Expoſitio ſuper ſeptem
exultāt. gloriant̉. Letant̉ ſiquidē tacita ſuauitate gaudētes. ⁊ exultāt ꝯcitati animi gaudio feruētes/ gloriant̉ feruore charitatis extra ſe in deū trāſeūtes. O vtinā dn̄e/ vtinamſic det̉ mihi/ nō in me ſed in te letari. exultare⁊ gloriari / vt ſic hūiliter capiti me ꝯformāsveraciter efficiar membrū xp̄i.editatio deuotaſuꝑ tercio pſalmo pnīali. Dn̄e ne ī furore.NOmine Ieſu xp̄e cui nunqͣꝫ ſinedſpe venie ſupplicat̉. Cū plura duobus prioribꝰ pſalmis de timorepene ac dolore culpe colloquēdop̄diximus. ⁊ nūc aliquā de ſpe venie tibi ſuꝑplicādo loqui ꝓpoſuerim. ſemꝑ tamē ad pͥora relabor. ⁊ pene timore ac culpe dolore perterritus tibi iterū petere impellor ¶ Dn̄e ne īfurore tuo arguas me/ neqꝫ in ira tua corripias me. Ego ſiquidē de peccatis penitēs.peccati ꝯſcius/ ⁊ inde grauiter afflictꝰ. ego īmalis poſitꝰ peiora timēs ⁊ inde lugēs multis modis crucior. ſed cruciatꝰ grate amplector tanqͣꝫ minores meis demeritꝭ. mecū piactū reputans. ſi ꝑ eos liberer a penis eternis. Ideoqꝫ ſupplex oro vt tu dn̄e arguas ⁊corripias me nō ic furore vel in ira. ſed ī pietate et miſcd̓ia. ita vt pena mea ſit. nō ab iraad eternā vltionē ſed a miſcd̓ia ad piā correctionē. Sufficiāt tibi dn̄e mala que patior.in hac p̄ſenti vita/ ne in futura infligas peioral Quoniā ſagitte tue infixe ſūt mihi Sagitte tue ſūt vindicte tue. ſcꝫ dolores corporis ⁊ anīe. qꝛ ſicut ſagitte intendunt̉ et deinde infigunt̉. ita vindicte tue intēſe fuerūt inAdā ꝓpter inobedientiā. et inde nobis infixe ſunt ꝓpter originalē culpā et penam multiplicē. Ipſe em̄ huius totiꝰ miſerie fuit origo. nos ꝓpago. Sed ve mihi. qꝛ ſagitte tuenō ad modicū tempus nec ad vnicuꝫ vulnꝰinfixe ſunt ſed diu et vſqꝫ in fineꝫ ſeculi manēt. ⁊ multis modis in corꝑe et anima vulnerant. Et ſic in ſagittis meisl cōfirmaſti ſuꝑme manū tuā id eſt vindictā tuā quā prohdolor eo vſqꝫ ꝯfirmaſti ſuꝑ me vt poſſim dicere Nō eſt ſanitas in carne mea a facie iretue Porro em̄ mortale corpus tot miſerijſſubditū ꝙ etiā cū ſanū dicit̉ nō vere ſanumſit. qd̓ leuiter ledit̉. ⁊ ſepiꝰ grauiter infirmat̉Eſt autē hec multiplex miſeria carnis meea facie ire tue. id ē ab inſtātia vindicte ī Adāinchoate originaliter. Quid pluraꝫ: Lnō eſtpax oſſibus meis hoc ē in interioribꝰ meis
viribus. ſed ē continua pugna ab infirmitate ⁊ rebellione carnis. ⁊ hocLa facie peccatorū meoꝝ qꝛ huiꝰ miſerie mee cauſa nō ſoluꝫeſt originalis culpa/ ſed ſimul cauſa ſūt actualia peccata mea. Un̄ merito ſequit̉l. Quoniā iniqͥtates mee ſuꝑgreſſe ſunt caput meū⁊ ſicut onꝰ graue grauate ſuꝑ me Quia em̄iniquitates mee caput anime mee. id ē rectārationē ſuꝑgreſſe ſūt ⁊ eleuauerūt caput meum ſuperbū contra te deū meū. ideo tu dn̄eaggrauaſti me grauionere penaruꝫ. ſed hocdn̄e nō tibi ſed mihi imputo. qꝛ l Putruerūt⁊ corrupte ſunt cicatrices mee a facie inſipiētie mee. Ideo em̄ iniquitates mee ſuꝑgreſſe ſunt caput meū / et grauate ſunt ſuper me.qꝛ cicatrices mee. id ē plage peccatorū meoru prius ꝑ baptiſmū ſanate/ putruerūt cumiā peccato ꝯſenſi. ⁊ corrupte ſunt. duꝫ iā peccatū in actū produxi. ⁊ hoc totuꝫ a facie inſi.pientie mee. qꝛ ſtulte gratiā baptiſmalē ꝑdidi. nec eius viribꝰ ſapiēter vſus fui. Et ideoMiſer factus ſum nō vna ſolū / ſed multiplici miſerial afflictus et curuatꝰ ſum adeodeiectus ad terrena/ vt me erigere nō valeaꝫad ſuꝑna. Et niſi tu dn̄e me erexeris/ in hacmiſeria ⁊ in curuitate māſurus ſuꝫ. ⁊ hocꝭ vſqꝫ in finē id eſt vſqꝫ ad mortēl ⁊ tota die cōtriſtatus ingrediebar hoc ē tota vita ī hacmanēs miſeria huius vite viā gradiens ambulabā. nō inueniens ſabbatuꝫ. id ē mentisrequiē quā optabā. Nec mirū Quoniā lūbi mei impleti ſunt illuſionibꝰ/ ⁊ non eſt ſanitas in carne mea. Heu me miſerū. nō immerito ſum cōtriſtatus. quoniaꝫ nō ſolū nō eſtſanitas in carne mea. nō ſolū temptatus ſuꝫab infimirtatibꝰ ⁊ rebellionibus carnis/ ſedetiā lumbi mei. id eſt carnalitas ⁊ ſenſualitaſmea vexant̉ illuſionibus diabolicis. nec ſolū pecco ꝑ carnis infirmitateꝫ ſed ꝑ diabolifatigationē. Quid plura? Non ſolū lūbi carnis mee/ ſed etiaꝫ vires anime mee replent̉ illuſionibus diabolicis. Illuſiones em̄ anīeinfinite ſunt/ que aliqn̄ vix orare ſinūt. et itanō eſt in toto homīe vn̄ plena ſit leticia. plenū cordis ſabbatū. plena reqͥes. donec anīailluſionibus exuat̉. ⁊ corpus ſanitate īmortalitatis induat̉. Propterea clamat apl̓us.Infelix ego homo/ quis me liberabit d̓ corpore mortis huiꝰ? Et ideo nō immerito Afflictus ſum corꝑe ſimul ⁊ anima/ p̄fatis vexatus miſerijs. ⁊ indelhumiliatꝰ ſūnimisquippe qꝛ prius ſuꝑbus erā nimis. et ꝓpterea Lrugiebā a gemitu cordis mei. Gemitus