De ſeptem virtutibus
XXVII
ꝑ doctrinā ꝑuerſam eſſe inciꝑent. Secꝰ tn̄eſt de ſapiētioribꝰ qͥ tenent̉ explicite oēs articl̓os ſcire Et maxime p̄lati aūt qͥcūqꝫ ali̓qͥ ſe fatent̉ doctores. cū ignorātia iuris nōcadat in principē aut doctorē.¶ De virtute ſpei etꝑtinentibus ad ip̄am.Equit̉ aliqͥd dicere de ſpe. Primo Quid ſit ſpes. An ſpes poſſit eſſe malaꝝ rerum. Quorū ſitſpem habere. An ip̄a ſimul cū fide euacuabit̉. Et qͥd ſuccedet eis.Quid ſit ſpeſ ⁊ quodiffinitur.Iffinit̉ aūt ſic ſpēs ab AuguſtinoISpeſ ē certa expectatio future beatitudinis ꝓueniēs ex gr̄a ⁊ meritꝭp̄cedētibꝰ. Quā ſic expone. Spes ē certa.qd̓ dicit ꝓpt̓ heſitatōeꝫ. Nā ſpes vſqꝫ quaqꝫ abſqꝫ fluctuatōe heſitatiōis ē. Expectatio qd̓ dicit ad drn̄tiā ꝯp̄hēſionis q̄ erit īpatria. vbi nihil expectabit̉ ſꝫ oīa p̄ſentialiter habebūt̉. Future btītudīs qd̓ dicit addr̄ntiā timoris ſeruil̓ qͥ eſt expectatio future miſerie. Expectatio dico ꝓueniēs ex gratia .i. benignitate dei ꝯſiderata. Qd̓ eī dicit̉ex benignitate dei ꝯſiderata/ d̓r ad drn̄tiaꝫdeſꝑatōis q̄ ſeueritatē tm̄ dei ꝯſiderat. Etex meritꝭ p̄cedētibꝰ. qd̓ d̓r ad drn̄tiā p̄ſūptionis q̄ ex dei benignitate tm̄ ꝯſiderata ⁊ n̄cū hͦ ex meritis btitudineꝫ adipiſci credit.Et ſic diffinit̉ hic motꝰ ſpei. ¶ Alit̓ ſic a magiſtrꝭ coīter diffinit̉. Spes ē audacia mētis de largitate dei ꝯcepta habēdi vitā eternam ꝑ bona merita.VAn ſpēs poſſit eſſemalarū rerum?Nautē ſpes poſſit eſſe malaꝝ reꝝDicit mgr̄ in. iij. ſen. ꝙ ſpes eſt tm̄bonaꝝ reꝝ ⁊ eaꝝ q̄ ad eum ſpectātqͥ eaꝝ ſpem gerere videt̉. qꝛ ꝓpͥe ſpem habemꝰ de bonis nr̄is nō d̓ alienis. Un̄ adhͦ ꝙ ſit ꝓpͥe ſpes tria ꝯcurrere debēt .ſ. ꝙ ſitreſpectu boni. ⁊ ꝓprij ⁊ futuri. Un̄ ſi aliqn̄legat̉; ſpes dici maloꝝ ſicut apud poetam.Hunc ego ſi potui tm̄ ſperare laborē. Ueletiā bonoꝝ ⁊ cōmuniū. ſic̄ ſꝑamꝰ ſalutē bonorū qui ſunt in via. vel etiā boni p̄ſentis.ītellige ī talibꝰ ſpem non propͥe accipi/ ſedlargo modo.
Quoꝝ ſit hr̄e ſpemE eo aūt qd̓ q̄rit̉ qͦꝝᵐ (ſeu ſperareſit ſꝑare .ſ. an ſit āgeloꝝ an aīaꝝ btāIrū ī celo. ⁊ an xp̄s ſpem habuerit?⁊ etiā an̄ ātiqͥ pr̄es ī limbo. vl̓ aīe nūc d̓tētein purgatorio ſpem habuer̄t aut habeant?¶ Dicēdū ē ad tria pͥora ꝙ ꝓpͥe ſūpto noīeſpei neqꝫ angeli/ neqꝫ aīe btē neqꝫ xp̄s ſpeꝫhabuerūt. Cuiꝰ rō ē. qꝛ ꝓpͥe nō ē niſi d̓ ſubſtātiali btītudīe quā nūc hn̄t angeli ⁊ anīebtē. eo ꝙ ſtola corꝑis nō ſit ẜm doctores d̓ſub̓ali p̄mio ip̄aꝝ. ſꝫ tm̄ ip̄a ꝯtēplatio diuītatis ⁊ hūanitatꝭ xp̄i. Quia vt hr̄ Iohan.xvij. Hec ē vita et̓na vt ꝯgͦſcāt te ſolū veꝝdeū ⁊ quē miſiſti ih̓m xp̄m. Et qm̄ xp̄s beatitudinē ſubſtātialē ī via habuit. qꝛ ꝯprehēſor fuit. iō ſpem ꝓpͥe nō habuit. Et ſi aliqn̄ legat̉ ip̄m ſpem habuiſſe intelligēdū ēde īpropͥe dicta .ſ. de aliqͣ ſpe de accidentalibeatitudīe. vtpote de gl̓ificatōe corꝑis ſuicuiꝰ nō eſt ſpes niſi ꝑ poſteriꝰ. vl̓ d̓ ip̄o loqͥtur ſcriptura gr̄a mēbroꝝ ¶ De pr̄ibꝰ aūtī limbo ⁊ de aīabꝰ ī purgatorio exn̄tibꝰ d̓rꝙ ſpem habuerūt ⁊ habēt aliqͣntulū extenſo noīe. Cū enī ſpes ſit boni futuri expectatio/ p̄t eē expectatio cū oīmoda heſitatōne.⁊ tūc nō ē ſpes. vel cū certitudīe opiniōis.⁊ tūc ꝓpͥe ē ſpes. qͣlē habēt electi ī via. Uelp̄t eſſe cū certitudīe ſcīe. ꝙ .ſ. ſciāt ſe bonuꝫeternū adepturos. ⁊ ſic minꝰ ꝓpͥe d̓r ſpes.Et ſic iſto mō ſumēdi ſpeꝫ d̓r ꝙ pr̄es ī limbo ⁊ ī purgatorio aīe ſpem habuer̄t ⁊ hn̄t.An ſpes ⁊ fides euacuabunt̉ et qͥd eis ſuccedet.E vltīo qd̓ ponebat̉ ī qͣſtiōe. ſcilꝫan ſpes ⁊ fides euacuabūt̉. ⁊ quidipſis ſuccedet? Dicit̉ ꝙ vtraqꝫ euacuabit̉. Cū enī venerit quod ꝑfectū eſt euacuabit̉ qd̓ ex parte ē. Et iō qꝛ fides et ſpesimꝑfectōem habēt/ euacuabūt̉. nec erūt ſāctis in celo. ſꝫ loco fidei ſuccedet viſio. locoaūt ſpei ſuccedet amplexus. vbi videbit̉ etguſtabit̉ qͣꝫ bonus eſt dn̄s.De Virtute charitatis/ ⁊ ꝑtinentibꝰ ad ip̄amAm de charitate aliquid dicat̉. ⁊iEt prīo quid ſit charitas. Queſint diligēda charitate. Et quisordo ſit obſeruandus in diligēdis. An omnes teneantur ad dilectōnem
T
U