib̓. ꝯfeẜ. Currebant lachryme et bn̄ mihi erat cū illis.De quartaUarta v̓tus ſeu beatitudo ē eſuries et ſitis iuſticie/ q̄ dono fortitudinis adaptat̉. que eſt ī ſuſtinēdisꝑiculis ꝓ iuſticia et fide. Que expellit tedium boni. hoc ē accidiā. Cui reſpōdet prop̄mio eterna ſaturitas.De quintaUinta virtꝰ ſeu beatitudo ē miſexicordia. que appropriat̉ dono cōſilij. qd̓ docꝫ alijs dimittere minora vt nobis dimittant̉ maiora. vl̓ ꝯferre terrena vtobtineamꝰ celeſtia. Hec expellit auariciaꝫcuiꝰ ꝓpriū eſt ꝯgregare et nō remittere velꝯferre. Premiū autē huic btītudini reſpōdens eſt cōſecutio miſericordie.¶ ¶ De ſextaExta virtꝰ ſeu btītudo eſt mundicia cordis. cui ꝯuenit donū intellectus. qͥ eſt cogitatio celeſtiū ocl̓os cordismūdans ⁊ illuminās. Hac eliminat̉ gulaque corrumpit et excecat cor. Unde Oſeeiiij. Fornicatio et vinuꝫ et ebrietas aufertcor. Premiū huic beatitudini reſpondenseſt viſio dei.
H