Super MagnificatXCV I
3 I
Pens etem̄ ſe cognoſcens/ ſe diligit indePens verbum gignit/ hinc amor exoriturPēs pater eſt/ v̓bū genitus/ dilectio nexꝰ.Ac eſſentia ſunt hec tria non eademLena ē ſimplicit̓ iō deitatis imagoNec lux in ſole lumen et ipſe calorUis verū liber cogͦſcere/ ſimplificet̉Cor ſurſum remeans infima deſpiciatPaterie trahit imperfectas conditionesQuo magis a ſummo diſtat origo ſuaHoc in ſole nōtes ⁊ lumine ſed viceuerſaDum redit ad primum ſpirituale ſapitPēs hoīs mundū ſua ꝑ ſimulacra receptūSenſibus effigiat ſpiritui ſimilemSpūs eſt nempe quod gignit ſpiritus/ iſtaMentis conditio libera primo fuitPrincipiū rebus primū ſpeculando creatisObijce cum nullo crimine leſa iacetInficitur carnis oculus ſed hebet ratiōisContemplatiuus lumine pene caretPar fit iumētis/ mēs corꝑe merſa grauaturDecliuis ſtolidam vix bene viſit humumEſt domini pietas in progenies timoratasContritis grauibus/ dat leue ſuaue iugumRācia ꝓgeniē pietas germana coarFler̄ tua/ ꝙ eā dura māꝰ cruciat (tatPermittēte d̓o frācoꝝ nobile regnūCur tot ab erumnis hactenus atteriturScire volens / vt cura ſolet diſtēdere mētesHumanas/ noſſe conſilium dominiScpͥturas ſcrutare ſacras ſcrutare ꝓph̓asHis velut in ſpeculo quod petis inueniesEffectus ſimiles cauſe ſimiles operanturErgo hieroſolymam cernito cur perijtMittitur hanc contra diuini virga furorisAſſur/ qui plenam flagitijs adimatNōne pares/ pudet heu/ cauſas in pariſiēſiUrbe fuiſſe diu vidimus excidijErrores cecos populo/ pſeudoqꝫ ꝓphetisPompoſoſqꝫ ſtatus/ vnde rapina venitIndeqꝫ ſeditio/ paupertas/ publica cedesMembris ī proprijs hoſtibus inualidaOnimis erratuꝫ eſt/ tandem vexatio nobisIntellectum det/ preteriti pigeatErtet ꝓ patria/ ꝓ iuſtis legibꝰ om̄ise Uerꝰ frācus. erit laus ſibi cū meritoProdigꝰ atqꝫ rapax luxꝰ piger exuPriſci cāmali ſeditione potens (let omīsFeda libido procul qualeꝫ vel dicere turpeArſit que quondam ſulphure pentapolimA populo dn̄i moderata ſtipendia querantFinis ⁊ hic ſit ne publica res pereatUt corpus nerui ſic vectigalia regnum
Suſtentant/ apte diſtribuenda tamenExpedit ⁊ populo preſumere nō dominariExperti ſumus/ ⁊ tradit ariſtotelesCuria cum paſtore tuo romana mementoDe te quid totiens francia promeruitRedde vices/ fer opē letalia dogmata damQue vitas hoīm fedus ⁊ om̄e necant (nesNulla fides detur mendoſis aure ſuſurrisScire cur nolunt nil rātionis habentReg̓net iuſticia / vigeat prudētia ſacrumProle noua creſcat pariſij ſtudiumOrs miſerāda nimis te frācia diua faſPlꝰ qͣꝫ cuiuſuis vox r̄ſonar̄ q̄at (tigatOlim ꝓſcriptos ꝓ libertate tuendaProqꝫ fide paſſos/ mos releuare tuusSenſiſti thoma ꝓprijs dum truſit ab orisAnglia te/ crebro ſenſit ⁊ eccleſiaHeu pietas heu priſca fides/ cogunt̉ alūniFrancigene/ mortes exilium ve patiSūme deus / ꝓ lege tua/ quā ſub decacordoMentibus impreſſaꝫ ſcribis ⁊ in tabulisO quot theologi quot pontifices periereCarcere quos clauſos dira necat rabiesEffugit altera pars alienis incola terrisTutior exilio ſed ſpoliata bonisAuſtria tu felix/ felix ſtudioſa wiennaDux quibus eſt talis traditus in regimenZelo qui fidei feruens/ ob eam fugitiuoOffert doctori ſponte refrigeriumSis ſua magna ih̓u merces/ ꝓ cuiꝰ honoreDoctorem recipit diſcipulumqꝫ tuumIſꝑſit dn̄s vana de ſede ſuperbosdMēte ſui cordis vita nec apta māetTurb̓ curarū lacerata rotat̉/ ⁊ ē parPulueribus turbo quos violentus agitSede ſedet nulla ſtabili/ nec conuenit vlliDiſſidet ⁊ ſecum turbida mens hominisNuſqͣꝫ vita malis eſt ſolitaria/ qͣꝫuisDeſertis heremi ſit religata locisMilibus hec ſi ſit hoīm circūdata turbisNuſqͣꝫ ciuilis nec ſocialis eritMens humilis ſimplex ⁊ ſolitaria ſecumPetre nixa manet concomitata deoSola ſimul ſocialis ⁊ eſt/ vbicunqꝫ loceturDiſſidet hec nulli conuenit ipſe ſibiSola quidē mīme cui v̓tus fit comes oīsSit licet extremis finibus acta marisSola tamen ſecum nunqͣꝫ ſe deſerit/ ⁊ ſiMultus ei populus cingat vtrunqꝫ latusEſt vicina deo quem iugiter aſpicit eſt ſpesAnchora ne fluitꝫ/ ꝑſtet/ amat̉/ amatOperat vnit̉ ſecura/ ſerena/ ſuauisPulcra videns/ fini ꝯſociata ſuo