Super Cantica canticorum
his cāſilētij. plꝰ itaqꝫ ſuſcepimꝰ vmbras ⁊ fumos excutere qͣꝫ diſcutere. Sane diſtīctōeset mgrales ẜmones. omelie p̄terea ſctōꝝ copioſiſſime pro incipiētibꝰ et proficiētibꝰ hecdocebūt. Sed nūc ꝑfectis (qͣꝫuis imꝑfectꝰ)debitor ſum. qͥ pro cōſuetudine exercitatoshn̄t ſenſus. Ueniēt vltīa duo ſympſalmataꝓ minus exꝑtis. ¶ Ponit Hugo tres in ꝯtēplatōe proceſſus iſtar ignis. qͥ cū aſcēdi querit̉ pͥmo fumoſus ē ſine flāma. deinde cū fumo flāma miſcet̉. tādē purꝰ et qͥetꝰ ignis ē incarbone. Gradū hunc terciuꝫ tenet igneusamor ſpōſe qui fortis exilit. ſcintillat ⁊ emicat. nec inter fumos latere groſſos ⁊ inquietos volūtat̉ Deniqꝫ qꝛ nō de ſingulis om̄iaſimul dici poſſunt/ etiā que ſunt accōmoda.trāſeat ſermo noſter gradatim ad reliqͣ Unꝰitaqꝫ ſolet paſſus ī ſcpͥturis mutuo ceterosexponere. immo qd̓libet v̓buꝫ pōt intelligibiliter loqͥ cū altero. qm̄ eſt ignea lex ſcientiam habens vocis/ ⁊ omniū linguis loquēsDum em̄ ſpūſſanctus afflat / ſic̄ fugiūt fantaſmata. dant̉ chariſmata. ſpirant aromataſic reſonāt idiomata.Secūda ꝯſideratioDe ſecunda proprietate.Mor delectat. exilit hec ignea linꝰDgue ꝑticula ex ſequētibꝰ ꝟ̓boꝝ ſymbolis¶ Quia meliora ſunt vbera tuavino fragrātia vnguētis optimis. Siqͥdeꝫiſta delectāt vtētes. Inuenit̉ em̄ dictū apudſapientē ꝑ inſipientē mulierē. Ueni inebriemur vberibꝰ. Uinū quoqꝫ letificat cor hominis. ⁊ odoribꝰ atqꝫ vnguētis cor delectat̉¶ Pret̓ea delectatio ſortit̉ hoc nomē a ſil̓itudine lactentiuꝫ pueroꝝ. qͣſi dulcis lactatio.Cauſat̉ aūt ab amore/ īmo nō niſi ab amore vel amatōe delectatō. hīc illud populare.Iam hōme enara yoye ſe damour ne viēt.Gaudiū niſi de amore nullū eē p̄t Eſt itaqꝫdelectatio ꝑceptō ꝯueniētꝭ ꝯiuncti. ¶ Amoraūt nō ē niſi ꝯueniētia ⁊ adaptatio rei ad ſuum ꝯueniēs. Porro nullū ē obiectū ꝯueniētiꝰ ſpōſe qͣꝫ ipſe deꝰ ſummū bonū. ad qd̓ capiendū ⁊ poſſidēdū facta ē. Quare ſuꝑeſt dū ſibi ꝯiūgit̉/ inheret ⁊ vnit̉ tanta propinqͥtate/quāta ſunt os ⁊ os oſculantia ſe mutuo. qd̓cauſat̉ ex hac vnitōis ꝑceptōe delectatio. nōqualiſcūqꝫ ſꝫ ī ſuo genere ſup̄ma. qꝛ ſuꝑiꝰ eēbonū nō pōt. ꝓpterea qͥetat̉. gaudet ⁊ letat̉ īhac vnica oꝑatōne / nullū aliud obiectuꝫ petēs. qͣꝫuis ipſiꝰ ꝯtinuationē poſſeſſionēqꝫ ſe
curā amare nō ceſſet Neqꝫ tn̄ eſt motus proprie dictus/ qͥ eſt actus entis ī potētia cū habeat amor id qd̓ actualiter reqͥrit. ſic̄ eſuriēsid edēs/ qd̓ hꝫ ſemꝑ ī pn̄tia. caret motu faſtidij. Cōſequit̉ amor ex hac delectatōe illd̓ depͣs. Delectare in dn̄o/ et dabit tibi petitiōescordis tui. Et rurſus. Renuit cōſolari anīamea. memor fui dei ⁊ delectatꝰ ſum ⁊ exercitatus ſum. Alia lr̄a garrini. Et deficit ſpūsmeus. bona ſiqͥdē defectione. in ſalutare deiEt hec delectatio ſpūalis (ſi Anthonio credimꝰ) ſola ē rō vincēdi inimicū. ¶ Ceteꝝ fitꝑ amorē aīe ꝯiūctio ad deū cū ꝑceptōe multis modis. ſicut cōtingit deū multiplicit̓ cōtēplari. Sꝫ loqͥmur hic d̓ ꝯiūctiōe ꝑ pōduscharitatiſ. que mota ab infinito amore facitſuꝑmundanū ⁊ immēſurabilē ⁊ abſolutumpure mētis exceſſū. ſicut ait Dionyſiꝰ. Tūccognitio ꝑ ſpeculū ⁊ enigma quodāmō deſerit̉ foris ⁊ ſubintrat amor vſqꝫ ad interiora velamīs vbi poſuit deꝰ tenebras latibulūſuū. Atuero nunqͣꝫ remanet abſqꝫ cognitōeQd̓ ſi foret ita ipſe nihil ꝑciperet. Et cū nequeat oriri delectatio ſine ꝑceptiōe ꝯuenientis ꝯiūcti/ vbi tūc ſua delectatio eſſet? Rn̄derent aliqͥ ꝙ amor ē formaliter ſua cognitio.Adderēt aliqͥ ꝙ ē formaliter ſua delectatio.Uidet̉ verſellen̄. ꝯſona loqui ſuꝑ cantica adhāc poſitionē. Sed ꝯſonātius ad ph̓iam ⁊doctores dicimꝰ/ ꝙ ſicut intellectꝰ ⁊ volūtaſſunt diſtincte potētie. ſic cognitio ⁊ volitiovel amor diſtinguunt̉ diſiūgunt̉ dico. nonita tn̄ qͥn circūincidāt ſe mutuo. ⁊ hoc ſolertaduertere ē ⁊ vtile. ¶ Proficit ī hac ꝑte ſpeculatio/ de mō cōnerionis v̓tutū cardinaliumcū prudētia ⁊ theologicaꝝ cū gratia. Et donoꝝ oīm generaliter ⁊ beatitudinū cū charitate/ ſi nō informes ⁊ imꝑfecte. nec vere v̓tutes debeāt reputari. Itaqꝫ circūincidunt ſemutuo/ vt quelibet virtꝰ alteriꝰ denominationē ſortiat̉. Dicimus em̄ cū apl̓o/ ꝙ charitas ē benigna ⁊ patiēs ⁊c̄. ꝙ tꝑantia eſt prudēs. iuſta. fortis ⁊ ecōtra. Sil̓r ꝙ fides ſperat ⁊ diligit ⁊ ecōtra. Nō aliter ī re nr̄a dicitAriſt. de volūtate/ ꝙ ipſa eſt appetitꝰ intellectiuus vl̓ intellectꝰ appetitiuus. Sic d̓ actibus ipſaꝝ potētiaꝝ licet dicere/ ꝙ amor eſtcognitiuus. ⁊ cognitio amoroſa/ dū ordīatad amorē nō ſiſtēs in nuda ſpeculatiōe ꝟitatis. ¶ Exemplū materiale. manꝰ ⁊ oculꝰ ꝯcurrūt ad ſcribēdū. oculꝰ videt manui/ et manꝰmouet calamū. Nō tn̄ ꝟ̓tus viſiua ē v̓tꝰ motiua calami. nec manꝰ ē oculꝰ / ſed qd̓ammō