Druckschrift 
2 (1494) Secunda pars operum Johannis de Gerson
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

De octo beatitudinious XXV

XXVIII

oīa dubia diſſoluens/ indubitāter in aggreſſionē arduoꝝ dirigēs/ deꝰ ad ſtatūfectōnis ꝑtinere ꝓpalauit / ſic eſt donum.Et iſto modo fuit in chriſto. De ſexto dono ſpirituſſancti. ſcꝫ intellectusEquit̉ de dono intellectus. Circaqd̓ attende. pͥmo qͥd ſit. deindeliter differta ſapiētia. Diffinit̉ aūtſic ab Aug. in ẜmōe qͦdā ſuo de timore Intellectus vocat̉ ab infirmitate carnalicorda mūdant̉. vt pura intētio dirigat̉ ī finem ſuū .ſ. deū. Eſt intellectꝰ qd̓dā lumēſpūale infuſum ad cognitōnem dei in creaturis. Differt aūt a dono ſapiētie. qꝛ ſapīaeſt cognitio guſtū. Eſt enī quoddā lumēſub vel in quo vident̉ guſtātur diuīaexꝑimentū. Un̄ ſapientia ꝓut eſt donū eſt.ꝓpͥe guſtꝰ dei in donis ſuis. Intellectꝰ aūt eſt guſtū. ſed potiꝰ eſt lumē qd̓dā da a deo ad cognitōeꝫ dei in creaturis illisin qͥbꝰ reſultat deꝰ gr̄am. Uel in illis inbus habꝫ reſultare gr̄am gl̓iaꝫ. Un̄ intellectus eſt donū gͣtuite cognoſcimꝰ dipoſitōes celeſtiū / eaſqꝫ tendimꝰ in deū ſicdiſponentē. De ſeptimo donoſpūſſancti .ſ. ſapientie. et quid ſit.Eniqꝫ de dono ſapiētie dicēdū eſt.EEt qm̄ ex ſuꝑiꝰ dictis ī ꝑte patetqͥd ſit. qͣlit̓ ſe habet ad donū ſciētie ad donū intellectꝰ. ideo ſufficit ponere eiꝰ notificatōem. Scd̓ꝫ aūt Aug. ſidiffinit̉. Sapiētia eſt cognitio reꝝ diuīaꝝ Itē ex lr̄a. iij. li. ſen. Sapientia ad ſoliuseterne veritatis ꝯtēplatōeꝫ delectatōnemꝑtinet. ip̄aqꝫ tm̄ creator ꝯſpicit̉. ſꝑ incōmutabilit̓ manet qd̓ deus ē. Grego. ſicdiffinit. Sapiētia eſt donū ſpe et certitudine eternorū mentē reficiēs. Que diffinitiodicit oꝑationē eiꝰ ꝓpͥam/ eſt mentē guſtū reficere. qd̓ ſonat nomē eiꝰ. Sapientiaenim a ſapore dicta eſt. Quo per ſepteꝫ dona ſpūſſctī excludunt̉ ſeptē vicia capitaliaLtimo dicendū eſt qͣlit̓ ſeptē dona excludant̉ ſeptē pctā capitalia.Et ſciēdū eſt timor (qꝛ qͥsſe depͥmit ne ſuꝑ aliū ſe extollat) excludit ſuꝑbiā. que ſuꝑ alios ſe extollit. Pietas ſi-

bi i/ quevindicari querit. Sciētia mentē illuminat euacuat inuidiā. que mētē excecat Fortitudo excellit in arduis pellit accidiātorꝑet in imis. Cōſiliū qd̓ docet trāſitorijs et̓na mercari remouet auariciā ī terrenis terrenis tm̄ q̄rit negociari. Intellectus ꝟe delectamur in bonis ſpūalibꝰexcludit gulā vane miſere delectat̉ ī carnalibꝰ. Sapiētia quā pure delectamur īdeo extirpat luxuriā. qua qͥs impudice inſuo miſero corꝑe delectat̉. Incipit tractatusſeptimꝰ octo btītudībꝰ eaꝝ explanatōeUnc breuit̓ reſtat aliquid de Lcto btītudinibꝰ dicere Etnmo qͥd dicat̉ beatitudo .ſ. anIp̄a virtus an id qd̓ ꝓmittit̉:Xvt gr̄a exēpli reſpectu eiꝰ qd̓dicit chriſtꝰ Beati pauꝑes ſpū qm̄ ip̄orūeſt regnū celorū. an btītudo ſit ip̄a pauꝑtaſvl̓ ꝓmiſſio regni? Qualiter ſe habeant addona ad v̓tutes. Quare vltime btītudiniidem p̄miū reddat̉ ſicut pͥme. Deinde delibꝫ btītudine in ſe qͥd ē et qͣlit̓ donoꝯuenit. cui vicio capitali contrariet̉.Quid dicatur beatitudo. an .ſ. ip̄a virtus vl̓ id qd̓ promittit̉.Ciendū eſt aūt btītudo duplexeſt .ſ. vie et patrie. Beatitudo aūtvie ꝯſiſtit in ꝑfecta euacuatōe vnius miſerie .ſ. culpe. ad eſſentiā ad occaſiōes. Un̄ qꝛ iſte v̓tutes de qͥbꝰ īfra/ euacuāt culpā et culpe occaſiōes. diſponūtqꝫad btītudinē patrie. dici pn̄t dicunturbtītudines. Beatitudo autē patrie ꝯſiſtitin oīmoda euacuatōe vtriuſqꝫ miſerie .ſ. etculpe et pene. Et iſto modo dicūt̉ ꝓpͥe beatitudīes p̄mia p̄dictis v̓tutibꝰ rn̄dentia.Sicut ē illd̓. ip̄oꝝ eſt regnū celoꝝ Uel illd̓Ip̄i ſaturabūt̉ ⁊c̄. Et ſic varia rōe ꝯſideratōe poteris dicere v̓tutes ille ſūt beatitudines. Et ſil̓r p̄mia eis correſpondentia beatitudines ſuntQualiter ſe habeatbeatitudines ad dona ad v̓tutesUaliter autē ſe habeāt iſte beatitudines ad dona ad v̓tutes? ſcito

4

S