Super Magnificat XCIIII
his nomē eius ih̓m. Cām addidit. Ip̄e em̄ſaluū faciet ppl̓m ſuū a pctīs eoꝝ. ¶ Pretereundū nunqͥd ē cāticū angeloꝝ. Immo magis eo ꝯmemorādū. qͦ ſubito facta ē cū angelo multitudo militie celeſtis qͣſi chorum ducēs. Premiſit hic chorꝰ caſtrorū pſalteriū inchoās a ſūmo. Gl̓ia ī excelſis deo. Iūxit citharā cū pſalterio. ⁊ ī t̓ra pax ⁊c̄. Uox ipſoꝝlaudātiū deū nōne cāticū ē? ¶ Nōne ſil̓r ē cāticū ī ip̄a tā multiplici ⁊ ſedula paſtoruꝫ laude? Reuerſi ſunt gl̓ificātes ⁊ laudātes deumSilemꝰ paſtorales ad lr̄aꝫ fiſtulas. tympanū ⁊ chorū. cordas ⁊ organū. tybias ⁊ cymbala. Plꝰ anagogia nos delectat. ¶ Nec īcōmēoratꝰ abibis o Simeō iuſte. pie. lōganimis. timorate. Tu veniēs ī ſpū ī tēplū. duminduceremꝰ ego ⁊ pr̄ eiꝰ puerū ih̓m cū oblationibꝰ hoſtiarū. cū redēptōne qͥnqꝫ ſicloꝝ. tupuerū ī vlnas ſuſcipiēs ⁊ grās agens ceciniſti. Nūc dimittꝭ ſeruū tuū dn̄e ẜm v̓bū tuū īpace. qꝛ vi. ⁊c̄. Sufficere potuerat ꝓ ſūmalaudis ⁊ gl̓ie verbū hͦ ſatꝭ vnicū qd̓ exp̄ſſiſtiLumē ad reuelatōꝫ gētiū. Cōtuliſti mecuꝫde ſuſceptōe iſrl̓ pueri ſui. vocās ip̄m ſalutaQre gl̓iaꝫ pleb̓ ſue iſrl̓. ¶ Exhilareſce nūc rex⁊ pr̄ meꝰ dauid pſaltes dn̄i. Cōpleri ſentis ⁊intelligꝭ exhortatōes tuas totiens ī pͣs. poſitas/ iterū iterūqꝫ repetitas. Cātate dn̄o cāticū nouū. Exurge gl̓ia mea. exurge pſalteriū⁊ ꝙythara. exurgaꝫ diluculo. Hꝫ aliqͥd diluculuꝫ iſtud myſterij. etiā intellectū lr̄alit̓. Dixit dauid alio loco me ſignificās. Sctīficauit tab̓naculū ſuum altiſſimꝰ. Adiuuabit eādeꝰ mane diluculo. Dedit ⁊ titulū pͣs. illi cuius initiū fuit v̓buꝫ ī cruce filij mei. Deꝰ demeꝰ vt qͥd me dereliqͥſti. Dedit inquā tituluꝫꝓ ſuſceptōe matutīa. Petit ī cāticꝭ ſpōſa ſpōſuꝫ. Mane ſurgamꝰ ad vineas. qn̄ .ſ. aſpiretdies eternitatꝭ. ⁊ inclinent̉ vmbre mortis huius. Rurſus inter tot oꝑa dei facta ꝯmemoratio ſpālis eſt ꝑ ꝓpheta diluculi. Tu fabricatꝰ es inqͥt aurorā ⁊ ſolē. Et ſane qͥd aurorapulcriꝰ? qͥd iocundiꝰ? qͥd ſalubrius? Ad homines venit ī ſuſceptiōe matutina ros lucꝭ.ros refrigerās: ros fecundans. Rorat deſuꝑiuxta votuꝫ ꝓph̓e. Rorate celi deſuꝑ. Indedn̄s ait. Ego ros/ ⁊ iſrl̓ qͣſi liliuꝫ germīabit.hͦ rore ꝑfuſa ꝯcepi ſatietatis fructum. hͦ roremēs impleta inſtar teſte oui rore pleni/ trahitur a radijs ſolis ī excelſum. Citharizāt ī aurore diluculo. pſallunt. iubilāt alacrit̓ volucres ſpūales. Sunt exultatiōes dei ī gutture eoꝝ. qͥbꝰ excitatꝰ oīs ſpūs exurgit dilucl̓o
laudare dn̄m. ¶ Cauſat hec oīa ſol oriēs nōdū viſus. Sol ī qͦ poſuit dn̄s tabernaculuꝫſuū. qꝛ nihil ī rebꝰ ſenſu ꝑceptibilibꝰ efficacius manuducit ad deum et inſenſibili cōꝑat̉.Sūt iſta ī ſole. lux. vigor. fulgor. feruor ſubſyllabis explicata ſepteꝫ. Lux eminēter ꝯtinet hec tria q̄ ſunt ꝓpͥetates eiꝰ. vigor. fulgorferuor. Uigor (qͣſi fecundꝰ plena luce) ꝯtineteminēter fulgorē. Uigor ⁊ fulgor ꝯtinēt eminēter feruorē. ⁊ ibi ſtatꝰ cū circulo qͦdā. Fulgor ⁊ feruor redeunt ad vigorē eēntiali luceplenū ſeu fecundū velut ad parēteꝫ. ¶ Cōformit̉ ī diuinis. eēntia diuīa cōis tribꝰ ꝑſonisꝯtinet eminēter ip̄as cū oībꝰ ꝑfectionibꝰ ſimplicit̓. nō tn̄ formal̓r. etiā ẜm ponētes ī diuīſformales ꝑfectōes. Pr̄ fontal̓ ē plenitudo diuine eēntie/ potēs generare filiū ſic̄ vigor lucis fulgorē ſuū. Pr ⁊ filiꝰ ſūt ſufficiens pͥncipiū ſpūſſctī. ſic̄ vigor ⁊ fulgor ſūt pͥncipiū feruorꝭ. ⁊ ibi ſtatꝰ. qꝛ filiꝰ ꝑ acceptā vim ſpiratiuā/ reddit ſe ⁊ ſpm̄ſcm̄ pr̄i. ¶ Trāſeamus ad Rimaginē ſpūs humani. dicamꝰ ip̄m eē lucē ſicut v̓e ē lux. Et eo ꝑfectior qͦ memīt. ītelligitet diligit. ſeqꝫ ſuꝑ ſe reflectit. qꝛ ſe ꝑcipit. qꝛ ſemouet dū ꝑcipit. ⁊ ꝑcipit duꝫ ſe mouet circūinceſſiōe mirabili. Eſſentia ſpūs ꝯtinet eminēter vigorē mēorie fecūde. ⁊ hic ꝯtinet eminent̓ fulgorē intelligentie. Duo aūt hec. vigor mēorie ⁊ fulgor intelligētie/ ꝯtinēt euidēter feruorē amicicie. et h̓ ē ſtatꝰ. qꝛ reflexio fitad fōtale pͥncipiū. dūmō redit finis ad pͥncipiū ꝑ mediū. qꝛ ſi linee tres recte ſūt/ q̄libꝫ depuncto ad punctū ẜm originē reſultat triangulꝰ ītelligibil̓. Sꝫ qꝛ finis redit ad ſuū pͥncipiū ꝑ mediū/ neceſſe ē ītelligi ſperā aūt circulū. ¶ Qui p̄t puro. viuaci ⁊ irreuerberatoſpūs oculo ꝯſiderare q̄ diximus/ de architriclino vl̓ iconomo cordis nr̄i/ poterit ī ſe et ꝑſe tāqͣꝫ ī ſpeculo ⁊ ꝑ ſpeculū cognoſcere ſe ī ſe.⁊ ꝑ ſe poterit ꝯſeq̄nter rapi a ſe ⁊ ſup̄ ſe ad ſapientiā diuinā/ q̄ ꝑ ignorantiā cognita ē ẜmvnionē ſuꝑ mentē. Ꝙ ſi deficit ī multꝭ fidelibus hec ſapīa. ſola fides. ſpes ⁊ charitas ſufficiūt in gratie eēntia radicate. ⁊ in ea v̓tualiter/ īmo ſuꝑeminēter repoſite. ⁊ ſi nō formaliter. Oportet em̄ in oībꝰ ſic fieri. vt oīa ꝑticipent vno. ⁊ ad vnū ꝯgregent̉ ẜm varios ordines vſqꝫ ad monadē diuine eſſentie. q̄ fontaliter eſt in patre. Sic potētie aīe ad eius eſſentiā. Sic habitꝰ oēs virtutū. donoꝝ et beatitudinū ad vnā gratiā referunt̉. Deniqꝫ ſiꝯtentio de tot diſtinctionibꝰ ẜm formas metaphiſicales ſit rationalis ⁊ quantū rōnalis