Expoſitio ſuper ſeptem
tu aūt ꝑmanes. TTu em̄ ſemꝑ ſtabil̓ dās cūcta moueri īmutabilit̓. ꝑmanes .i. ī tua eternitate ꝑſeuerāter manes. Sed ip̄i celi qͥ ī tꝑeꝟ̓bo tuo firmati ſunt/ nō ſicut tu firmi erūt.ſed iubēte v̓bo tuo ꝑibūt. Un̄ petrꝰ ait. Terra aūt et celi qͥ nūc ſunt eodē verbo repoſitiſunt igni reſeruādi De celis ergo terre proximis .ſ. de regionibꝰ aeris/ ꝯſtat ꝙ qͣꝫtū ad eorū qͣlitatē ꝑibūt. ſed de ſuꝑioribꝰ celis celorūnō ē certū. ſi tamē māſerint/ nō ī ſe ſed in deomanebūt. qꝛ ſolo dei verbo ꝑire pn̄tꝭ ⁊ oēs. Iſcꝫ tā celi qͣꝫ cetere res mutabiles/ etiā angeliEicut veſtimentū veteraſcēt hoc ē qͣꝫtū ī ſeeſt/ niſi eos ſeruares verbo tuo/ ſicut veſtis q̄vetuſtate conſumit̉/ deficerēt. Un̄ ſequitur.Et ſicut oꝑtoriū mutabis eos ⁊ mutabuntur Celos qui corꝑalia et cūcta mutabiliaoꝑiunt verbo tuo moues. ⁊ ſicut eos mutaſlocaliter/ ita ſolo verbi tui arbitrio/ ſi volueris totaliter mutabunt̉/ ⁊ in nihilū redigent̉Itu aūt idē ipſe es TTu qͥ dixiſti. Ego ſum qͥſum. idē ipſe es. ⁊ licet oīa ſint ex te/ ⁊ ꝑ te/ ⁊ īte. nō tamē ſunt quod ipſe es. qͥ es mutās nōmutatus. faciēs nō factus. mouēs ſed īmutabiliter manēsl et ideo l anni tui nō deficient) in generatōe ⁊ generationē erūt. ⁊ indeſinēter māebūt. qꝛ anni tui eternitas tua ſūtDū ergo dn̄e tuā immutabilitatē/ dū tuameternitatē/ et creaturaꝝ oīm mutabilē varietatē vanāqꝫ vanitatē ꝯſidero. nimiruꝫ ad tevenire ⁊ tecū habitare deſidero. nec a deſiderio meo fraudari/ aut ſpe mea fruſtrari/ authabitatōe tua pͥuari triſtis diffido. Quare?Quia letus audio qd̓ ſequit̉ ¶ Filij ſeruoruꝫtuoꝝ habitabūt. Iā mihi em̄ leta ꝯfidētiaorit̉. qꝛ filij ſeruoꝝ .i. ſanctoꝝ tuoꝝ tecū habitabūt .ſ. boni xp̄iani. de quoꝝ numero eē cupio. Qui filij ſctōꝝ ſunt/ nō ꝑ carnalē propͥagationē ſed ꝑ ſpūalē ꝑticipationē. ſicut ecōtra mali/ filij ſunt ſpirituū malignoꝝ/ ſic̄ ſcriptū ē. Uos ex pre diabolo eſtis. nō ꝑ generationē ſed ꝑ imitationeꝫ. Uel filij ſunt oꝑabona. ſine quibꝰ nullus habitabit in gloria.Qui ergo ibi vult habitare/ non ſit a bonisoꝑbꝰ ſteril̓ ſed p̄mittat fetus bonorū operūquos ſequat̉/ vt intret ī terrā viuentiū. Sic̄Ioſeph anteceſſit pr̄eꝫ ſuū Iacob ī egyptūdicēs ei ⁊ fratribꝰ ſuis. Ego p̄ueni ꝑare vob̓eſcaſ. ita p̄cedāt filij tui .i. oꝑa tua tibi parareeſcā refectōis eterne. Quales filios p̄miſeriſtales ſeq̄risˡ ⁊ ſemē eoꝝ ſcꝫ bonoꝝ xp̄ianorū vl̓ meritorioꝝ opeꝝ. De qͥbꝰ ſcribit̉. Quiſemināt ī lachrymis .ſ. hic in via. cū exultati
one metēt ī celeſti patria. Hoc inquā ſemen.de qͦ fructꝰ gl̓ie metit̉ l in ſcl̓m diriget̉ Hoceſt in celū directū ⁊ erectū in eternū. ibi tāqͣꝫin horreo ſeruabit̉ ¶ Da ergo mihi dn̄e da. ⁊fac me ita hoc ſemē bn̄ operādo ſemīare/ vtinde fructū glorie poſſim moriēdo ſuſcipereDa et fac hoc ſemē ita in me ꝑ te fructificareet ad te dirigere/ vt in tua eternitate ſine finehabitādo valeā ꝑmanere.leditatio ſuper ſexto pſalmo penitētiali .ſ. De ꝓfudiſ clamauiOmine ih̓u xp̄e fons ⁊ origo totiLus pietatis ⁊ gr̄e. dū ego ſicut ceruus ad fōtes aquaꝝ ad te veniredeſidero/ tāto imꝑfectū meū amplius recognoſcēs/ de me meaqꝫ ꝓpria v̓tute diffido. Iō ꝑ auxiliū miſcd̓ie tue/ refugiūmiſerie mee q̄rēs ad te clamādo fugio dicēsDe ꝓfundis clamaui ad te dn̄e. NNō ſolū d̓ext̓ioribꝰ labijs oris/ ſꝫ d̓ ꝓfūdis ⁊ ītimiſ cordis lachrimis clamaui ad te. Quid clamauitꝭ dn̄e exaudi vocē meā Heinde alijs verbis idē repetol Fiant aures. l. i. auditus clemētiel tue intēdētes ī vocē dep̄catiōis mee INec fruſtra ſepe. ⁊ iteꝝ atqꝫ iteꝝ/ varijs verbis eandē orōnis deuotōeꝫ explico. qꝛ ad exprimēdū mētis mee affectū nō ſufficit organū mee vocis. nec deſideriū cordis ſatꝭ pōtdepromere lingua carnis. Nec īmerito ad teclamabo de ꝓfundis cordis ⁊ vocis qͥ me eēſentio nō in vno ſolū profundo / ſed ī pluribus profundis fluctibꝰ/ tā interioris qͣꝫ exterioris miſerie. qͣꝫdiu ſum in via huiꝰ miſerabilis vite. Nā qui ſic de profūdis clamat/ deprofūdis ſurgit. nec ipſe clamor eū diu ī profundis eſſe ſinit. qꝛ vox huius clamoris omne profundū penetrat. ⁊ ad dei aures vſqꝫ ꝑuenit. Ecōtra v̓o quidā valde in profundomaloꝝ ſunt. qui nec ad te clamant cū ſe viderint quotidianis peccatis et iniquitatibꝰ obrutos ⁊ opp̄ſſos. ſed potius illos irrident qͥeos ad te clamare monent. hoc ē profunduꝫmaloꝝ/ de quo ſcpͥtura dicit. Pctōr cū venerit ī profundū cōtēnit. abſit hoc a me dn̄e. ſꝫad te clamo de profūdis cordis/ oīmqꝫ interioꝝ viriū/ vt me clemēter eripias de profūdis iniqͥtatū. qꝛ Si iniqͥtates ob ẜuauerisdn̄e/ dn̄e qͥs ſuſtīebit? OO magnū profūdūO abyſſus multa profūda valde nimiſqꝫ ꝑiculoſa. Ecce em̄ vndiqꝫ om̄ibus circūſpectꝭnullū bonū ſed vbiqꝫ malū vidēs. cateruasſceleꝝ meoꝝ cernēs/ nimirū paueſcēs excla