Super Magnificat
XCI
ſtigatōꝫ cāe pͥme. Doceat fides quemadmodū deus qͣſi centꝝ iā poſitū nō educit ex ſe lineas aūt circūferētiā ex ſe cauſat extra ꝑ effectꝰ/ niſi pure. libere. ꝯtingenter. qꝛ plane/ bonorū creature ſue nō egēt̉. ſufficiētiſſimꝰ ꝑ ſſibi. ¶ Porro ſicut nō efficit aliqͥd extra ſe niſi pure ꝯtingēter. Ita nec obijcit ſe ꝑ modūforme intelligibilis cuicūqꝫ intellectui creato/ niſi pure. libere. ꝯtingēter ſub qͣcūqꝫ rōneSit iſta rō abſoluta entis. Sit denomīatiua rō vnius ꝑ indiuiſionē ſui. Sit denoīatiua rō veri ꝑ ꝯꝑationē ad intellectū. Sit denoīatiua rō boni ꝑ ꝯꝑatōem ad appetitum.maxime ad appetitū rōnalē vel intellectiuūſcu mentalē. qꝛ ꝓprie ſolus talis ē pͥmi bonicapax. ⁊ eius ꝑticeps eē pōt ſicut ⁊ intellectꝰpͥmi veri. ¶ Cōſequēter adiuuet imbecillitatem noſtre mentis illuſtratio tua ꝟ̓go ſapiētiſſima/ quatinus iſtā quā q̄rimꝰ vnionē / attingamus. Et ſi nō hic ꝑ exꝑientiā facialeꝫ.ſaltē ꝑ intelligentiā diſcretiuā ⁊ ꝑceptōꝫ direFctiua. ¶ Conceſſum inuenio ⁊ deductum amagnis mūdi ph̓is/ maxime platonicis. ꝙꝑ v̓tutes purgati animi/ pōt ītellectus ſeꝑatus a corꝑe vniri. formari. ſuſtentari in deoprimo ⁊ vnico oīm centro. Cōceſſit hoc aduerſariꝰ noſter ꝓcaciſſimus Auerrōis. Errauerūt tn̄ iſti. ⁊ defecerūt ſcrutātes ſcrutinio.qꝛ viā ⁊ oſtiū. ſcalā ⁊ vehiculū ꝑueniendi nōhabuerūt. aut reiecerunt dn̄m noſtrū Ieſuꝫxp̄m. Rurſus qꝛ deū nō ſicut deū gl̓ificauerūt bn̄ viuēdo ⁊ hūiliter grās agendo. pieqꝫcolendo. erat eoꝝ intelligētia diſcretiua/ nōſatis qͥdē clara de deo ſuꝑ h̓ ⁊ nūc. qͣlē hn̄t etdemones. ſed ſine hūilitate ⁊ pietate ⁊ deuotione ⁊ charitate. In elatōe oculoꝝ. ī exaltatione cordis. ī ſuis nō dei viribꝰ ſpeꝫ hn̄tes.Uenit xp̄s tuꝰ ⁊ noſter o bn̄dicta/ ſe viā ⁊ exēplar oppoſite humilitatꝭ exhibuit factꝰ obediens deo vſqꝫ ad mortē. morteꝫ aūt crucis.qꝛ nil abiectius poterat cogitari. Cur ſic? vteleuatus a terra .i. ab oībꝰ q̄ terreni hoīes q̄rere pn̄t traheret ad ſe oīa. tā exemplo tali qͣꝫauxilio inuiſibili. Poſtremo qꝛ tranſituruserat ad patrē/ etiā corꝑaliter videntibꝰ diſcipulis. qͥbꝰ cū eraſ hūillima creaturaꝝ/ reliqͥthoc pignus dilectōis. hanc arrā euchariſtieque nos ꝯſummat ī vnū. Nā qͥd dici p̄t vnitius/ qͣꝫ qͥ māducat meā carneꝫ ⁊ bibit meuꝫſanguinē/ in me manet ⁊ ego in eo. De ineſſe⁊ manſione ſuꝑadmirabilis ꝓrſus iſta ſnīaQui māducat meā carnē ⁊ bibit meū ſāguine ī me manet ⁊ ego in eo. nec minus admi-
rāda ſil̓ ⁊ amplexāda q̄ ſequit̉. Sicut me miſit viuens pater ⁊ ego viuo ꝓpter patrē. et qͥmanducat me/ ⁊ ipſe viuet ꝓpter me Deniqꝫſubdit̉. Qui māducat hunc panē viuet ī eternū. Et qm̄ alio tꝑe ⁊ loco xp̄s ait In domopatris mei māſiones multe ſunt. Et iteꝝ dediligenti ſe. Et pater meus inqͥt diliget euꝫ.⁊ ad eū veniemus. ⁊ manſionē apud eū faciemus. Subdamus aliqua de hmōi manſione. ꝑ quā noſter emanuel (qd̓ interp̄tatū ē nobiſcū deus) manet ī māducāte ⁊ manducās īeo. ¶ Manſio ī alio p̄ſupponit eſſe in. Sūt Gaūt ẜm grāmaticos. xvi. modi eſſendi in. qͦsph̓s reſtringit ad octo. addunt aliqui nonūSed ſub ꝯpendio dicamus/ ꝙ eē ī alio maxime ꝑ māſiōꝫ dicit duo. Dicit em̄ diſtīctiōꝫaliquā. qꝛ nihil vnū penitus ſine qͣuis diſtinctōe reali vel rōne ſubſtātiali vel accidētaliabſoluta vel relatiua/ d̓r eē ī aliqͦ. licet bn̄ ꝯcedamꝰ aliqͥd eſſe idē ſibijpſi. reſoluēdo locutionē ad hac negatiuā. ꝙ idē n̄ differt a ſeipſo.Alteꝝ qd̓ importat māſio/ dicit quādā vnionē ſeū ꝯuenientiā duoꝝ ī aliqͦ qͣſi tercio. ſiueillud terciū ſit ſubſtātia. ſiue ſit res aliqͣ relatiua. ſiue ſit accidēs abſolutū ſiue relatiuuꝫ.Sublata em̄ ꝑ intellectū omni ꝯuenientiaad inuicē nō remaneret modus/ cur vna resdiceret̉ eē ī altera? Fiat hoc ꝑſpicuū qͥſquismodos eſſendi in diſcutere voluerit. Sedveniamus ad ꝯpendiū ſuꝑ ꝓpoſita māſione¶ Manſio mutua manducātis/ cū māducato ī euchariſtie ſacramēto mani feſtā hꝫ māducantis ⁊ māducati diſtinctionē ⁊ diuerſitatē. Suꝑeſt idcirco ſolū inueſtigare quid ēillud in quo vniunt̉. Et pͥmo dici nequit ꝙvniant̉ ī eadē eſſentia. ſicut tres ꝑſone diſtincte ſunt eiuſdeꝫ penitꝰ eēntie. Un̄ ꝯſurgit ꝙpr̄ eſt ī filio. ⁊ filiꝰ ī patre ⁊ ſpūſctō. ꝑ circūinceſſioneꝫ. qua nulla pōt eſſe maior. Sic em̄euangeliū ſancti Ioh̓is incipit. In principio erat verbū. et verbum erat apud deum.Sed neqꝫ eſt iſta vnio in idēptitate relatiuaꝑſone. quemadmoduꝫ in chriſto tres naturevniunt̉. Porro nō eſt vnio que eſt ꝑ ꝑticipationē carnis eiuſdeꝫ. quō tu beata virgo cūfilio tuo ꝯmunionē ſortita es. vt diceret̉ ſingulariter. dn̄s tecū. ⁊ ꝙ filio tuo ſingulare p̄paraſti hoſpitium. ¶ Manſio quam inquirimus/ nō tm̄ modo generalis in exiſtentiaqua deus dicit̉ eſſe in rebꝰ ꝑ potentiā. pn̄tiaꝫ⁊ eſſentiā/ ẜm triplex genꝰ cauſe. Efficientisqua dicit̉ eſſe in rebus/ appropriate ad potētiā. formalis ad p̄ſentiam. ⁊ finalis ad eſſen-