De octo beatitudinious XXV
XXVIII
oīa dubia diſſoluens/ ⁊ indubitāter in aggreſſionē arduoꝝ dirigēs/ q̄ deꝰ ad ſtatū ꝑfectōnis ꝑtinere ꝓpalauit / ſic eſt donum.Et iſto modo fuit in chriſto.¶ De ſexto dono ſpirituſſancti. ſcꝫ intellectusEquit̉ de dono intellectus. Circaqd̓ attende. ⁊ pͥmo qͥd ſit. deinde qͣliter differta ſapiētia. Diffinit̉ aūtſic ab Aug. in ẜmōe qͦdā ſuo de timore Intellectus vocat̉ qͦ ab oī infirmitate carnalicorda mūdant̉. vt pura intētio dirigat̉ ī finem ſuū .ſ. deū. Eſt intellectꝰ qd̓dā lumēſpūale infuſum ad cognitōnem dei in creaturis. Differt aūt a dono ſapiētie. qꝛ ſapīaeſt cognitio ꝑ guſtū. Eſt enī quoddā lumēſub qͦ vel in quo vident̉ ⁊ guſtātur diuīa ꝑexꝑimentū. Un̄ ſapientia ꝓut eſt donū eſt.ꝓpͥe guſtꝰ dei in donis ſuis. Intellectꝰ aūtnō eſt ꝑ guſtū. ſed potiꝰ eſt lumē qd̓dā datū a deo ad cognitōeꝫ dei in creaturis illisin qͥbꝰ reſultat deꝰ ꝑ gr̄am. Uel in illis in qͦbus habꝫ reſultare ꝑ gr̄am ⁊ gl̓iaꝫ. Un̄ intellectus eſt donū qͦ gͣtuite cognoſcimꝰ dipoſitōes celeſtiū / ꝑ eaſqꝫ tendimꝰ in deū ſicdiſponentē.¶ De ſeptimo donoſpūſſancti .ſ. ſapientie. et quid ſit.Eniqꝫ de dono ſapiētie dicēdū eſt.EEt qm̄ ex ſuꝑiꝰ dictis ī ꝑte patetqͥd ſit. ⁊ qͣlit̓ ſe habet ad donū ſciētie ⁊ ad donū intellectꝰ. ideo ſufficit h̓ ponere eiꝰ notificatōem. Scd̓ꝫ aūt Aug. ſidiffinit̉. Sapiētia eſt cognitio reꝝ diuīaꝝ¶ Itē ex lr̄a. iij. li. ſen. Sapientia ad ſoliuseterne veritatis ꝯtēplatōeꝫ ⁊ delectatōnemꝑtinet. ip̄aqꝫ tm̄ creator ꝯſpicit̉. ⁊ ꝙ ſꝑ ⁊ incōmutabilit̓ manet qd̓ deus ē. Grego. ſicdiffinit. Sapiētia eſt donū ſpe et certitudine eternorū mentē reficiēs. Que diffinitiodicit oꝑationē eiꝰ ꝓpͥam/ q̄ eſt mentē ꝑ guſtū reficere. qd̓ ſonat nomē eiꝰ. Sapientiaenim a ſapore dicta eſt.¶ Quo per ſepteꝫ dona ſpūſſctī excludunt̉ ſeptē vicia capitaliaLtimo dicendū eſt qͣlit̓ ꝑ ſeptē dona excludant̉ ſeptē pctā capitalia.Et ſciēdū eſt ꝙ timor (qꝛ ꝑ eū qͥsſe depͥmit ne ſuꝑ aliū ſe extollat) excludit ſuꝑbiā. que ſuꝑ alios ſe extollit. Pietas q̄ ſi-
bi irā/ quevindicari querit. Sciētia q̄ mentē illuminat euacuat inuidiā. que mētē excecat Fortitudo q̄ excellit in arduis pellit accidiā q̄torꝑet in imis. Cōſiliū qd̓ docet ꝓ trāſitorijs et̓na mercari remouet auariciā q̄ ī terrenis ⁊ ꝓ terrenis tm̄ q̄rit negociari. Intellectus qͥ ꝟe delectamur in bonis ſpūalibꝰexcludit gulā q̄ vane ⁊ miſere delectat̉ ī carnalibꝰ. Sapiētia ꝑ quā pure delectamur īdeo extirpat luxuriā. qua qͥs impudice inſuo miſero corꝑe delectat̉.¶ Incipit tractatusſeptimꝰ d̓ octo btītudībꝰ ⁊ eaꝝ explanatōeUnc breuit̓ reſtat aliquid de Lcto btītudinibꝰ dicere Et pͥnmo qͥd dicat̉ beatitudo .ſ. anIp̄a virtus an id qd̓ ꝓmittit̉:Xvt gr̄a exēpli reſpectu eiꝰ qd̓dicit chriſtꝰ Beati pauꝑes ſpū qm̄ ip̄orūeſt regnū celorū. an btītudo ſit ip̄a pauꝑtaſvl̓ ꝓmiſſio regni? Qualiter ſe habeant addona ⁊ ad v̓tutes. Quare vltime btītudiniidem p̄miū reddat̉ ſicut pͥme. Deinde de qͣlibꝫ btītudine in ſe qͥd ē et qͣlit̓ ⁊ cū qͦ donoꝯuenit. ⁊ cui vicio capitali contrariet̉.Quid dicatur beatitudo. an .ſ. ip̄a virtus vl̓ id qd̓ promittit̉.Ciendū eſt aūt ꝙ btītudo duplexeſt .ſ. vie et patrie. ¶ Beatitudo aūtvie ꝯſiſtit in ꝑfecta euacuatōe vnius miſerie .ſ. culpe. ⁊ qͥ ad eſſentiā ⁊ qͦ ad occaſiōes. Un̄ qꝛ iſte v̓tutes de qͥbꝰ īfra/ euacuāt culpā et culpe occaſiōes. diſponūtqꝫad btītudinē patrie. iō dici pn̄t ⁊ dicunturbtītudines. Beatitudo autē patrie ꝯſiſtitin oīmoda euacuatōe vtriuſqꝫ miſerie .ſ. etculpe et pene. Et iſto modo dicūt̉ ꝓpͥe beatitudīes p̄mia p̄dictis v̓tutibꝰ rn̄dentia.Sicut ē illd̓. ip̄oꝝ eſt regnū celoꝝ Uel illd̓Ip̄i ſaturabūt̉ ⁊c̄. Et ſic varia rōe ⁊ ꝯſideratōe poteris dicere ꝙ v̓tutes ille ſūt beatitudines. Et ꝙ ſil̓r p̄mia eis correſpondentia beatitudines ſuntQualiter ſe habeatbeatitudines ad dona ⁊ ad v̓tutesUaliter autē ſe habeāt iſte beatitudines ad dona ⁊ ad v̓tutes? hͦ ſcito
4
S