Tractatus nonus
Undecimū bonuꝫ.Inarrat ¶ Dederat olī dn̄s aīe rōnali pignora ſue dilectōis/ pulcras arras ſue deſpōſationis. celū ⁊ t̓rā ad eius. obſeqͥuꝫ ſil̓ ⁊ ſolatiū.Cōtēpſerāt has arras pl̓imi etiā ph̓oꝝ. atqꝫeiſ oīa viluerāt Dedit ad extremū ſeip̄ꝫ ꝑiterī arrā ⁊ p̄ciū. dū ī hͦ ſacro ꝯuiuio iuxta cāticū eccl̓ie/ future gl̓ie pignꝰ dat̉ ¶ Cōtēplaba.ris o dilectiſſima mulieꝝ ſedula mēte cū gr̄arūactōe pignꝰ ⁊ arrā deſpōſatōis tue. n̄ ī vnatm̄/ ſꝫ ī qͣlibet creaturarū refulgere. Dicebasad intuitū cuiuſlibet. arrā hāc dilectiōis ſueꝯtulit mihi dn̄s ſponſus meꝰ. Dedit oīa mihi. ⁊ nō minus mihi. qꝛ cū multis. īmo tātoiocūdius quāto nulla ſine ſocio iocūda poſſeſſio. dedit oīa mihi qͣtinus ip̄m cū om̄ibꝰ ⁊ſuꝑ oīa cognoſcā. colā. diligā. laudē ⁊ adorēDedit celū ⁊ terrā. Quid em̄ horū īdigebat?Dedit ⁊ oīa q̄ ī his ſunt ī ꝯſulatū vl̓ famulatū. Ecce pignꝰ amoris. Addidit maiꝰ ī reꝑatiōe. qꝛ ꝓpter nimiā charitatē ſuā exinaniuitmaieſtatē ſuā. vt acciꝑet cā mei ꝓ me ſeruileꝫformā. frater effectus ⁊ filius/ ex deo rege domino et pr̄e. Creuit itaqꝫ arra beniuolentieſimplicis/ ī dilectōem gratuite electōis. Un̄dilectio nomē hꝫ. Proinde ꝓlapſa ē dilectioin amiciciaꝫ (q̄ addit ad dilectionē ſigna/ mutua cū cōicatōe ſecretoꝝ) qn̄ cū homībꝰ ꝯuerſatus eſt. Iā inquit nō dicā vos ſeruos ſedamicos. Amicicia ꝓinde ꝓlapſa eſt in zelū ꝓpter ſingularitatē amicicie. q̄ non compatit̉ſocietatē ī amore qualis ē ſponſi ad ſpōſam/⁊ econtra. dū ⁊ ſi ſocietas rupit federa pactionis. Zelotipiā hāc ꝯſequit̉ inamoratio/ qualem ſuo modo exꝑimur in ſtultē philocaptꝭHanc ſenſerat que lāguens dicebat. Uulnerata charitate ego ſuꝫ. Poſtremo nil ſuꝑeſtniſi plena ⁊ ſecura poſſeſſio. Hec nominat̉ ꝓprie in bonuꝫ charitas .i. chara vnitas. de qͣſequens eſt vltimū euchariſtie bonū.Duodecimū bonū.Unit. ¶ Hic finis. hoc ꝯplementū oīm quedicta ſunt aut dici pn̄t ſuꝑ cibi iſtius laudibꝰfructibꝰ ⁊ effectū. Totus ob hoc mūdus creatus eſt exterior et interior. Ad qͥd inquies?Certe ad vnitatē. vt oīa ſint ī vnū ꝯſummata. hͦ ē illud verbū de qͦ xp̄s. Porro vnū ē neceſſariū. Et diuinꝰ Dionyſius. oīa vno ꝑticipāt. Demū ⁊ ipſe theologiā ſuā myſticā invnione ſupra mentē ꝯſtituit. Unioneꝫ hancp̄poſuit ſponſa ꝓ fine dilectōis ſub oſculi no
mine. Oſculet̉ me oſculo oris ſui. Cōſonatapl̓s. vnus panis ⁊ vnū corpus multi ſumꝰoēs qͥ de vno pane ⁊ d̓ vno calice ꝑticipam¶ Cōtemplabaris o beatiſſima btāruꝫ vnionē iſtā ſub velaminibꝰ ⁊ ſymbolis multipliciter inſinuatā. qͣlis erit ī patria vna domꝰ patris ⁊ māſiones multe. ⁊ vnū ouile et vnꝰ paſtor. vnus denariꝰ diurnus. vna corōa. vnūbrauiū. vnus lectulus. vnꝰ ſinus. vnuꝫ cubiculū. vnus nidulus. vnꝰ panis. vnū corpꝰ ⁊vnus ſpūs. vnū gaudiū. penetrabas ꝯtemplās oēs has ſil̓itudines. Sed neſcio ſi difficilius ⁊ ꝓfundiꝰ ſit ad intelligendū verbuꝫxp̄i. qͥ dū trāſiturus ad patrē oraret ꝓ electisvt ſint vnū inqͥt ꝯſūmati ī vnuꝫ. Et rurſus.vt ſint vnū ſicut ⁊ nos vnū ſumus. Maioritaqꝫ vel ſingularior vnitas nulla ē qͣꝫ beatetrinitatis. Magna igit̉ ⁊ ſingularis eſt vnitas oīm electoꝝ inter ſe ⁊ cū deo. Magna ⁊admirabilis ē vnio humanitatis xp̄i ī vnitate ꝑſone verbi. Sed ſi ꝑ intellectuꝫ ſecludat̉vnio beatifica hec ſcd̓a erit inquā eligibiliorpͥma. ¶ Da ſapiētiſſima beatorū oīm. da poſſe me quicqͣꝫ in re tanta ſcribere/ quod ſentitaut ſentire deſiderat hebes mens mea/ da teilluſtrāte ⁊ deo ꝓpicio aliqͥd balbutire. Aſſumit̉ in pͥmis manuductio imaginatōis. nonvt duret ſed vt trāſeat. Imaginet̉ circulꝰ more mathematico/ ex cuiꝰ cētro medio indiuiſibili penitus ⁊ vnico/ ꝓtēdant̉ linee recte vſqꝫ ad qd̓libet punctū circūferētie. ¶ Trāſcendat rō vel mens imaginationē. ⁊ addat ꝙ cētrū habeat vim cognitiuā qualeꝫ hꝫ angulꝰhabeat ſil̓r q̄libet linea recta/ a centro egrediens ad circūferentiā vim hmōi cognitiuam.Conſtat ex hac hypoteſi ꝙ q̄libet linea ꝑ cognitionē nō ſolū ꝑ terminationē/ attingettotū punctū. Neqꝫ em̄ pōt dici ꝙ ꝑtē vnā vna.alterā altera ſolū app̄hendat/ cū ꝑs eius nōſit Centrū ſil̓r intelliget ſingulas lineas a ſeꝓtenſas ad circūferētiaꝫ. maxime ſi ponat̉ ꝙiſte ſit ambitus actiuitatis ſue ⁊ cognitiōis.¶ Aſcendat adhuc ſublimiꝰ ntēs noſtra ⁊ ponat ꝙ illud centrū ſpere intellectualis nō accipiat cognitionē linearū a ſe ꝓgredientiū ꝑreceptionē cuiuſcunqꝫ motionis obiectalisab extra. ſed in ſe ſit ex ſe ſufficiēs oīm cognitio. Ecce ꝙ hucuſqꝫ nihil poſuimus a magnis ⁊ eleuatis ph̓is alienū. Si dixerimusdeū eē centrū tale talis ve nature. ¶ Accedatmō fides aūt intelligentia ꝑ fidē purgata. illuſtrata. roborata. eleuet mentē ſupͣ philoſophiā ſeq̄ntiū ſolā exꝑientiā effectuū/ ad īue-