Tractatus ſeptimus
dā feminā etate grandeuā. Queſiui quō ſibieſſet. Mox ſuſpirādo clamauit quō potuit.Remoui cor meū ab oī creatura. ⁊ repoſui īcreatore. Ego v̓o rn̄ſionē tāte fidei ſtupēs ⁊laudās/ abſceſſi. hͦ vnū inferēs Satis ē. EtS vere ſi ex aīo/ nihil ſupra. ¶ Spūs ſubindefas hꝫ ꝑ ſapīe diffuſionē ⁊ illapſū. magꝭ ſurſum agi ⁊ reduci/ qual̓ erat pauli mēs. Siue inqͥt mēte excedimꝰ deo Et iteꝝ Sapīaloqͥmur int̓ ꝑfectos. Et rurſus. Nos aut reuelata facie trāſformamur de claritate ī claritatē tanqͣꝫ a dn̄i ſpū. Sapīaꝫ hāc ſupͣ diximus deſcpͥſiſſe Dionyſiū tractātes illud Etſctm̄ nomē eiꝰ. circa finē. Aſſignat idē Diony. ꝙ hec ſapīa eſt amēs ⁊ irrōnal̓ ⁊ ſtulta. ettn̄ eſt oīs rōnis ⁊ mētis ⁊ ſcīe cā ¶ Uideamde verbo hͦ. te docente ⁊ illuminate/ o virgobtā/ ſapiētiſſima feminaꝝ. Quid ſibi vult hͦv̓bū/ vt ſapīa quā q̄rimꝰ/ ī nullo videat̉ nr̄itriclinij cenaculo reꝑiri. Nunqͥd ī ſupremovbi mēs habitat? At ſapīa ē amēs .i. ſine mēte. Nūqͥd ī medio vbi rō collocat̉? At ipſa d̓rirrōnal̓. ſine rōne. Nunqͥd ī imo vbi cognoſcit aīa? Sꝫ hec ſapīa ſtulta vocat̉ qͣſi ſcīaꝫnullā hn̄s. ¶ Dic obſecro te v̓go prudentiſſima. dic ꝑ ſapīam tuā qͦ pacto talis repugnātia verboꝝ ⁊ noīm/ immo ⁊ reꝝ / ſecū ſtabit:Hoc eſt qd̓ lōgo iam ꝓceſſu veſtigauimus.¶ Hoc altero iā tractatu pͥori de ſctō noīe filij tui/ q̄daꝫ dicere ſpōpondimus/ ſub te fiſi.Hoc nūc exoluere tēptauimꝰ/ expoſitioneꝫrecēſentes diffinitiōis ſapiētie/ a deuoto tuoDiony. poſite. ¶ Sapīa inqͥt ē diuiniſſimadei cognitio q̄ ē ꝑ ignorātiā cognita. ẜm vnionē ſuꝑ mentē. qn̄ mens ab om̄ibꝰ alijs recedens. poſtea etiā ſeipſā dimittēs vnita ē ſplēdentibꝰ radijs/ in crutabili ⁊ ꝓfundo ſapiētie lumīe illumīata. Fiat gͦ ꝑ ꝑticl̓as nr̄ cuiſus. ¶ Sapīa ē diuīſſima dei cognitio. Cūdei cognitō h̓ ī via (qꝛ ſic loqͥmur ī ſeq̄ntibꝰ.ſit triplex ī genere. Quedam ſymbolica/ bn̄vtēs ſenſibilibꝰ. q̄dā ꝓpria/ bn̄ vtēs ītelligibilibꝰ. Tercia myſtica/ q̄ ducit ad ſuꝑmētalesexceſſus. Hec tercia hic noīat̉ diuiniſſima.qꝛ ꝑfectiſſima. qꝛ exꝑimētalit̓ habita. Quidem̄ ꝑfectiꝰ ſcit̉ qͣꝫ qd̓ in exꝑientia cognoſciSupͣ ꝟ̓o deductū ē ꝙ theologia myſtica eſtexꝑimental̓ dei ꝑceptio ⁊ intuitiua ſuo mō¶ Sapīa eſt ꝑ ignorantiam cognita. Si adidē ⁊ ẜm idē oīno fiat locutio/ ꝯſtat ꝙ hͦ conſtare non pōt/ ſicut nec ꝯtradictio pōt. Referunt̉ ergo ad diuerſa hec duo ꝑ ignorantiā ⁊cognita. Tollit̉ vnitio intellectual̓ diſcreti-
ua cuiuſcūqꝫ rei create vel creabil̓. ⁊ h̓ nō inhabitu ſed ī actu ſaltē intentio q̄ poſſet mouere vel trahere intellectū diſcretiuū/ ad impediendū affectū mentis circa deū ab actu.qͥ dicit̉ hic cognitio. ¶ Sed qualis cognitōſtatim aperit̉ ẜm vnionē ſuꝑ mentē. Erit ſuper hac vniōe ſermo poſterior ſuꝑ illd̓. Eſurientes impleuit bonis. Nō em̄ pōt hec materia grādis tota ſimul euolui. Uocāt vnionem hāc expoſitores Dionyſij qͦs legi vnionem extaticā vnientē affectu mentis cū deoUidet̉ alijs ꝙ hec vnitio n̄ ſit formalit̓ amorvel dilectio. ſed radicaliter fundat̉ ī gr̄a gratū faciente dū eſt ī actu ſicut pͥncipali ⁊ ſup̄mo qͥ ē vnire cū deo. Iuxta illud apl̓i. Quiadheret deo vnꝰ ſpūs eſt ¶ Hec vnitio ꝑ gratiā p̄ſupponit tres v̓tutes theologicas. dona ſil̓ ⁊ btītudīes ⁊ ceteros habitꝰ/ p̄ſertiꝫ infuſos. qͦrū gr̄a gratificās ē radix. forma et finis. qd̓ d̓r ꝓpter gr̄as ſoluꝫ gratis datas. q̄nō reddūt ex ſe gratū deo. vt ſunt gr̄e om̄s ſiſtricte loqͣmur/ p̄ter charitatē. Cuiꝰ rō eſt. qꝛſola charitate excepta/ q̄ n̄ ꝯpatit̉ quodcūqꝫmortale ꝯͣ legē dei. ceteri habitꝰ ſtare pn̄t cuꝫpctō mortali ⁊ gr̄e pͥuatiōe. ſꝫ ecōtra gr̄a ſtatſine illis. ¶ Rurſus hec vnitio d̓r ſuꝑ mentē.quēadmodū tractatu ſcd̓o ſuꝑ illd̓. Exultauit ſpūs meꝰ. deductū eſt. mariā fuiſſe ſupraſpm̄. īmo ⁊ ſine ſpū qn̄qꝫ dū cecinit hoc cāticū. Magnificat anīa mea dn̄m. Proptereadicit̉ hec ſapiētia amens. nō ꝙ mēs ꝑdita ſitvel deſtructa. ſꝫ qꝛ ꝓtunc de ſe nil cogitat. intelligendo ſeipſaꝫ actualiter vel amādo. Ethoc explicat̉ cuꝫ ſubdit̉ in diffinitōe/ quādomens ab omnibꝰ alijs recedens poſtea etiaꝫſeipſaꝫ dimittens. Hoc quō fieri poſſit/ pluries oſtenſuꝫ eſt/ etiaꝫ naturalibꝰ induſtrijs.maxime p̄ſuppoſita fide ſummi dei. ¶ Sedqd̓ ſequit̉ ꝓrſus gratuitū/ ad qd̓ nec naturaſufficit. nec attīgit induſtria. ꝓpterea iure d̓rhec ſapīa ſingulari pͥuilegio data a ſpūſcō qͦbus vult ⁊ quō vult ſpirare/ ⁊ nō niſi fidelibꝰxp̄ianis/ qͣꝫtūcūqꝫ alij fuerīt ꝑ ītelligētiā eleuati ⁊ illumīati. Hec ſapīa nō dat̉ ꝑ leticiaꝫinternā affectꝰ circa deū/ ſine ſapīa incarnata ⁊ impanata ſic loq̄ndo. Sꝫ qꝛ xp̄s oſtiūē ad hāc ſapīam dux ⁊ ſcala. Idcirco ſequit̉vnita ē .ſ. mens ſuꝑior ⁊ principalior portioſpūalis ſuꝑſplendentibꝰ radijs inſcrutabiliꝓfundo lumine ſapientie illuminata. Confeſtim elicit̉ ꝙ hmōi ſapientia nō ſit pura caligo. nec pure tenebre. nec pura ignorantia.Alioquin mens ipſa qualiter eſſet inſcruta-