Expoſitio ſuper ſeptem
Tres aues ⁊ tria loca hic diſtinguūt̉. Tresaues. pelicanus. nycticorax et paſſer. Trialoca. ſolitudo. domiciliū ⁊ tectu. Et dicit̉ pelicanus ī ſolitudine. nycticorax ī domicilio.⁊ paſſer in tecto. Pelicano em̄ aui ſoliuage⁊ que ī ſolitudīe habitat/ comꝑant̉ heremicole. Nycticoraci v̓o qui habitat ī domicilioaſſimilant̉ illi qui a publico populoruꝫ locoremoti/ nō ī heremo vagi. ſed ī vno loco vniti viuūt dicētes. Ecce qͣꝫ bonū ⁊ qͣꝫ iocundūhabitare fratres in vnū. Paſſer aūt ſolitarius ⁊ vnicus in tecto ille ē qui hominū ſocietate nō egens ſed ſoli deo viuēs. ⁊ ad alta v̓tutū tecta fugiens (vbi a laqueis vicioruꝫ tutus eſt) dicit. Unā petij a dn̄o hanc requirāvt inhabitē in domo dn̄i. Nec ſolū ī domo.ſed in altiori loco domus .ſ. in tecto. immo īipſo dn̄o meo. Ipſe ē ergo qui habitat ī adiutorio altiſſimi/ ⁊ in ꝓtectōe dei celi ꝯmorabit̉. Ipſe ē qui nō ſolū pro ſe ſed pro alijs vigilat. ⁊ ꝓ om̄ībꝰ vigilās orat/ vt a mūdi. carnis ⁊ diaboli laqueis adiuuāte protegēteqꝫdeo liberēt̉. O vtinā his auibus ſimilis fiā.⁊ vt tecū ſim ſeꝑatꝰ a ſeculi ſolicitudīe maneam. ne in tabernaculis peccatoꝝ manēs. cuꝫꝑuerſis ꝑuerſuſ efficiar. nā Tota die exprobrabāt mihi inimici mei Peruerſi em̄ qͥ ſūtinimici mei ⁊ ideo inimici. qꝛ ꝑuerſi cōtinueexprobrāt mihi fame mee detrahēdo let quilaudabāt me nō corde ſed ore mihi publiceadulādol aduerſuꝫ me iurabāt) falſe et proditorie ꝯſpirādo. Sed quare hoc⁊ Quia cinerē tanqͣꝫ panē manducabā/ et poculū meūcū fletu miſcebā. Per cinerē ⁊ fletū ſignaturſtatꝰ penitētiū quos ꝑuerſi ſepe irrident/ cūeos an̄ laudarēt/ dū cū eis ſeculo fruerent̉ ⁊ꝑuerſe viuerēt. Cinere aūt tanqͣꝫ panē manducare nil aliud ē qͣꝫ peccatoꝝ reliqͥas penitendo cōſumere. Potū v̓o cū fletu miſcereeſt temꝑalē iocunditatē cuꝫ lachrimis ſpūalis penitētie iūgere. Uel potius iſte intelligipōt deſideriū celeſtis patrie. qui cū fletu miſcet̉/ dum penitēs pro illius dilatiōe nō ſinelachrimarū effuſione triſtat̓. Sed vnde mihi eſt fletus iſte? Certel A facie ire indignationis tue id ē ab inſtātia vindicte tue ī Adāinchoate. cū qua nō ego ſolus/ ſed om̄s quinaturā trahimus de ꝓpagine iniquitatis/ etde maſſa peccati nati ſumus. ꝓpter quod dicit nos apl̓s natura filios ire. Ex huiꝰ ergoire indignatione procedit ꝙ Leleuās alliſiſtime TTu qͥ me altius eleuaſti creādo ad imaginē tuā. in quo me om̄ia aīalia ſuꝑare feci-
ſti. tu me grauiꝰ alliſiſti/ ꝑmittendo cadere ingrauē actualis peccati culpā/ que me trahitad grauiſſimā eterni ignis miſeriā. quā ſolꝰhomo ⁊ nullū aliud animal timet. qꝛ ipſe ſolus ſuꝑ om̄ia eleuatus aīalia/ beate vite eterneqꝫ glorie particeps eſt. Heu mihi dn̄e/ ꝙalliſiſti me. qꝛ¶ Dies mei ſicut vmbra declīauerunt/ et ego ſicut fenū arui HHeu mihi qͥadies vite mee ſicut vmbra obſcuri ⁊ vani qͣſi inutiles tranſeūt/ ⁊ declinādo deficiūt. Etmerito. qꝛ a te vero die declinaui. ſimiles mihi facti ſunt declinātes dies mei. Et ego ſicut fenū arui. ſterilitate culpe. ꝓpter defectūroris gratie. Sed qꝛ ego alliſus cecidi/ iamde te ꝯfiſus ꝑ te cupio ſubleuari. Iaꝫ terrenus ego ⁊ tꝑalis/ ac tꝑaliter declinādo ꝑtrāſiēs ad te ꝯfugio qͥ eternus es ac immutabilis/ ⁊ immutabiliter durādo ꝑmanes Quiaergo Tu aūt dn̄e in eternū ꝑmanes Id̓otu eternus me tꝑalē/ ⁊ velut vmbra tranſeūtē ad tuā eternitatē eleuādo ſalues et liberes⁊ memoriale tuū ī generatōe ⁊ generationēQuia mēoria tua qͣ nr̄i memor es ī miſcd̓iatua/ ē om̄i tꝑe ꝑmāſura. nec vnqͣꝫ deficiet illaꝓmiſſio tua. cū iratꝰ fueris miſcd̓ie recordaberis. Et iō Tu exurgēs miſereberis ſyō ISyō em̄ ſpeculatio interpretat̉. ꝑ quā militās eccl̓ia vel fidel̓ aīa intelligit̉. q̄ nūc deū ꝑſpeculū ⁊ enigmate ſpeculari nitit̉. Ad hancergo te q̄rentē ⁊ ad te ꝯſurgere cupiētē/ tu exurgꝭ ⁊ qͣſi ei clemēter occurrēs miſereberꝭ eiꝰte ſibi miſericordē adiutorē ⁊ ſubleuatorē exhibēs. Miſereberꝭ inquāl qꝛ tp̄s miſerendieiꝰ/ qꝛ venit tp̄s. DDe qͦ dicit apl̓s. Cū venitplenitudo tēꝑis. Et iteꝝ. Ecce nūc tp̄s acceptabile/ ecce nūc dies ſalutꝭ. Et vere miſereberꝭ ſ yō Qm̄ placuerūt ſeruis tuis lapideſeiꝰ Capides ſyō ſūt fideles militātꝭ eccleſiefirmi ⁊ ſtabiles in xp̄iana fide. ⁊ nihilominꝰſpe ſolidi ⁊ ꝑſiſtētes in charitate. Hi nimiꝝplacuerūt ſeruis tuis. hoc ē ſanctis eccl̓ie triumphātis. qͥ tibi ī tua ciuitate celeſtis hieruſalē cū ſūma libertate ſeruiūt. qꝛ illa q̄ ſurſuꝫē hierl̓m mr̄ nr̄a. hoc ē triumphās eccl̓ia mr̄militātꝭ eccl̓ie (apl̓o teſte) oīno libera ē. qꝛ ibideo ẜuire regnare ē. Hi ergo ſcī tibi ī regnotuo ſeruiētes. ⁊ ideo liberi tecū regnātesl terre eius miſerebunt̉. Et merito miſerebūturterre ſyon .i. terrene miſerie militātꝭ eccleſie.nec ſolū ei miſericordes erunt/ ſed etiaꝫ vt tumiſerearis orabūt. Cur ita? Quia eandē miſeriā aliqn̄ paſſi ⁊ exꝑti ſunt. Sed qͥd inde ſequit̉ ¶ Et timebūt gētes. q̄ pͥus tīere neſcie-