Carmen
Mēs hō dū lunaticus ē/ dum more zacherIn hiericho degit luna ſonat hierichoUix interualla recipit lunaticus iſteLucida pauca nimis/ valle manens miſeraTorq̄t et illidit vel humi vel aqͥs vl̓ ī ignesPaſſio crebra ruens/ dormiat aūt vigiletNitatur tamen vt vel raro cogat in vnumSpiritus initium quod fit amore pioSemet adunat amor vires reliqͣs ſil̓ om̄esColligit imperitans/ actificans habitus.Tunc lucet tenebra/ radians caligo ſubiturMens intro rapitur lux inabyſſat eamSicut aqͥs oleū ſuꝑeminet almus amor ſicSupra quodlibet ens exilit vſqꝫ deumArgentum viuuꝫ ſemper protendit ad imūCentꝝ quod deus eſt ſemper homo repetitAgna potens fecit mihi magna cam nis benedictaEcce beatā me p̄dicat omne genus.Uirginitas mr̄i/ fidei cor/ ſummus ad imūIunguntur mirer quid potius dubitoMagna potens tollit mirari/ ſolus is ipſeCor fidei iunxit omnia qui potuitDe ſine mens hoīm temeraria velle ꝓfundūConari ſenſum te penetrare deiInfinitus enim nō circumſcribitur artoFormate mentis quolibet ingenioCūcta deus ſapiēter agit nec homo ratiōeꝫAſſerit hoc ſalomon ſcire poteſt aliquamDeſtruat edificet perdat vel collocet vt vultCur ita feciſti dicere quis poterit?Deſpicit excelſos oculos cordiſqꝫ ſuꝑbosMente ſui digne fallitur improbitasImprobitas ſaꝑe que nō vult ſicut oportetSenſus ſobrietas eſt inimica ſibiContingenter agit extra ſe prima voluntasLib era ſe varijs inſinuando modisOtus cuiqꝫ rei ꝓpriꝰ diuīa volūtaſinParet ⁊ ad nutuꝫ flectitur illa deiNulla pͥor cā ē/ cui ſoli dicere fas ēSic volo ſic iubeo/ velle mihi ratio ē.Grammatici cauſam querenti ſignificatiReſpondent/ quia ſic impoſitor voluitDiſpoſitis rebus dat̉ altera cauſa ꝓpinquaOrdine pro rerum ꝓprietate modisQueqꝫ deꝰ format vult nō qꝛ ſūt bona de ſeSed bona ſūt quia ſic diſpoſuit fieriCū voluit nihil eſſe pͥus quodcūqꝫ creatuꝫTunc nihil hoc fuerat ſi capis eſſe bonumFiat lux dixit/ bona lux / qꝛ complacuit luxUt fieret bona ſunt omnia iure pariQd̓ bōa qd̓qꝫ potēs ſapiēſqꝫ ꝑ oīa clamātUocibꝰ excelſis cuncta creata ſimul
Res ita diſponit/ ꝓprios vt eas ſinit actusSeu motus agere/ vertere ſponte poteſtUertit ⁊ immutat quotiens miracula fiuntUt dum ſuſpenſa quelibet actio fitUlti qͥd fatū qͥd ſit fortuna reqͥruntmSolaqꝫ ſi preter noīa ſunt aliquidSūt aliqͥd nec em̄ ẜmo cōis īanisNil penitus fruſtra publicus vſus habetEſt operans a propoſito certum ſibi finemCertaqꝫ pro fine preſtituens mediaDicere fortuitum nemo preſumit vbi quisPreuiſis medijs quod petit aſſequiturAt dum proueniunt ea raro qualia ꝓrſusNon intendit agens/ dicito fortuitaPergis ad eccleſiā dn̄o tua reddere votaEt patet ante pedes aurea maſſa tuosUtiqꝫ fortuitus eſt hec inuentio/ cauſamEius fortunam dicere rite potesInde vides primā cām quicquid facit/ eſſeNil ſibi fortuitum/ nam videt illa priusNon ita fit nobis quos ignorantia duxitNon preconceptis finibus aut medijsAdde ꝙ excelſus deus efficit omnia/ quareFortuna omnipotens eſt deus ⁊ dominusUicqͥd ꝯtigerit nob̓ nec p̄ſcia mēs ēqPreuidiſſe deū nō dubitare poteſtHinc fortuna liq̄t ꝙ ī om̄i re dn̄at̉Nemo ſcit ſibi quid veſpera ſera vehatPreterea cauſas alias ſi colligis omnesIpſas fortunam ſepius inueniesCur qꝛ ꝯcauſant vbi nemo intēderet actumTalem/ vel tali fine/ modo fieriIūge intellectꝰ vbi maior ineſt minus illicEſt de fortuna/ cur? quia plura videtAngelici porro ciues animeqꝫ beateNil vel raro aliquid fortuitum reputantOmnes nanqꝫ docet in verbo viſio claraAt nos ve miſeros nubila tanta teguntPorro priora tenens de fortuna / ſciet apteMox quid ſit caſus cauſa/ vel eius opusCaſus ineſt ſoli propria ratione carentiUt ſunt bruta quibus nulla preeſt ratioNulla qͥdē ꝓpria ē/ ſꝫ īeſt aliena/ regēs/ duxEt que non errat primipotens ratioIxerꝭ hūc vigilē ſenſus ſunt cꝰ aꝑtidPeruius et liber ſpūs hos animatSōnus ꝟo qͥd ē illibertatō ſenſusCōmunis/ groſſus fumus opilat eumrgo ſtatꝰ medios varioſqꝫ notato freq̄ntSenſibus humanis poſſibiles fieriSōniculoſus em̄ vigilat torpore grauatusNec vigilat ꝓrſus inter vtrūqꝫ manensLeſio cōmunis ſenſus/ vel apertio lenta
M