Tractatus vndecimus

Itaqꝫ patre trahēte venimꝰ ad filiū. Filiusꝟo pollicet̉. eū qͥ venit ad me nō eijciā forasProijciamus tota fide totaqꝫ ſpe nos ī manus miſcd̓ie ſue reſilientes a ſeueritate iuſticie. Nō poterit miſcd̓ia claudere gremiū redeuntibꝰ. q̄ ꝓ fugiētibꝰ reqͥrendis. reꝑandis/⁊ ſaluādis/ in hoc miſerie deſerto lacerata ēſpinis ⁊ cruce clauata. Poſtremo quid niſimagnificentiā talis dn̄i reuerearis. exultāsei cū tremore dicens. Dn̄e deus magnificatus es vehemēter. Rurſus cuꝫ ſapientiſſimamulierū. Magnificat anima mea dominū.¶ Diſcipulus Contemplationē dic alteraꝫMarie. qꝛ ꝓpoſui redire poſterius ſuꝑ iſtaꝫde abyſſis iudiciorū dei. qui aliquos miſericorditer dat filios dei fieri. coheredes regni.alijs ad interitū derelictis. iuſto quidē ſꝫ ocH culto iudicio. ¶ Magiſter. Salutāda ſepeeſt ⁊ orāda mr̄ miſcd̓ie. vita. dulcedo et ſpesnoſtra/ quatinus dei miſcd̓iam nō iudiciuꝫſentiamus. Etem̄ ſi quod factū ē in verbo vita erat/ qͣnto ꝑfectius fuit et eſt ipſa in eodeꝫverbo vita ꝑ quā ⁊ in qua verbū caro factū.reddidit ꝑditis et mortuis vitam? Dulcedoſubinde noſtra eſt/ que fonteꝫ in ſe parturij:dulcedinis. Spes inſuꝑ intercedendo/ recōcilians ⁊ ſubleuans. nō autoritate prima ſaluans. ¶ Tranſferunt̉ ob inde ꝑ eccleſiam illaverbi p̄conia ſub nomine ſapiētie/ p̄dicata ꝑſapientē ad iſtā verbigenā de verbo et in verbo gloriantē. Ab initio inquit ⁊ ante ſeculacreata ſum / ꝑ p̄deſtinationis electionē p̄ omnibus. In me omnis ſpes vite ⁊ virtutis. ꝑauxiliationē. ¶ Diſcipulus Nouitalia omnia que ſapiēs colligit. et mecū ſepe retracto.maxime dū natiuitatis eius ſacra celebritaſrecolitur. de qua fieri poſſet comꝑatio ad illius natiuitatē qui fuit homo miſſus a deocui nomē erat Iohānes. qui venit ī teſtimoniū vt teſtimoniū ꝑhiberet de lumīe. ¶ Magiſter. Alludis ſi ſciens vel inſciens neſcioordini ꝯtextus euāgelici. cuius ſupra meminiſti de quattuor vt vnū. quod opus ī centūqͥnquaginta rubricas partitū eſt/ cū aliquotrubricellis. Dū em̄ verbi generatione ꝯtemplationē incepimus Marie. tu nunc traducis vt de p̄curſore loquamur. ſequamur hūcordinē ſi cōplacitū ita tibi fuerit. ¶ Diſcipulus. Sequamur queſo de btō Iohāne qͣlis fuerit Marie ꝯtēplatio qͣſi ſcd̓a pͥncipal̓ediſſere. ¶ Magiſter. Cōtemplabat̉ mensMarie ioh̓em. nūc ad lr̄am. nūc ad tropologiā. qn̄qꝫ v̓o ꝑ allegorie ⁊ anagogie myſteriū

¶ Diſcipulus Lr̄a palā facta ē de ioh̓is nūciatōne cū p̄conijs eiꝰ. parentūqꝫ ſuoꝝ afferaliqͥd de myſterijs. ¶ Magiſter. Contēplabat̉ maria verbū qd̓ erat ī pͥncipio/ qn̄qꝫ metaphiſicaliter. Aſſumebat em̄ ſil̓itudinē homis ꝑ artē oꝑantis in exteriorē materiā. Cōferebat ad pͥmū artificē deū. qͥ oīa q̄ facta ſūtꝓduxerat nō naturali neceſſitate. nō caſualiter aut fortuite ſed ſpōtanee. Recenſebat aliquos ph̓os ita ſenſiſſe. ſicut dicit ioh̓es euāgeliſta. Deꝰ em̄ manifeſtauerat eis. qm̄ inuiſibilia dei ꝑ ea q̄ facta ſunt a creatura mundiid ē hoīe. intellecta ꝯſpiciunt̉. Sempiternaqͦꝫ virtus eius ⁊ diuinitas on̄dit ordinatiſſime ꝯſtituta ſupra oēm artis excogitationeꝫ.ars ꝟo qͥd ē niſi recta rō reꝝ agibiliū? Ita cōcludebat Maria metaphiſicās. oꝑtere poniverbū ſeu logos .i. ſermonē vel rationē pr̄is.ꝑ qd̓ verbū om̄ia facta ſunt. ⁊ quod factū eſterat vbiqꝫ p̄cognitū ab hoc v̓bo. nō alia cognitōe qͣꝫ ſeip̄o qui deus ē. quē nullus dubitat eſſe vitā et primā vitā. alioqͥn iā nō eēt deus verbū ſuū vel hydee ſue. Cuiꝰ rei abſurditatē ipſe etiā ph̓oꝝ pͥnceps Ariſto. ferre nonpotuit ꝯferēs cum Platōne. Porro noluitdeꝰ ꝯdens vniuerſa/ latere penitꝰ immenſitatē lucis ſue. dū eā fecit ſplendeſcere ꝑ creaturas. quas omnes in ſapiētie ſue luce cōſtituit. Omnia in ſapiētia feciſti ait pͣs. Fuit igit̉hō miſſus a deo qͥ ſpectator eēt oīm operuꝫdei. quiqꝫ teſtimoniū ꝑhiberet de lumīe. nōem̄ erat ille lux. ſed vt teſtimoniū ꝑhiberet d̓lumine. Erat lux vera q̄ illuminat omnē hominē venientē in hunc mundū. quia nullusilluminatur ad cognitioneꝫ liquide ⁊ pure etꝑſpicue veritatis abſqꝫ pͥma luce/ ẜm triplexgenus cauſe. efficiētis. exemplātis ⁊ finiētisQuali dono. qua gr̄a. qualis oro pōt eē maior etiā ph̓ie teſtimonio? Erat ꝓpterea homīmiſſo a deo nomē ioh̓es. dū mūdi ſpectatorin ſtatu innocētie ꝯditus ē. vt teſtimoniū ꝑhiberet de lumine. Uidebat pͥmā lucē ꝑ ſpeculū ⁊ ī ſpeculo creaturarū. nō ī obſcuritateenigmatis. Uidebat et ī imagine mētis ſue.⁊ ꝑ eā lucidiꝰ multo qͣꝫ ꝑ veſtigiū vel ſpeculūcreature. nōduꝫ tn̄ intuebat̉ ī ſua quidditatenudā lucē Sed heu homo cū in honore eētnō intellexit. ꝯꝑatus ē iumētis inſipientibꝰ.et ſil̓is factus eſt illis. Propterea tūc euenitvt lux vera in mūdo eēt ꝑ quā factus ē mundus. Et mūdus iſte microcoſmꝰ eū non cognouit. ad quē cognoſcendū factꝰ erat. ¶ Diſcipulus. Nihil hactenus attuliſti in hac