Expoſitio ſuper ſeptem
in quoꝝ peccaui ꝯſortio/ vt ſic ⁊ tua ī me correptio ⁊ mea ī te ꝯſolatio īnoteſcat. vt ſic ſpiritꝰ meꝰ ſentiat/ qm̄ voceꝫ fletꝰ mei exaudiſti.Da mihi dn̄e vt iteꝝ atqꝫ iteꝝ exultās dicā.¶ Exaudiuit dn̄s dep̄cationē meā/ dn̄s orōnē meā ſuſcepit DDep̄catiōeꝫ meā ꝓ pctīs deponēdis. ⁊ orōem meā pro v̓tutibꝰ adipiſcēdis. Sed nō ſolū dn̄e da mihi exaudiri prome. non ſolū pro mea ſed etiā pro meorū ꝓximoꝝ ſalutē. Nec ſoluꝫ ꝓ amicoꝝ meoꝝ/ ſꝫetiā pro inimicoꝝ cōuerſione. vt exēplo viriꝑfecti dicā cū ſeruo tuo Dauid Erubeſcāt⁊ ꝯturbent̉ vehemēter oēs īimici mei Erubeſcāt/ exemplo meo de actibꝰ ſuis malis. etꝯturbent̉/ terrore iudicij ad pnīam. nō leuitſꝫ vehemēter cū gemitu forti. vt ſicl Cōuertant̉ ⁊ erubeſcāt valde velociter ne cōuerſioſua ⁊ erubeſcētia pnīe ſue differat̉ damnabiliter. qꝛ niſi in pn̄ti vita ſic ꝯuertant̉ ⁊ erubeſcāt. ſed potiꝰ (vt ab iniqͥs fieri ſolet) penitentes irrideant. ⁊ ſuis irriſionibꝰ infirmos erubeſcere faciāt. tādē ⁊ finali iudicio erubeſcēt.⁊ erubeſcētes dicēt. Hi ſunt qͦs aliqn̄ habmus ī deriſum. Nos inſenſati vitā illoꝝ eſtimabamus inſaniā. Ecce quō ꝯputati ſuntinter filios dei cinter ſanctos ſors illorū eſtQuid nobis profuit iꝑbia/ aut qͥd diuitiarū iactātia ꝯtulit nobis? Tūc ergo ꝯuertēt̉⁊ erubeſcēt. ſed erit hec ꝯuerſio ⁊ erubeſcētia.ad damnabilē ꝯfuſionē. qꝛ habere noluerūtpnīam ſalutarē. Et hec oīa fient valde velociter. qꝛ qn̄ minꝰ de iudicio ſꝑauerīt ⁊ dixerītpax ⁊ ſecuritas. tūc repētinꝰ ſuꝑueīet īteritꝰleditatio deuotaſuper ſecundo pſalmo pnīali .ſ. Beati qͦꝝOmine ieſu xp̄e qͥ culpa offenderis ⁊ pnīa placaris Tu magiſteroptime. qui interiꝰ docēs illumīator es cordiū. da mihi intellectū.da excecato cordi meo ⁊ tenebroſo ītellecturmeo lumē tuū quo culpabilē offenſā plene ⁊ꝑfecte valeā cognoſcere. Da mihi culpā meāoffenſamqꝫ tuā taliter cognoſcēdo dolere vteā digneris miſcd̓iter ignoſcēdo delere. Damihi gͦ vt de illoꝝ ſim numero de qͥbus ꝑ ꝓpheta tuū dicit̉ Beati quoꝝ remiſſe ſūt iniquitates ⁊ quoꝝ tecta ſunt pctā. O me beatū ſi a te dn̄e remiſſe ſint iniqͥtates mee ita vtmihi dones indulgentiam ex gr̄a tua cui debes vindictaꝫ ex culpa mea. vt mihi donesindebitā gratiā cui iuſte reddere potes debitā penā O igit̉ me beatū ſi tecta ſint peccata
mea. Quō tecta? Nō ita tanqͣꝫ in me ſint vtviuāt. nō ita tanqͣꝫ ī me abſcōdita maneant/ſed ita deleta/ vt tu deus ea nō videas .i. noneternaliter punias. Te em̄ pctā videre/ quidaliud ē qͣꝫ pctā punire? Sicut ſcpͥtū ē. Auerte faciē tuā a pctīs meiſ. Tu ergo ea pctā nōvides ſed ab eis faciē auertis q̄ nō aīaduertis .i. que nō punis. Tu ea nō agnoſcis quibus ignoſcis. Tu ea tegis ꝑ gram/ que nonimputas ad penā. Ideo recte ſubdit̉ Beatus vir cui nō imputauit dn̄s pctm̄. Sedcui nō imputat? Certe ei nō imputat ſed ignoſcit qui pctm̄ ſuū agnoſcit. et agnitū n̄ defendit. ſed ꝯfitēdo corrigit. nec meritū ſuumſibi ſed gr̄e dei attribuit. de quo dicit̉l nec ēin ſpū eius dolus ſed nec ī ore eius. qꝛ ſe accuſat cū ſit pctōr. et corde tenet qd̓ ore fatet̉.Dolus em̄ eſt/ ſi quis pctōr iuſtū ſe p̄dicet. qͥꝟo ſe accuſat dolo caret. Talis erat publicanus ille humil̓ qui dicebat. Propicius eſtodeus mihi pctōri. Un̄ ſequit̉ Qm̄ tacui/ inueterauerūt oſſa mea. dū clamarē tota dieQm̄ tacui qd̓ nō erat tacendū .ſ. ꝯfeſſionempctōꝝ. Inueterauerūt oſſa mea .i. defecit interior fortitudo mea. dum clamarē tota diedicēdo qd̓ nō erat dicendū .ſ. iactantiā meritoꝝ. Econtra v̓o ſi clamaſſem pctā ⁊ tacuiſſem merita. robuſta ⁊ firma fuiſſet virtꝰ meaTacui gͦ ⁊ clamaui. tacui pctā. clamaui merita. Tacui vnde proficerē. clamaui vnde deficerē. Tacui de pctīs ꝯfeſſioneꝫ. clamaui demeritis p̄ſumptionē. Sana mēbra medicooſtēdebā. vulnerata tegebā. ⁊ ideo nō fui ſanatus ſed inueteratꝰ. hoc ē ī pctōꝝ meoꝝ vetuſtate remāſi. qꝛ ꝑ culpe mee ꝯfeſſionē/ gratie tue nouitateꝫ nō queſiui. Et iō Qm̄ dieac nocte grauata ē ſuꝑ me manus tua / ꝯuerſus ſuꝫ ī erumna mea dum ꝯfigit̉ ſpina Odn̄e/ o pie medice/ qui etiā ꝑcutiendo ſanas.qꝛ manus tua .i. vindicta aſſidue die ac nocte/ grauata ē ſuꝑ me ad humiliandū me ſuperbū pctā tacentē. merita iactantē. ideo tādē ꝯuerſus ſuꝫ ī erumna mea. ī miſeria mea.hoc ē/ ꝯuertēdo ad meip̄m cognoui me miſerūl dū ꝯfigit̉ ſpina id ē dū ꝯpungit̉ ꝯſcientia mea. Sicut em̄ ſpina dorſi hoīem ſurſūerigit ſic ratio vel ꝯſciētia ſpm̄ prius ad terrena curuatū ad ſuperna reſurgentē dirigitHac ergo d̓ culpa ſua cōpunctꝰ pctōr hūiliatus ait Delictū meū cognitū tibi feci/ ⁊ iniuſticiā meā nō abſcōdi. Merito quidē delictū meū. qꝛ faciēda omiſil ⁊ iuiuſticiā meāqꝛ nō facienda cōmiſi. igit̉ ꝯfitendo operui ⁊
M