Druckschrift 
3 (1494) Tercia pars operum Johannis de Gerson doctoris christianissimi
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Expoſitio ſuper ſeptem

in quoꝝ peccaui ꝯſortio/ vt ſic tua ī me correptio mea ī te ꝯſolatio īnoteſcat. vt ſic ſpiritꝰ meꝰ ſentiat/ qm̄ voceꝫ fletꝰ mei exaudiſti.Da mihi dn̄e vt iteꝝ atqꝫ iteꝝ exultās dicā. Exaudiuit dn̄s dep̄cationē meā/ dn̄s orō meā ſuſcepit DDep̄catiōeꝫ meā pctīs deponēdis. orōem meā pro v̓tutibꝰ adipiſcēdis. Sed ſolū dn̄e da mihi exaudiri prome. non ſolū pro mea ſed etiā pro meorūximoꝝ ſalutē. Nec ſoluꝫ amicoꝝ meoꝝ/ ſꝫetiā pro inimicoꝝ cōuerſione. vt exēplo viriꝑfecti dicā ſeruo tuo Dauid Erubeſcāt ꝯturbent̉ vehemēter oēs īimici mei Erubeſcāt/ exemplo meo de actibꝰ ſuis malis. etꝯturbent̉/ terrore iudicij ad pnīam. leuitſꝫ vehemēter gemitu forti. vt ſicl Cōuertant̉ erubeſcāt valde velociter ne cōuerſioſua erubeſcētia pnīe ſue differat̉ damnabiliter. qꝛ niſi in pn̄ti vita ſic ꝯuertant̉ erubeſcāt. ſed potiꝰ (vt ab iniqͥs fieri ſolet) penitentes irrideant. ſuis irriſionibꝰ infirmos erubeſcere faciāt. tādē finali iudicio erubeſcēt. erubeſcētes dicēt. Hi ſunt qͦs aliqn̄ habmus ī deriſum. Nos inſenſati vitā illoꝝ eſtimabamus inſaniā. Ecce quō ꝯputati ſuntinter filios dei cinter ſanctos ſors illorū eſtQuid nobis profuit iꝑbia/ aut qͥd diuitia iactātia ꝯtulit nobis? Tūc ergo ꝯuertēt̉ erubeſcēt. ſed erit hec ꝯuerſio erubeſcētia.ad damnabilē ꝯfuſionē. qꝛ habere noluerūtpnīam ſalutarē. Et hec oīa fient valde velociter. qꝛ qn̄ minꝰ de iudicio ſꝑauerīt dixerītpax ſecuritas. tūc repētinꝰ ſuꝑueīet īteritꝰleditatio deuotaſuper ſecundo pſalmo pnīali .ſ. Beati qͦꝝOmine ieſu xp̄e culpa offenderis pnīa placaris Tu magiſteroptime. qui interiꝰ docēs illumīator es cordiū. da mihi intellectū.da excecato cordi meo tenebroſo ītellecturmeo lumē tuū quo culpabilē offenſā pleneꝑfecte valeā cognoſcere. Da mihi culpā meāoffenſamqꝫ tuā taliter cognoſcēdo dolere vt digneris miſcd̓iter ignoſcēdo delere. Damihi vt de illoꝝ ſim numero de qͥbuspheta tuū dicit̉ Beati quoꝝ remiſſe ſūt iniquitates quoꝝ tecta ſunt pctā. O me bea ſi a te dn̄e remiſſe ſint iniqͥtates mee ita vtmihi dones indulgentiam ex gr̄a tua cui debes vindictaꝫ ex culpa mea. vt mihi donesindebitā gratiā cui iuſte reddere potes debi penā O igit̉ me beatū ſi tecta ſint peccata

mea. Quō tecta? ita tanqͣꝫ in me ſint vtviuāt. ita tanqͣꝫ ī me abſcōdita maneant/ſed ita deleta/ vt tu deus ea videas .i. noneternaliter punias. Te em̄ pctā videre/ quidaliud ē qͣꝫ pctā punire? Sicut ſcpͥtū ē. Auerte faciē tuā a pctīs meiſ. Tu ergo ea pctāvides ſed ab eis faciē auertis aīaduertis .i. que punis. Tu ea agnoſcis quibus ignoſcis. Tu ea tegis gram/ que nonimputas ad penā. Ideo recte ſubdit̉ Beatus vir cui imputauit dn̄s pctm̄. Sedcui imputat? Certe ei imputat ſed ignoſcit qui pctm̄ ſuū agnoſcit. et agnitū defendit. ſed ꝯfitēdo corrigit. nec meritū ſuumſibi ſed gr̄e dei attribuit. de quo dicit̉l nec ēin ſpū eius dolus ſed nec ī ore eius. qꝛ ſe accuſat ſit pctōr. et corde tenet qd̓ ore fatet̉.Dolus em̄ eſt/ ſi quis pctōr iuſtū ſe p̄dicet.ꝟo ſe accuſat dolo caret. Talis erat publicanus ille humil̓ qui dicebat. Propicius eſtodeus mihi pctōri. Un̄ ſequit̉ Qm̄ tacui/ inueterauerūt oſſa mea. clamarē tota dieQm̄ tacui qd̓ erat tacendū .ſ. ꝯfeſſionempctōꝝ. Inueterauerūt oſſa mea .i. defecit interior fortitudo mea. dum clamarē tota diedicēdo qd̓ erat dicendū .ſ. iactantiā meritoꝝ. Econtra v̓o ſi clamaſſem pctā tacuiſſem merita. robuſta firma fuiſſet virtꝰ meaTacui clamaui. tacui pctā. clamaui merita. Tacui vnde proficerē. clamaui vnde deficerē. Tacui de pctīs ꝯfeſſioneꝫ. clamaui demeritis p̄ſumptionē. Sana mēbra medicooſtēdebā. vulnerata tegebā. ideo fui ſanatus ſed inueteratꝰ. hoc ē ī pctōꝝ meoꝝ vetuſtate remāſi. qꝛ culpe mee ꝯfeſſionē/ gratie tue nouitateꝫ queſiui. Et Qm̄ dieac nocte grauata ē ſuꝑ me manus tua / ꝯuerſus ſuꝫ ī erumna mea dum ꝯfigit̉ ſpina Odn̄e/ o pie medice/ qui etiā ꝑcutiendo ſanas.qꝛ manus tua .i. vindicta aſſidue die ac nocte/ grauata ē ſuꝑ me ad humiliandū me ſuperbū pctā tacentē. merita iactantē. ideo ꝯuerſus ſuꝫ ī erumna mea. ī miſeria mea.hoc ē/ ꝯuertēdo ad meip̄m cognoui me miſerūl ꝯfigit̉ ſpina id ē ꝯpungit̉ ꝯſcientia mea. Sicut em̄ ſpina dorſi hoīem ſurſūerigit ſic ratio vel ꝯſciētia ſpm̄ prius ad terrena curuatū ad ſuperna reſurgentē dirigitHac ergo culpa ſua cōpunctꝰ pctōr hūiliatus ait Delictū meū cognitū tibi feci/ iniuſticiā meā abſcōdi. Merito quidē delictū meū. qꝛ faciēda omiſil iuiuſticiā meāqꝛ facienda cōmiſi. igit̉ ꝯfitendo operui

M