Super Magnificat LXXXVIII
LXXXVIII
ꝙī illud ita fieri debet. nō em̄ fert̉ ī incognitū. ¶ Magiſter Eſt int̓ doctos grādis diſcentatio/ ſi ⁊ qͣle fieri valeat qd̓ inqͥrimꝰ. maxīeqꝛ dicēte ph̓o ꝯſone ad ſapientē. Oīs maluſignorans. Ceteꝝ pariſien̄. articulus hꝫ ita.Si rō recta ⁊ voluntas recta. ē error ſuppleſic dicere. Itaqꝫ duo ſunt ī hoīs liberi arbitrij iudicio. Unū qḋ ē recte rōnis. ⁊ vocat̉ ꝓprie iudiciale ſeu legale. Aliud eſt ꝑ modumarbitrarie ptātis. Arbiter aūt nō ſꝑ tenet̉ inſeq̓ iudiciū ẜm leges. ſꝫ hꝫ plenā facultatē eligendi ſic̄ ſibi placuerit. nūc aūt tale ē iudiciū.qꝛ p̄t inſeqͥ vel nō inſeqͥ pro ſue volūtatꝭ arbitrio iudiciū rōnis. ¶ Diſcipulus Intelligotale effici ſepe. ꝓpterea rō pͥncipat̉ volūtati.nō vt ancille. ſed ſibi ꝯſulit vt dn̄e. Portat tn̄ſibi lucernā vt videat qͣliter ſit incedendū. nōvt cogat eā. immo diuertit ad eiꝰ imperiū lucernā ſuā. vel ſuffocat ⁊ deſerit eaꝫ/ ne luceatactu pleno. Et ita qͣꝫuis voluntas vicioſe eligens/ ſit ſꝑ errās in electōe tali arbitraria. nōoꝑtet tn̄ ꝙ error ſit rōne iudiciaria vel aſſenſiua. Eſt nihilominus vt cōiter ignorantiscraſſa vel ſupina. Soluit̉ quēadmodū adāpotuerit peccare. nec tn̄ errore ſeductꝰ ē ī ration. ſicut incontinēs dū peccat ꝯtra charitatē. nō ob hͦ ꝑdit fidē. Perſpicuū deniqꝫ factūeſt autoris moralis documentū. dū aliqͥd ꝓponit̉. ꝯfeſtim diſcute qͥd ſit. Cōfeſtim v̓goprudētiſſima ſic diſcuſſit Cogitabat qͣlis eētiſta ſalutatio. ¶ Magiſter Addendū ē procautela qͣtinꝰ a bonis ẜm qͥd delectabilibꝰ nimiū refellēdis volūtas protinꝰ ſe diuertat/dū iſta ꝯſtiterit ſimpl̓r mala eſſe Pōt aūt inmalis ẜm qͥd de triſtabilibꝰ ꝯſiderādis inſiſtere ad patientiā exercendā. Nō em̄ furāt̉ intellectū ſapientis aduerſitates/ quemadmodū voluptates. Habes proinde rationē dicti illius pͥus inducti ꝑ te. Iubet apl̓s. Fugite fornicatōeꝫ. Eſſet hic ꝯqͥſitio de primismotibꝰ/ ſi ⁊ quomō repelli debeāt? ſi ⁊ qn̄ ſciri pōt ꝙ volūtas acceptat iſtos vl̓ refutat. ⁊hoc imputabit̉ ad pctm̄ mortale. Rurſus ſiſtat eodē tꝑe tēptatōis/ ꝙ volūtas peccet ī venialibꝰ multis. ⁊ cū hͦ multipliciter vitā eterna mereat̉ Tolleret iſtoꝝ deciſio/ ſcrupulosa ꝯſcientijs plurimis timoratꝭ. ¶ Diſcipulh Sed peto tranſeas ad aliā fallaciā que dicit̉ accidētis. qꝛ ſuꝑ his dubijs alibi tractatu ē. Cōplectit̉ ī ip̄a accidētꝭ fallacia q̄libꝫ inutil̓ ꝯiugatio ſeu ꝯnexio. dū putꝫ aliqͥs ꝙ exꝯueniētia vel diſcōueniētia aliquoꝝ duorūvel pluriū ad vnū terciū ꝯueniāt vel diſcōue
niāt inter ſe. ſil̓r iſta duo vl̓ duo. ¶ MagiſterSuꝑ hͦ aūt tene ꝓ regula. ꝙ oēs ⁊ ſingulevolūtates q̄ ꝑ charitatē vniunt̉ cum vno tercio qd̓ ē deus. ipſe vniunt̉ inter ſe quātūcunqꝫ viſe fuerāt diſcordare. ſicut de diſꝑſiōe legimus Pauli ⁊ barnabe. ¶ Diſcipulꝰ. Pulcerrimū hoc (ꝑ meā fidē) ⁊ gratiſſimū eſt. hoctheoreuma verificat plane pͣs. verbū. Particeps ego ſum oīm timentiū te. ⁊ cuſtodientium mandata tua. Felix gͦ mirabiliſqꝫ vniopluriū ī deo/ quaſi in vnico medio ꝯnexoꝝ.¶ Magiſter. Quid de pluribꝰ quantūlibetvnitis ⁊ ꝯiunctis ī alio qͣꝫ ī deo. ¶ DiſcipulꝰUideo ꝙ nō ſimpl̓r vniunt̉. fas eſt ꝙ nullev̓tutes inter ſe ꝯiūgunt̉/ ſi nō ī vnica vitatepͥma ꝯnexe ſint ¶ Magiſter/ Hoc videt̉ diſficilius. p̄ſertim cū ī diuinis videat̉ exceptiofieri. qm̄ pr̄ ⁊ filiꝰ ⁊ ſpūſſctūs vniunt̉ vna v̓itate q̄ deus ē ſeu diuina eēntia. eſt aūt aliꝰ pr̄aliꝰ filiꝰ. aliꝰ ſpūſſctūs. ¶ Diſcipulꝰ. Subintras aliā fallaciā accidētis. ad quaꝫ alie qͣſiſingule reducunt̉. quēadmoduꝫ fallacia ẜmnō cām vt cām. ſicut fallacia ꝯſeq̄ntis q̄ oēsfere cōplectit̉ ꝑalogiſmos ex locis dialeticismale formatos. ¶ Magiſter. Subit aīmrecordatio generalis/ me dū puerulus eēꝫ legiſſe quandā fallaciarū applicatōeꝫ moralit̓ad pctā mortalia. ſꝫ abolita ē recordatio ſpecialis. ¶ Diſcipulꝰ. Dic ſi habes iſtā ī ꝓmptū vel aliquā affer probabilē. ¶ Mgr̄ Nōrecordor illius. poſſumus aūt dicere ꝙ īfernalis beſtia de mari paſſionū exiens a cordeimpij. qd̓ ē ſicut mare feruēs. hꝫ ſeptē capita⁊ cornua decē. quibus impellit ad trāſgreſſiōes noīatim ſeptē. Appropriat aūt quodāmō ſingulas ſingulis capitalibꝰ vicijs ¶ Utitur ad ſuꝑbiā fallacia petitionis principij. arguēs ita. Oīs magnus eſt honorādus. tu esmagnus. dū qꝛ nihil hꝫ qd̓ nō accepit. et itade nihilo ſui pōt gl̓iari qͣſi pͥncipio. Si aūtvenerit ad veꝝ pͥncipiū. iā nō ī ſe ſꝫ ī dn̄o gl̓ietur ¶ Diſcipulus Placet adaptatio. diſcurre ꝑ reliqͦs. ¶ Mgr̄. Utit̉ ad inuidiā fallaciā ẜm nō cām vt cām. arguēs ſic. Om̄e nociuū ē odiēdū. Iſte qͥ pollet v̓tutibꝰ tibi nocetTollit em̄ tibi ne ſis ī virtutibꝰ ſingulariterhonorādus. Ecce ꝙ v̓tutes aſſumit ad cāmodij/ q̄ ſunt ad amoreꝫ cauſe vere. ¶ Utit̉ adirā fallacia ignorantie elenci. qͣſi ꝯtradictorium ſumat ab aduerſario honoris ſui/ dū ꝑturbat ip̄m. ne aliter qͣꝫ oꝑtet gloriet̉. Debetinſuꝑ iraſci culpe nō ꝑſone. vincere maliciāq̄ irā ꝯcomitat̉. ⁊ hoc ꝑ mititatē. nō ī
maliciaꝫOo 2