pſalmos penitentiales
qͥnto pſalmo pnīali .ſ. Dn̄e exaudi orōꝫ meāOmine ieſu xp̄e qͥ es verꝰ rex glorie/ rectorqꝫ ſācte illiꝰ hierl̓m ciuitatis ſuꝑne. cū ea q̄ de te ⁊ gl̓ioſaciuitate tua dicta ſūt audio. nimirū ad eā tecū ꝑuenire deſidero. Id̓o poſtqͣꝫmulta ī p̄cedētibꝰ pſalmis dixerim. de timore pene. de dolore culpe. de ſpe venie. de amore ſpūalis mūdicie. reſtat vt aliqͥd dicturusſim de deſiderio gl̓ioſe ciuitatis hierl̓m. id ēceleſtis patrie. Non em̄ habemus hic (vt aitapl̓s) manentē ciuitatē. ſed illā futurā inqͥrimus. ⁊ ad eā feſtinare ingredi debemꝰ. Hācitaqꝫ deſiderās ad eāqꝫ feſtinās. ſuſpirandoclamare ⁊ clamādo ſuſpirare ꝯpellor dicens¶ Dn̄e exaudi orationē meā / ⁊ clamor meus.ad te veniat. CCōgruit mihi dn̄e huiꝰ pſalmititulus. Intitulat̉ nāqꝫ oratio pauꝑis cumanxiaret̉/ ⁊ in ꝯſpectu dn̄i diffudit precē ſuāEgo nāqꝫ pauꝑ ⁊ inops in via p̄ſentis miſerie/ vt fiaꝫ diues in patria celeſtis glorie/ feruenti eſtuantiqꝫ deſiderio anxior. ⁊ ꝓptereaanxius oro. ⁊ precē meā ī ꝯſpectu tuo humiliter effundo. ideo exaudi orationē meā ⁊ clamorē meū. Iam em̄ ꝓpter animi magnā anxietatē oratio creuit in clamorē. Orans em̄clamo. Heu me qꝛ incolatus meus ꝓlongatus ē. Heu me qꝛ nimis afflictus ſuꝫ in via⁊ nimis elongatus a patria. Et ideo ( Nonauertas faciē tuā a me in quacūqꝫ die tribulor inclina ad me aurē tuā Et inſuꝑl In qͣcūqꝫ die inuocauero te velociter exaudi meQuia dn̄e coraꝫ te oro. qꝛ ad te clamo. iō damihi faciē tuā. da mihi aurē tuaꝫ Da faciemnō iratā ſed placatā ꝑ clementiā. Da auremnō indignatā ꝯtra me ſed ad me inclinatā ꝑmiſcd̓iaꝫ. Dabis vtiqꝫ dn̄e/ ⁊ oīno libenterac liberaliter dabis/ niſi obſtet mihi nubespctōꝝ q̄ obſiſtit orōibꝰ iniquoꝝ. Un̄ ꝑ Eſaam d̓r. Oppoſui nubē ne trāſeat or̄o. Turumpe nubē effunde contra eā lumen vultꝭtui. ⁊ ita nō auertas faciē tuam. nec declinesaurē tuam a me vel oratōibꝰ ⁊ meis clamoribus. ſed a peccatis et iniquitatibꝰ meis. Eqꝛ vehemēter clamo ⁊ inuoco te. ideo velociter exaudi me. qꝛ iam nō terrena quaſi terrenus. ſed celeſtia quaſi celeſtis deſidero. Cuideſiderio ꝓmptus adhuc te loquente dicaꝫEcce aſſum. Nec immerito tā inſtanter peto velociter exaudiri Quia defecerunt ſicutfumus dies mei. Quia ſicut fumꝰ vento cito diſꝑgit̉/ ita dies vite mee velocit̉ deficiūt.⁊ velut vmbra fugiuntꝭ ⁊ oſſa mea ſicut cre-
miū aruerunt. Nō ſolū vires corꝑis deficiunt ſed etiā vires aīe mee q̄ dicunt̉ oſſa mea(qꝛ ī eis pͥncipaliter ꝯſiſtit interior fortitudomea) ſicut cremiū areſcētes ꝯtracte ſūt. vel ſicut frixa in frixorio ꝯfrixe ſunt. Fortitudoqͥppe animi ex recordatiōe peccati ⁊ timoreiudicij quaſi frixa ꝯtrahit̉. Iā em̄ frigit̉ hōdū ſe timet arſurū ī inferno. ¶ Ecce ergo dn̄eecce pauꝑtatē meā ꝓ qua anxior. ecce tribulationē quā patior. ecce qualiter ꝑcuſſus ſuꝫPercuſſus ſuꝫ vt fenū. qꝛ om̄is caro fenūEt ſicut fenū viret/ ſed ꝑcuſſum facile ſentitruinā. ſic caro ī iuuentute viret. ſenectute vl̓infirmitate ꝑcuſſa et morte ſucciſa areſcensdeficit. Nec ſolum ꝑcuſſus ſum in carne ſedin cordel ⁊ aruit cor meu ſſterilitate peccati.Sed vnde hoc mihirꝭ qꝛ oblitus ſuꝫ comedere panem meuꝫ. ſid eſt cuſtodire dei preceptū/ quod eſt ſpūale nutrimentū meuꝫ. de qdicit̉. Nō ex ſolo pane viuit homo/ ſꝫ ex omīverbo qd̓ ꝓcedit ex ore dei. Heu me miſerū.quia hunc panē veꝝ qui de celo ⁊ ex ore tuodeſcendit. comedere oblitus ſuꝫ. Quare oblitus? Quia nimis ad terrena intētꝰ neglexiceleſtia. Et iō A voce gemitus mei adheſitos meuꝫ carni mee Quia em̄ celeſtia oblitꝰ⁊ terrenorū memor/ nō prepualibus ſed ꝓtemꝑalibꝰ gemebā terrena nimiū deſiderasnō ſolū corde gemebā/ ſed etiā voce. ꝓptereaa voce gemitꝰ mei inordinati/ adheſit os meum carni mee. id ē vox gemitus oris mei adheſit carnali mee affectioni. vel os pͥncipaleinter oſſa mea. id ē pͥncipalis fortitudo virium anime mee adheſit carni mee. hoc eſt. ratio ſenſualitati ꝯſenſit. Iā ꝟo de me alit̓ te ꝓpiciāte fieri cupio. Iam em̄ non ꝓ terrenis/ſed ꝓ eternis gemere ꝯcupiſco. vt dicere valeā cū ꝓpheta Dauid. Renuit conſolari anima mea in terrenis. memor fui dei ⁊ delectatus ſum in eternis. vtinā nō oblitꝰ/ ſꝫ mēortui. vtinā nō oblitꝰ ſꝫ memor eternoꝝ bonorū tuoꝝ. cū eodē ꝓpheta dicā. Annos et̓noſin mente habui. ſed quō pn̄t hec fieri? Fientvtiqꝫ te iuuāte. ſed ꝓpter tui tuorūqꝫ eternorū bonoꝝ ꝯtemplationē huiꝰ ſeculi ſeculariumqꝫ ⁊ ſeculariter viuentiū hoīm ꝯuerſationē fugiā/ vt eligaꝫ abiectus eſſe in domo deimei magꝭ qͣꝫ habitare ī tabernaculis pctōꝝvt ſimilis fiā ſancto tuo dauid qͥ ait Sil̓isfactus ſum pelicano ſolitudīs/ factus ſuꝫ ſicut nycticorax in domicilio Et iteꝝ ¶ Uigilaui/ ⁊ factus ſum ſicut paſſer ſolitariꝰ in tecto. O magnū breuibus ī verbis n̄
CC 4