pſalmos penitentiales
C.
lem a parentibꝰ traductā tibi humiliter confiteor. qꝛ Ecce em̄ vitateꝫ dilexiſti Nō em̄in te refundo culpe mee iniquitatē ſed me accuſando fateor veritatē. quā tu qͥ veritas esdiligis. ideo eā vere confitētibus peccata dimittis. Proptereal incerta et occulta ſapientie tue manifeſtaſti mihi Mihi inquā confitēti veritatē. ſecreta tibi certa ⁊ nota diuineſapiētie. ſed incerta ⁊ occulta humane inſipientie manifeſtaſti. quō; Dicūt em̄ hoīes ſubquadaꝫ incertitudine ſicut dicebāt niniuite.Quis ſcit ſi conuertat̉ ⁊ ignoſcat deus? Nōergo hoc noui ſicut nec hoīes ceteri. nō hocnoui ꝑ humanū ſcientiā / ſed hoc certitudinaliter reuelaſti et manifeſtaſti mihi ꝑ diuinaꝫſcripturā te dicēte ꝑ ꝓphetam. Quacūqꝫ hora ingemuerit peccator/ iniquitatuꝫ eius nōrecordabor. In hac ergo ꝓmiſſiōe tua ſecurus et certus dicere audeo¶ Aſꝑges me dn̄eyſopo ⁊ mundabor. Noui dn̄e te docēte/ ꝙyſopus herba eſt ꝑua quātitate / ſed magnavirtute. Herba humilis ſed medicinalis. cuius radix petre inherere dicit̉. cuiꝰ virtꝰ pulmonē purgat dū īflat̉. In qua penitētie humilitas cōgrue deſignat̉. que ſepe parua putat̉ in conſpectu hominū ſed ſemꝑ magna ēante conſpectū tuū. Et dū illi petre adheretde qua dicit apl̓us. Petra autē erat chriſtꝰ.dū charitati xp̄i radix eius affixa ē. adeo medicinalis efficit̉ virtus eius / vt ꝑ eaꝫ pulmonis inflatio. id eſt ſuꝑbie p̄ſumptio/ et om̄isque ex ea oritur culpe inquinatio expurget̉.Aſperges ergo me hac humilitate ⁊ mūdabor ab iniquitatel lauabis me lꝑ humilē penitentiāl ⁊ ſuꝑ niuem dealbabor ꝑ ſalutarēgratiā. ꝑ quaꝫ peccatorū dealbatio fit/ ſicutſcriptuꝫ eſt. Si fuerint peccata veſtra ſicutvermiculꝰ/ velut nix dealbabunt̉. ¶ In hocergo ſecreto ſapiētie tue/ prius mihi incerto⁊ occulto quod iā manifeſtaſti mihil Auditui meo dabis gaudiuꝫ ⁊ leticiā. Et meritodū audio promiſſionē tuā de remiſſiōe peccatoꝝ auditui cordis mei dabis gaudiuꝫ etleticiaꝫ de retributione premiorū (et exultabunt oſſa humiliatat hoc ē interiores viresmee/ que ꝑ culpā maculate prius cōturbateſunt/ nūc ꝑ penitētiā yſopo humilitatis mūdate. lauate et dealbate merito exultabunt.Sed licet dederis gaudiū. leticiā ⁊ exultationē ꝓpter ſpem venie. nō tamē deerit mihiſalutaris quedā triſticia ⁊ ſpūalis contriſtatio ꝓpter timorē pene ⁊ dolorē culpe. ideoqꝫad te clamare nō ceſſabol Auerte faciē tuā a
peccatis meis. QQuia peccata mea nō ponoretro me ſed oppono cōtra me. nec ea negligendo aut diſſimulādo habeo retro dorſummeū ſed ante faciē meaꝫ. ꝓpterea nō a me ſꝫa peccatis meis auerte faciē tuā/ quaſi ea nōagnoſcēdo ſed eis ignoſcēdo. et ita nō ſoluꝫhoc vel illud peccatū. ſed generaliterꝭ om̄esiniqͥtates meas dele. Quibus deletis Cormundū crea ī me deus. Nō peto vt ego homo cor mundū faciaꝫ a me ſed vt tu deꝰ cormundū crees in me. quia nō eſt hoc opꝰ hominis creati/ ſed dei creatoris. Et quia antepeccatū innocēs fui. et ꝑ peccatū a rectitudine declinaui. ideol ⁊ ſpiritū rectū innoua inviſceribus meis id eſt renoua ſpiritū meuꝫfaciendo eū rectū. quē a te recedēdo feci obliquū. Nec cordis mundiciā aūt ſpūs rectitudinē peto mihi fieri ſolū in mēte / ſed etiaꝫ incarne. ⁊ hoc eſt ī viſceribꝰ meis. ſcꝫ ī lumbisvel renibus. in quibus ſedes eſt voluptatis.Unde ad beatū Iob d̓ diabolo dicit̉. ꝙ virtus eius eſt in lūbis ⁊ vmbilico ventris. Invtriſqꝫ ergo anima .ſ. ⁊ corꝑe remediuꝫ petocurationis. Ideo Ne proijcias me a facietua. A peccatis meis faciē tuā auerte. ſed afacie tua ne ꝓijcias r A peccatis faciē tuam auertis ꝑ reminſionē. ſed peccatores a facie tua proijcis ꝑ reprobationē. Remiſſionēpoſtulo. ſed reprobationē ꝑtimeſco. propterea ſupplex orol ⁊ ſpiritūſanctū tuū ne auferas a me. Iā em̄ quodāmodo ſpiritūſāctuꝫtuū. hoc eſt ſpūſſancti donū habere cōfido.qꝛ peccatū confitendo peniteo. nā vera peccati ꝯfeſſio nō eſt in hoīe ex ſeipſo / ſed ex deidono. nō ergo a me auferas ſpiritū hūc ſedꝑ euꝫ ¶ Redde mihi leticiā ſalutaris tui quāpeccando amiſi. ieticiaꝫ inquā ſalutaris tui.ſcꝫ ſalutaris gratie ſpūſſancti. ꝑ quā nō ſolūeſt culpe remiſſio ſed glorie retributio. Hācergo nō ſolū nō auferas ſed redde ⁊ ꝯfirma.⁊ ſicꝭ ſpiritu principali ꝯfirma me. Per hocautē ꝙ ꝓpheta ter ſpiritū nominauit .ſ. ſpiritū rectu. ſpiritūſanctū/ ⁊ ſpiritū principaleꝫ.dicūt quidā ꝙ in deo trinitatē voluerit oſtēdere. Et ſpiritū rectū filiū dicūt. ſpiritū ſanctū ſuo nomīe intelligūt. ꝑ ſpiritū principalem patrē accipiunt. Hoc v̓o ⁊ quicqͥd aliudquod ad fidei ⁊ morū edificationē dicit̉/ ſinecōtradictione dici ꝑmittit̉. Un̄ etiā nō incōueniēter ꝑ hanc trinā ſpūs nominationē/ triphariā ſpūſſancti gratiā ītelligere poſſumꝰ.vt ꝑ ſpiritū rectū accipiamus gratiaꝫ que inſeptē virtutibus/ tribꝰ theologicis/ et
CC 3