Druckschrift 
3 (1494) Tercia pars operum Johannis de Gerson doctoris christianissimi
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Anāgogicum de verbo

Aere qui nullo flabilis inſerit̉Ac ꝓprie cibus hic reficit qui veſcit̉ illoEſuriet nunqͣꝫ/ non iterum ſitietEret ī amplexū caſto p̄betqꝫ frui ſehA quo diuellunt tedia nulla ſuiInt̓pres clauſos aꝑit ſenſus viceExpedit vt vires iuſſa paterna ſequi (gueSuaue iugū mitꝭ hūiliſqꝫ ih̓s tibi fecitEſſe crucem/ poſt ſe quotidie fer eam.Morſibꝰ horreſcis perimi ſerpentis iniquiHunc ligno fixum reſpice/ tutus erisDeuius eſſe times variarū ambage viarumCrux iter oſtendit/ ducit ad patriamPinge thau frontē/ ne te gladiꝰ iugulabitHac cruce ſignatus ciuis erit ſuperumBella fremunt/ ꝓfer certi vex illa triūphiUiſis hoſtis eis protinus effugiatDemonis ars et mille modis ꝟ̓ſutia tēptatPinge crucem veluti fumus inanis abitCelica lux veluti iocunda ſerena micaretMentē tranquilla pace frui tribuitAnthoniū talis auguſtinūqꝫ beauitLux/ qͣꝫ plures deſuꝑ irradiansRuctꝰ honore fuit adā tali ab arceMētis/ in eterna pͥmitus reſpiceretMole p̄mit̉/ carcere carnis oꝑCorꝑis aſſenſu querere vera prius (tetSacra rep̄ſentat ſuꝑ omnia hoſtis ſenſusSigna vel obiecta myſtica dona crucisEſt foris/ ē intus virtutū regula/ libroChriſti pendentis ſanguine ſcripta ſuoEſt modꝰ hic oīs diuinꝰ ſcriptus amorisCartam non aliam quere neceſſariamCeſſes petere ſpōſo pia mens ab amicoPaſcit vbi vel vbi meridie recubetEcce crucē cerne/ neqꝫ ſic vaga poſt alienosCuſtodes pecorū. nec malus error agatEdos deſpiciat fedos/ fictoſqꝫ ſodalesDic xp̄o paſtor tu mihi ſolus erisFinis legis amor xp̄i de corde ſerenoDum bn̄ ꝯſcia mens/ neqꝫ ficta fidesXp̄s deus ē hūc ergo time ſua ſeruansIuſſa pio corde fac ita ſaluus eris Finit editum cancellarium in die beatiLuce. Anno dn̄i. M.cccc.xxviij. lugduniCarminū ſuorū honeſta defenſio decantata lugduni vix. xij. dies ante vite conſummationemIdit liuor edax vt mea carminav Deſpexit/ nitida veſte carent/ aitNec pulcris facies picta coloribusUox eſt rauca ſonans parum

Ornatus varios ſi meretriculaNil virtutis habens nec ſolidum bonumQuerit/ quis ſtupor ē? ſat ſibi ſi placetFallax / alliciens porcosFucatos oculos hec ſtibio geritComit ceſariem/ lubrica conſpiciAſſueſcit placidis blanda/ procax / vagaQuos proſtituit enecatAſt matrona grauis/ caſta/ pudicaqꝫCui natiuus adeſt color/ decusUt proſit ſatagit ſeria moribusSponſo quod placeat ſtudetTotam compoſuit cincta modeſtisCultū net propriū nent famule ſimulLinum lanas ve non petit extraSollers artifica manuNon nequā petulās/ ſubdola/ fractaqꝫUox ſed ſuaue ſonat cui rigidus tonusUiuax ex oculis celica lux micatSancta prole beatiorFrugi menſa ſibi/ ſplendida/ ſobriaIn qua pſalterio rex dauid inſonatHymnos imparibꝰ quos numeris ligatMetris carmen amiciusCarmen tale cano ſit procul ethnicaMēdax muſa ſtrepat his quibꝰ ē venusAut mars delicie/ vanaqꝫ numinaIſiusNoſter ſolus amor ieſus.Anagogicū de verbo hymno glorie doctoris cōſolatorij magiſtri Iohannis de Gerſon Cancellarij pariſienſis Lugduni editum.Loria in excelſis deo patri filio ſpūiſancto. Nihil em̄ pōtgaptius p̄ferri volētibꝰ nobisv̓bo hymno glorie ſermoneꝫmyſticū vel anagogicū facere īnoīe patris filij ſpūſſctī. Et qꝛ ſapīa mittit ancillas ſuas vocare ad arcē quā diuinꝰDionyſius vocat myſtitoꝝ eloqͥoruꝫ ſuꝑincognitū. ſuꝑſplēdentē ſubtiliſſimū v̓ticeꝫ.Incipiamus velut ab infima ſapiētie ancilla ē grāmatica/ p̄ſupponentes ex ea/ ẜmnoīs interptationē gloria ē quaſi clara .ſ.laude vel honore noticia. Eſt aūt honor exhibitio reuerētie ī ſignū v̓tutis. ſoli aūt deohonor v̓tus. Preſupponamꝰ inſuꝑ ab ea ancilla ſapiētie vocātꝭ ad arcē. tres ſūtgradꝰ noticie gl̓ioſi dei. vicꝫ poſitiuꝰ. ꝯꝑatiuus ſuꝑlatiuꝰ. Et hoc aliter alit̓ ẜm duplicē ſtatū. quorū vnꝰ ē viatorū. Alius ꝯprehenſoꝝ. ꝓut infra patebit deducēdo/ ꝓut in