pſalmos penitentiales

C.

corde ⁊ rugitus voce fieri ſolet. ego vero nōvocę ſed gemitu rugiebā. id eſt cū magno deſiderio anime ꝯſolationē querebā. nō in verbo oris mei ſed in gemitu cordis ꝓrumpēsEſt em̄ gemitus cordis et gemitus carnis.Omnis gemitus qui de exterioribus ē/ carnis ē. qui vero ꝓ ſabbato. id eſt pro ſpūali requie. quā caro nō obtinet cordis eſt. Et qͥahunc gemitū nō homo nouit ſꝫ deus. Ideo¶ Dn̄e an̄ te omne deſideriū meū/ ⁊ gemitus.meus a te nō eſt abſconditus ſed merito exauditus. qꝛ pius eſt. ⁊ nō pro terrenis ſꝫ proceleſtibus. Sit ergo dn̄e deſideriuꝫ meū an̄te. id ē tibi gratum ⁊ acceptabile. audi ⁊ exaudi deſideriū meuꝫ cum gemitu meo. acceleradn̄e ⁊ exaudi cito. qꝛ l Cor meū conturbatūeſt. k⁊ pauore ac terrore ꝯcuſſum. ⁊ hoc ideo.quial dereliquit me virtus mea ſſcꝫ virtusilla quā habui ante peccatuꝫ meū. ſi em̄ hecmanſiſſet nihil terreret. Sed cur hec dereliquit me? qꝛ etiam reliquit ( lumē oculoꝝ meorū/ ⁊ ip̄m nō eſt mecū quia tu deus meus.qui es lumē verū quod illuminat omnē hominē venientē in hūc mundū. tu qui es ſpirituale lumē oculorū meorū intellectualiū/nō es mecū ꝑ gratiā tuaꝫ. ſed dereliquiſti mepter culpā meā. Sꝫ hactenus dn̄e tibi cōfeſſus ſum mala que interius patior. nūc autem plango ea quibus exterius crucior NāLamici mei ⁊ proximi mei aduerſum me appropinquauerunt ⁊ ſteterunt. HHi qui mihieſſe debuerant ad humanū ſolatiū/ ſunt mihi ad cumulum paſſionū ¶ Et qui iuxta meerant tanqͣꝫ amici ⁊ proximila longe ſteterunt tāqͣꝫ hoſtes et aduerſarij. Et merito receſſerūt a me. quia peccādo receſſia te. Merito ꝑdidi humanā amiciciā. quia ꝑdidi diuinā gratiā. Non ſolū crucior a ꝑſecutionehominū/ ſed a temptatiōe demonū (nā vimfaciebant qui querebant animā meam DDemones em̄ qui animā meā querunt ad eternam damnationē/ vim mihi faciunt ꝑ malignā temptationē. ⁊ non ſolū ꝑ ſeipſos ſed ꝑminiſtros ſuos de quibus dicit̉Et qui inquirebāt mala mihi locuti ſunt vanitates/ ⁊dolos tota die meditabant̉. Hi qui amici ⁊proximi eſſe debuerant/ inqͥrebant mala mihi. meditādo cōtra me doloſa et vana loquūtur. id ē falſa et deceptoria verba. Tales aūtdoloſi ⁊ mēdoſi miniſteriū exercent diaboli.qui pater ē mēdacij. Ecce ergo quibus malis crucior. et his tamen quia maiora meruiſſe fateor. ideo iniurias ⁊ opprobria ſine mur

muratione patior. Et hoc ē quod ſequitur.Ego aūt tanqͣꝫ ſurdus nō audiebā ⁊ ſicutmutus nō aꝑiens os ſuuꝫ. MNihil ad opprobria rn̄debā Et factus ſum ſicut hō nō audiens/ ⁊ nō habēs in ore ſuo. redargutiōes.qꝛ arguētes me nō redarguebā/ ſed redargutiones patiēter ferebā Sed quare hec omīatā patiēter ſuſtinui mala? Qm̄ in te dn̄e ſperaui Ideo ꝓpter te patiēter ſuſtinui mala.qm̄ nō ī me ſed in te ſperaui bona. et quia ꝑpatientiā pene ſperaui veniā culpe. iō tu exaudies me dn̄e deus meus. dādo liberaliterveniā culpe. ⁊ ꝯſequēter gratiā ⁊ gloriaꝫ. Omagna patiētie virtus. cui dat̉ venia pctōꝝ⁊ ꝑ veniā gratia meritoꝝ. ⁊ ꝑ gratiā gloria p̄mioꝝ. O ſalutaris medicina/ ꝑ quā in leticiam mutant̉ triſtia ⁊ aduerſa. Adhuc autemdn̄e iō exaudies me. nō de te deſperādo diffidentē. ſed ī te ſperādo ꝯfidētē Quia dixi nequādo ſu ꝑgaudeāt mihi inimici mei Quianō ex ſuꝑba p̄ſumptōe. ſed ex pia ſpei deuotione dixi ꝙ tu deus meus exaudies me Ethoc dixi/ ne inimici mei. detractores mei/ ſupergaudeāt mihi/ ſi videāt me in te ſperanteꝫnō proficere ſed deficere. Merito em̄ cauētiuſti/ ne de lapſu eorū exultent iniqui. Ideo.ſequit̉l ⁊ dū cōmouere pedes mei id ē dumaffectiones mee labunt̉ in peccatū ex humana infirmitate irrident impij. etl ſuꝑ me magna locuti ſunt irridēdo mihi. et ſuꝑ me magna ſcādala opprobriaqꝫ loquēdo. vbi potius ſi eſſent pij/ mee deberēt cōꝑati infirmitati/ eāqꝫ excuſando humane miſerie humanitus miſereri. Sed adhuc etiā dn̄e exaudiesmel Qm̄ ego in flagella paratꝰ ſum. Sciēsem̄ ꝙ filiū quē amas/ et ſi qn̄qꝫ nō ſuauiter.tamē ſemꝑ ſalubriter flagellas. Ideo tua flagella paratꝰ ſum patiēter ſuſciꝑe/ nō ꝯtra eamurmurando ſed meip̄m accuſando. qꝛ (dolor meus in ꝯſpectu meo ſemꝑ dolor d̓ peccato meo ſemꝑ ē in ꝯſpectu meo. Semꝑ depeccato meo doleo/ dū peccatū meū contrameip̄m eē ꝯſpicio. Et hoc ē qd̓ ſequit̉ Qm̄iniqͥtatē meā. innūciabo) ipſaꝫ corā te ꝯtrame accuſandol et cogitabo ꝓ peccato meo. Iip̄m in me cogitatione ſollicita corrigēdo. eta te tuaqꝫ miſeratōne ſolita/ curā medicinalēhumiliter poſtulādo. Sed dū medicinā tuāpeto o pie medice/ ecce quid ad curā meaꝫ ꝑte fieri ꝑmittitur. Ecce em̄ quid ſequit̉ Inimici aūt mei viuūt ⁊ ꝯfirmati ſunt ſuꝑ me. ⁊multiplicati ſunt qͥ oderūt me inique. O ſalutaris/ ſed nō ſuauis medicina. C

LC 2