Super Cantica canticorum
tas ī celo ⁊ ī terra noīat̉. ¶ Ceteꝝ cū addit̉. qͥſuꝑ oēs ē/ dat̉ ītelligi theologia myſtica. q̄ ꝑexceſſū infinitū ſuꝑ oēs hꝫ ſciri. ¶ Porro cūdeꝰ eē d̓r ꝑ oīa/ ſymbolicā ex oībꝰ ⁊ ī oībꝰ ꝯcipimꝰ theologiā. Deniqꝫ cū ſubiunctū ē. ⁊ inoībꝰ nob̓. theologia ſigͣt̉ ꝓcedēs ex ꝓprijs etītelligibilibꝰ poſitiue qͣlit̓ fit in diuis noībꝰ/tā ꝑ cām qͣꝫ ꝑ excellētiā nō attēdēdo ſi fueritinfinita. qm̄ ī hac excellētia ꝑ īfinitatē myſteriū theologie ꝑ ab negatōꝫ collocat̉ ¶ Addit̉p̄terea triplex habitudo quaꝫ hꝫ deꝰ ad nosvltra ceteras irrōnales creaturas .ſ. ꝑ imaginē naturalē. ꝑ grāꝫ ⁊ ꝑ gl̓iaꝫ ¶ Prīa ſiqͥdē habitudo ē ad deū/ nedū vt pͥncipiū cauſatiuūſic̄ ī oībꝰ ē ꝑ eēntiā. potētiā et pn̄tiā/ ſꝫ etiā ſic̄ad pͥncipiū obiectiuū rōne imagīs q̄ dei capax ē facta. Deīde ſic̄ ad pͥncipiū inhabitatiuū rōe ſil̓itudīs ⁊ reformatōnis ꝑ grāꝫ. Tercio ſic̄ ad pͥncipiū gl̓ificatiuū. ſub qͦ ꝯp̄hēdip̄t habitudo hypoſtatice vniōis ī xp̄o. et materne dignitatꝭ ī maria. ¶ Pōt eſtimo ẜm triplicē hāc ſil̓itudinē reddi rō vna/ cur totiēs īſcpͥturꝭ ꝯiūgunt̉ hec tria. dn̄s deꝰ nr̄. ¶ Hisex īcidēti trāſcurẜ. redeamꝰ ad cāꝫ lenitatisamorꝭ. qͣlē habuit apl̓s nr̄ Remigiꝰ d̓ qͦ legit̉ꝙ bonitatē ⁊ benignitatē māſuetiſſimi cordis on̄debat ī lenitate ẜmōis. qm̄ deꝰ ī fide⁊ lenitate ipſiꝰ ſctm̄ fecit illū. ¶ Habemꝰ certe ī amore ſpōſe obiectū ꝯueniētiſſimū deū.habemꝰ ꝯiūctōꝫ ipſiꝰ ad ſpōſū ꝑ oſculū intimū. ⁊ ꝑ īheſionē ad ſedē amorꝭ pectꝰ ſuū qd̓notat̉ ī vberibꝰ. ⁊ ꝑ lenitiuā olei leticiā. iuxtailld̓. Unxit te deꝰ oleo leticie. Suꝑeſt aſſigͣre cognitōꝫ ꝑceptiuā. qm̄ delectatio ⁊ lenitaſē ꝑceptio ꝯueniētis ꝯiūcti. Difficultatē auget v̓bū hugonis. Amor inqͥt intrat vbi cognitio foris ſtat Illd̓ īſuꝑ d̓ qͣdā omelia poſſumꝰ figere deſideriū vbi n̄ ē fas īferre obtutū. Itē ꝙ magis cognoſcimꝰ de deo qͥd nō ēqͣꝫ qͥd ē. Ac v̓o loquat̉ iā quarta ignei amoris lingua. eius proprietas eſt.Quarta proprietasGMor ardet. ¶ Colligit̉ hͦ ex feruoreadeſiderij ſpōſe ad ſpōſū Trahe mepꝰ te/ curremꝰ ī odore vnguētoꝝ tuorū Mirꝰ ꝟo ardor ⁊ inextīguibil̓ fragrātiaCerte ſpōſa ꝯceſſo iā oris oſculo fidēter poſtulato velut ab abſente/ ſuſcepta fuerat advbera ſponſi. qm̄ meliora dixit ea vino/ fragrātia vnguētis optimis. exꝑta loqͥt̉ ⁊ delectata. Nā ⁊ ſubiūgitꝭ Oleū effuſū nomē tuum. NNūc ex ſatietate ⁊ vbeꝝ plenitudīe/ ve
lut īſatiabiliꝰ eſtuāſ clamatꝭ Trahe me poſtte curremꝰ ī odorē vnguētoꝝ tuoꝝ. Iure dixit d̓ amore ſeraphico dionyſiꝰ/ ꝙ eſt ſuꝑferuidꝰ ⁊ holocauſte purgatiuꝰ. qm̄ ⁊ ſeraphinint̓p̄tat̉ ardēs. Eſt qͥdē ī angel̓ ardor iſte. ē īſingul̓ etiā btīs/ qͥbꝰ ē vna vox letātiū et vnꝰardor cordiū. ꝓpt̓ea dicūt̉ lapides igniti. p̄cipue tn̄ et ī excellētia ſeraphicꝰ ordo poſſidethūc ardorē. Propt̓ea nec ip̄e a ſcīa ſic̄ cherubin. nec cherubī ab ardore noīat̉. qͣꝫuis abſqꝫ vlla dubitatōe ⁊ ſeraphī cogͦſcat ⁊ cherubīardeat. ſic ⁊ volūtas cogͦſcit ꝑ intellectū/ ⁊ ardet ꝑ volūtatē ītellectꝰ. ¶ Dicamꝰ idcirco deardore ſpōſe ꝙ n̄ ē abſqꝫ cognitōe. alioqͥn delectabil̓ eē n̄ poſſꝫ ⁊ lenis ei ſpōſus ſuꝰ deꝰ vtopponebat̉. Om̄is vtiqꝫ delectatō fit ex ꝑceptōe. et oīs ꝑceptio ſine dubitatiōe ē cognitio. nō qͣliſcūqꝫ/ ſꝫ exꝑimētal̓ ⁊ p̄ctica. ē pn̄sqͣſi ꝑ ſenſuꝫ ens vel exiſtēs/ q̄ differt dupl̓r acognitōe ſolū ſpeculatiua ⁊ diſtīctiua ſeu declaratiua. Primo qꝛ reſpicit pͥncipal̓r bonūſꝫ ſpeculatiua veꝝ. aut ſi magis ph̓ice dixerimus reſpicit plane veꝝ. qꝛ veꝝ ē obiectu intellectꝰ. ſꝫ nō ſiſtit in ſola rōne veri. īmo ꝓutꝯſone vel ꝯformiter aūt ꝯfeſſe ſe hꝫ ad appetitū boni ꝓtēdit̉. Ex qͣ diſtinctiōe ſumit̉ illaaltera d̓ intellectu p̄ctico ⁊ ſpeculatiuo ¶ Differt ſcd̓o ꝑceptio exꝑimētalis ⁊ p̄ctica a ſpeculatiua ī ordine ⁊ origine. qꝛ neceſſe eſt ꝑceptionē ſequi comꝑationeꝫ appetitꝰ/ p̄ſertimvolitiui et ab eodē cauſari. ꝓpterea recte vocat̉ hmōi ꝑceptio oculꝰ volūtatis vel amorꝭſui maxime eliciti. qm̄ inde cauſat̉ nec aliteroriret̉. De eiꝰ efficacia dicēdū erit inferiꝰ ſuꝑillo. Uulneraſti cor meū ſpōſa in vno oculoꝝ tuoꝝ. Eliciamus exinde pulcerrimā d̓cognitōe exꝑimētali ſcintillā veritatis reſpectu amoris ſpōſe ad deū ſpōſum. Uiolētior⁊ vehemētior ē iſta ꝑceptio ad trahēduꝫ poſtſpōſum qͣꝫ ſpeculatiua. Rō iā tacta ē ex ordine lr̄e. ⁊ patet exemplo iā inducto de ſcpͥturaquā ſcribit manus ad directionē oculi. Siem̄ oſtēderet oculꝰ volūtati ſcribētis tm̄mōſpeculatiue quedā exemplaria lr̄aꝝ ſub quadā obſcura generalitate/ volūtas nō ita traheret̉ ⁊ alliceret̉ ad ſcribēdū. ſic̄ fiet ex pulcerrima ſcriptura ſua quā ꝓducet quā ꝓtinꝰ inſuꝑ oſtēdet ꝑcipiēs oculꝰ. qm̄ oculꝰ videt voluntatē ſcribētis. ſicut voluntas mouet oculū ad videndū lr̄as qͣs format mediāte manu/ ſꝫ ex imꝑio ſuo. Sentiēs igit̉ vis affectiua ſeu motiua pulcritudinē egregiaꝫ in lr̄isaut picturis/ qͣles alibi nō viderat. quia nō