Tractatus nonus

Et ſic implent̉ vt plenitudinē nō capiāt. deſiliant quaſi ruptis laguncul̓ viriū oīm. titubāt/ qͣſi qͥs crapulatus a vino pondere plenitudinis ſpūs/ tandē reſidēt ⁊ qͥeſcūt ī idip̄m.Pondus meū/ amor meꝰ. ¶ Dic ſi potes/ qͣntis bonis impleta ē/ cuiꝰ oportuit caput a leua dilecti ſuſcipi ⁊ leuari. Hic ē effectus pͥncipalis vnꝰ inter ceteros/ cibi ⁊ potꝰ ſalutiferi ſacramenti. Uidet̉ ne tibi parū deficere aſe. rapi ſuꝑ ſe. poſſe ex ſnīa dicere. Defecit ī ſalutare tuū aīa mea. Et rurſuꝫ. Defecit caromea ⁊ cor meū. Sꝫ ne mala putaret̉ hec defectio ſubiunctū ē. Deus cordis mei ⁊ parsmea deꝰ ī eternū. Nonne ꝑs optima quā elegit maria. ꝑs de qͣ gloriās pͣs. dicebat. Dn̄sꝑs hereditatis mee ⁊ calicꝭ mei. Suſtollā teſuꝑ altitudinē terre ait dn̄s. ⁊ cibabo te hereditate pr̄is tui iacob. Propterea idē pͣs. ſubintulit. Etem̄ hereditas mea p̄clara ē mihi.Dicit in alio loco Paraſti ī ꝯſpectu meo meſam. poſtqͣꝫ p̄miſerat. Dn̄s regit me et nihilmihi deerit. Tandē ſubiūxit. Et calix meusinebriās qͣꝫ p̄clarus ē. ¶ Noli deinceps mirari ebriā que in cella vinaria bibit hunc calicē. Uerūtn̄ qꝛ reꝑit̉ alius calix inebrians/ calix aureus babylonis. putares nil int̓eſſe inter ebrietatē ⁊ ebrietatē. Audi quid aīa (quāintroduxit rex pacificus in cellā vinariā) addidit ꝓ munere. Ordinauit in me charitatē.Babylon interp̄tat̉ confuſio. ꝯtrariū ꝟo cōfuſioni qͥd amplius ē qͣꝫ ordo/ ⁊ ordo charitatis? Charitas em̄ qͣſi chara vnitas. Un̄colligis/ ꝙ ordo charitatis eſt ordo vnitatꝭ.¶ Hic aſſumus o anima. bonū eſt hic eē. faciamus hic tria tabernacula ſiue cenacula. q̄fabricauit ordo charitatis ad eſum et potuꝫſpūalis refectionis ſub vmbraculo ſpūs obumbrantis. tibi vnū. intellectui vnū. mentivnuꝫ: vel tibi vnū. proximo vnū. xp̄o vnū.Quid rn̄des anima mihi? Neſcit forte ſpūsmeus exemplo Petri qͥd dicat. Bibit ⁊ ip̄e d̓cella vinaria. exꝑit̉ in ſe ordinatā charitateꝫ.Eſt nimirū ordo pariuꝫ diſpariūqꝫ reꝝ/ ſualoca vnicuiqꝫ tribuens diſpoſitio. Erit igit̉ordo charitatis. idē qd̓ ordinatꝰ amor. Ordinat̉ aūt amor ad deū. ad ꝓximū. ad ſeip̄m.xp̄s eſt deus et proximꝰ ſimul. Moyſes ſil̓rinter deū ⁊ proximū mediator erat. Helyasdeniqꝫ bonū zelabat vtriuſqꝫ. ¶ Decet o aīamea attētionis trine libenter acciꝑe te que dicunt̉ ⁊ que dicenda parant̉. ¶ Multa ſuperhet triplici tabernaculo vel cenaculo ſeu tricimīo/ ſcis vbi tractauimus ſuꝑ cātico Ma

rie. ponētes ſpiritū noſtꝝ velut architricliniū. te velut ī inferiori cenaculo. cor vel intellectū in ſcd̓o. mentē in tercio. Procedamusnūc hic ⁊ altera via. tribuant̉ ſingul̓ vniuerſa. Sit vnū cor ⁊ vna aīa. ⁊ vna mēs. et vnꝰſimul cū intellectu ⁊ voluntate ⁊ rōne ⁊ affectu ſpūs. Omnia ſiquidē vnū facit ordo charitatis. ordo chare vnitatis. Tu anima/ ſiseadeꝫ. qꝛ cor. mens. ſpūs. intellectus. ratio.voluntas. ſinderiſis. affectus. cum ceteris.Nec hoc extraneū. cū legamus ꝙ multitudinis credentiū erat cor vnū ⁊ aīa vna. quāto magis vnius hominis ī ſeipſo qui habetnihilominus intra ſe regnuꝫ dei/ regnū omniū ſeculoꝝ? ¶ Diſtribuat ordo ſingul̓ ī pluralitate. ⁊ vniuerſis in vnitate/ fructus lignivite/ fructus duodeciꝫ ſpūs. quoꝝ p̄cipuusē charitas/ ſup̄mus quidē. ideo dulciſſimusqꝛ altiſſimus. Diſtribuat in pͥmis ſub ternario fructu ſuos. Aſſignet ꝑ relatiōeꝫ ad deū.ſacrificij oblatōem vel hoſtiā. Aſſignet ad ꝓximū iſtā cōionē ⁊ amiciciaꝫ. Aſſignet ad ſeip̄m totū hoīem viatici refectōem. ⁊ exitꝰ adpatriā. ¶ Bene hic datus ē ordo charitatiscirca bn̄dictū ſacramētū. ⁊ quo ad initiū. ⁊ qͦad mediū. ⁊ quo ad finē ſeu terminuꝫ. que tn̄tria redeunt ad ſeipſa velut in myſticū circūlū. vt ſit ꝯſummatio ī vnū. Oblatio ſiqͥdemincitata ē in cruce/ facta deo ſacrificiū. Uiaticū ꝑducit hoīem ad terminū. Cōmunio tenet interim ꝓximos hic in vnū. ¶ O ſi habeamus amicū ad quē vadamus media noctepn̄tis miſerie/ ⁊ dicamus ei. Amice ꝯmodaid ē ꝯmode da mihi tres panes. O vtinā inſtātia victꝰ det qͦt qͦt habemus neceſſarios. ⁊eſurientes īpleamur bonis. ¶ Studioſitasneſcio an curioſitas ordinari meditat̉ cuilibet hoꝝ triū/ fructus duodecim ſub myſticꝭaſſignationibꝰ in ſcriptura. Primo de numero. xij. panū ꝓpoſitōis in antij lege. Scd̓ode numero. xij. panū ī euāgelio .ſ. ſeptē ⁊ qͥnqꝫ/ duplici refectione. Tercione fontibꝰ helym. quaſi totidē refectionibꝰ ʸ ꝛ nihil prohibet om̄ē qd̓ reficit panem dici. Dicit̉ nāqꝫ apan qd̓ eſt totū. Doceat nos hec petitio cuꝫſua gloſa. Panē nr̄m quotidianū. ⁊ ſuꝑſubſtantialē (ponit Lucas) da nobis hodie. qͥdmirādū ſi fontes noīauerimꝰ panes. cū de lachrimis teſtat̉ pͣs Fuerūt mihi lachrime panes die ac nocte. Et alibi de cinere. Cinereꝫtanqͣꝫ panē māducabā. Bn̄ ſuggeris ⁊ ſuades o aīa mea. ſuffecerit iſta tetigiſſe ꝓ ordīecharitatꝭ. ꝓqͣꝫ iuuamēto memorie in ſtudio