Tractatus nonus

cum luctu purgat ⁊ abluit vaſculū cordis aſinthomatibꝰ et fetoribꝰ p̄teritorū criminuꝫ.Confert̉ ꝑinde fortitudo ſanitatis ī ſpū. vn̄ꝯſurgit eſuries ⁊ ſitis iuſticie. Et vbi iuſticiaſi in hoc defuerit ſacramēto? Deniqꝫ poſtqͣꝫdixerat ꝓpheta de male habentibꝰ. Oēꝫ eſcāabominata ē aīa eoꝝ. Addidit. clamaueruntad dn̄m. Sequit̉. Miſit verbū ſuū et ſa nauit eos de interitiōibꝰ eoꝝ. Et quō ſanauit?niſi quia faſtidio pereunteꝫ recreauit appetitū. Ideo ſanauit. qꝛ nō ī ſolo pane viuit hō.ſed ī omni verbo qd̓ procedit ab ore dei. Atvbi mittit̉ iſtud v̓buꝫ pn̄tialiꝰ alibi qͣꝫ apudhͦ ſacr̄m? Deſit igit̉ iners deſidia q̄ ſibi noxios ex indigeſtione humores attulerat. cuꝫ ꝑexercitiū calor nō acuit̉ in ſpū ſed lāgueſcit.Aſſit tandeꝫ maſticatio ꝑ integros et fortesmeditationis ſancte dentes. quo fiet vt cibꝰita ruminatus plus ſapiat. plus appetat̉. acꝑinde plus nutriat ¶ Suffecerit hic ꝓ p̄ſentidragmate pſalterij Marie ſuꝑ hac cordula.Eſuriētes impleuit bonis ꝑ notulas centū.¶ Porro ſuꝑſunt longe plura q̄ certꝭ ex cauſis cenſeo ꝯuenientius ꝑ ſoliloquiū qͣꝫ ꝑ alloquiū noſtꝝ meditāda eſſe. vel quātuꝫ noſtrapſaltes impetrauerit ꝯtemplāda. Tu interim frater tecū habita. poſtmodū fiet duꝫ reditus erit nobis ad cōe colloquiū doctrinalis aꝑtio ſuꝑ omnibꝰ in ſoliloquio ꝑſonatis¶ Diſcipulꝰ Longanimis expectabo.Finit primus tractatus.Sequitur alter ſoliloquus multa varietate diſtinctus Et ſuntin eo ꝑticule quaſi notule cantabiles cētenevel vltra pro loco ꝑegrinationis mee.Agnificat aīa mea dn̄m. dumclauſo ortuli noſtri florētꝭ oſtimolo vacamꝰ a ſcl̓o. dū nullꝰ obſtrepit alienus. Loqͣr nunc adcor tuū. dicā. Magnifica precor aīa mea dn̄m. Magnifica/ qm̄ magnifice fecit. Eſurientes em̄ īpleuit bonis. Deditnob̓ panē de celo veꝝ ſub vmbracl̓o ſacroſcīeuchariſtie ſacr̄i. Dedit ⁊ nobis abūde om̄iaad fruendū ī hͦ bn̄dicto fructu ventris tui obn̄dictiſſima femīaꝝ. Fas tibi eſt o aīa meafas gloriari ⁊ ex toto dicere. Sub vmbra illius quē deſiderabā ſedi. ⁊ fructꝰ eius dulcisgutturi meo. Sede igit̉ ſolitaria. ſede ⁊ ſile⁊ leua te ſuꝑ te. ſede ꝑ quietē. nō ꝑ torporem.deuſꝫ implebit deſideriū tuū ī bonis. deſiderabas dilectū ex dilecto. dilectuꝫ ꝑ amorem

amoroſiſſimū. Ecce ſub vmbra iſtius ſedesſub ſacrꝭ euchariſtie ſymbolis. os aꝑi ꝑauiditatē deuotōis. ⁊ attrahe ſpm̄ charitatꝭ. Dilata os tuū ꝑ deſiderij feruorē. Ipſe ẜm promiſſum ſuū implebit illd̓. Et qͥbus īplebit?Plane fructu eius qͥ dulcis erit gutturi tuo.Sit o anīa mea guttur tuū/ ſicut dilecti tuiſuauiſſimū. Noli cadere ī maledictionē talium quales ꝓpheta deteſtat̉. Sepulcꝝ patēſeſt guttur eorum. Caue fetores horridos exhalare criminaliū ſepulcroꝝ Noli ſcatere tetris detractionū. aut qͣrūlibet ſpurciciaꝝ cadaueroſis feditatibꝰ ⁊ vermibꝰ. Sit puruꝫ.ſanctū. nitidius oleo leticie guttur tuū. Sitvinū optimū. dignū dilecto ad bibendū. ⁊ labijs illiꝰ ⁊ dentibꝰ ad ruminādū. Exꝑierꝭ certe viciſſitudinē dilecti. qꝛ dulcꝭ ē gutturi tuofructꝰ eius. Fructꝰ iſte ſi neſcꝭ (o aīa mea) fructus ē triū ſeminū Triceſimus incipientibꝰSexageſimꝰ ꝓficiētibꝰ. Cēteſimus ꝑfectis.Seminatꝰ fuit ī terra/ nō exculta vl̓ aꝑta. ſꝫfuſo tm̄ modo imbre celitus/ cū voto ſpūſſcīviuificoqꝫ calore. decoctꝰ fuit meridiano ſole paſſionis. Dat̉ tibi nūc velatꝰ nebula. Dixit ſapiēs ꝙ ī feſtinatōe nebule ē oīm medicina. Suſcipe letātē. ſede vacās tibi ⁊ ſibi ſoliSenties affirmo qͥd ſapiat v̓buꝫ illud. Etfructus illius dulcꝭ gutturi meo. Guſtabisitaqꝫ o aīa mea qm̄ ſuauis ē dn̄s. guſtab̓ bonū verbū eius ⁊ v̓tutes futuri ſeculi. credesſapīe de ſe illa p̄conizanti. Spūs meus ſuꝑmel dulcis. ⁊ hereditas mea ſuꝑ mel ⁊ fauuꝫCurres poſt exhortationes. Trāſite ad meoēs qͥ ꝯcupiſcitis me. ⁊ a generatōnibꝰ meisadimplemi. Surge ꝓpt̓ea o aīa mea. Curre. ecce trahit te dilectꝰ tuns poſt ſe. Trahentē ſeq̄re. ſecura ſede ſub vmbra ſacroꝝ euchariſtie velaminū. Exꝑieris ſane. gratulabūdaqꝫ cātabis. Et fructus eiꝰ dulcꝭ gutturi meoGuſtato fructū dulcꝭ amici tu. ¶ Quid ſuꝑeſt o aīa mea? qͥd dicis? qͥd ſpeius? qͥd gemiſ?Accipio furtiue venas ſuſurri tui/ clamāsintrorſus cū ſilētio. Sitio. Il̓ roducat merex in cellā vinariā/ poſt cellaria fructus ſui.En ipſe ē vitis vera/ cuius vinū generat virgines. nec ſolū generat/ ſꝫ imp̄gnat. Det ip̄evinū illud. det bibere ſobriā ebrietatē ſpūs.Introducat me in cellā vinariaꝫ. Quid tibivis o aīa mea? Dudū dixiſti poſt petitū oſculū oris ſui. Meliora ſūt vbera tua vino. Etiteꝝ. Memores vbeꝝ tuorū ſuꝑ vinū. Curnō vinuꝫ petis? Sꝫ ꝓ te mihi rn̄deo. qm̄ ip̄etibi ē lac ⁊ vinū. ſiquidē ⁊ vbera eiꝰ ſūt botri