Super Magnificat
LXXXVI
hili et ꝓfundo lumine illumīata? ¶ Colligit̉ſcd̓o ꝙ hec illuminatio neqͥt hr̄i ꝑ humanuꝫſcrutiniū. qꝛ d̓r inſcrutabili lumine ⁊ ꝓfūdo.qm̄ ad illud neqͥt ꝑ ſe rō vel aīa deducere. ſic̄nec altitudinē diuīe ſapiētie penetrare Sūtem̄ apud deū idē/ altitudo ſeu ſublimitas etꝑfundū. ſicut ipſe ē initiū ⁊ finis. Solꝰ igit̉ſpūſſanctus cauſat hāc illuminatiōeꝫ ſapiecuiꝰ ſpūs eſt acutus. ⁊ omnibꝰ mobilibꝰ mobilior. attingēs vbiqꝫ ꝓpter ſuā mundiciaꝫ.Spūs aūt ſctūs quē mittit pater ī nomīe filij. nō ē acceptor ſublimiū ꝑſonaꝝ ī docēdoveritatē/ paruulis et ſimplicibꝰ derelictis. qͥcredunt in filiū. Quin etiā/ ſi que dici poſſitacceptio/ cadit illa ſuꝑ paruulos et humilesin oculis ſuis. Ita pater īquit filiꝰ. ⁊ ſic placitū eſt apud te. Placitū dicit. nō cuiuſcunqꝫ meritū. Cōfundit hec ſnīa generalit̓ oēsſcrutatores maieſtatꝭ hūana quis īduſtria.niſi hac vna ſola humiliari ſub potēti manudei. vt nos exaltet factos hūiles. Porro recūbere in nouiſſimo loco cū nouiſſimo viroxp̄o ī cruce poſito/ vt dicat ip̄e qͥ nos inuitauit. Amice aſcēde ſuꝑiꝰ. veni vſqꝫ ad thronūpr̄is. ⁊ ī eius ſinu qͥeſce. vt tibi ſit gl̓ia in idU ipſum. ¶ Promptū erit deinceps ꝯcordareretētis prius dictis/ qͥd ſit diuina caligo. qͥddiuine tenebre. Siquidē ē vna caligo reſpectu creaturaꝝ. ſil̓r ⁊ tenebre. qm̄ ceſſat actualis illuminatio. ſeu viſio intellectual̓ vel ſenſualis cuiuſcunqꝫ creature. īmo et ipſiꝰ metmentis ceſſat ꝯſideratio de ſe. Eſt altera caligo ſeu tenebra q̄ d̓r diuina. qꝛ nullo mō cōprehendi poteſt a mēte. illud qd̓ ꝑ illuminātem radiū vel radios oſtendit̉. ⁊ hͦ minus ꝙͣabyſſus corꝑalis immēſa. ꝑ oculū. quocunqꝫ ſol̓ lumīe ſuꝑfuſuꝫ penetrare. Fas tn̄ adillud immenſuꝫ diuinū quantūcunqꝫ ſit abſcōditū ⁊ ī caligine poſitū viſui ſpūali. Fasīquā affectui qd̓ aſpiret. qd̓ deſideret. qd̓ adillud qͣlecūqꝫ ſit/ vnitiuis protēſionibꝰ ſe extēdat. Siqͥdē ⁊ inuiſa nec plene cognita diligimꝰ. deſideramꝰ. ſuſpiramus ⁊ ſꝑamus.¶ Habemꝰ igit̉ duas caligines. Unā inferiorē/ q̄ ē actual̓ ignorātia creaturaꝝ. Alteraꝫa ſuꝑiori. que actualis ignorātia dei quo adviſionē obiectalē habemꝰ mediū/ luceꝫ. īmolumina multa. multos radios. q̄ tn̄ ſūt vnaꝟtus vnitiua. vnus radius ſurſum educensad patrē luminū. vn̄ oriunt̉ vt a fonte. Sic̄inſuꝑ v̓tus magnetis attrahit ⁊ reducit ⁊ cōuertit ad ſe ferrū. Et generalius ſicut omneobiectū appetibile ſuuꝫ trahit appetitū. qd̓
vidit qui dixit. Trahit ſua quēqꝫ voluptasQuō loquit̉ ſpōſa ad ſpōſuꝫ Trahe me poſtte. Sciebat qꝛ nemo venit ad eū niſi tractꝰSed o felix tractus. ¶ Orit̉ hic nō ꝑua dubitatio que fundat̉ in notificatōe. qͥd ſit diuina caligo vel tenebre. Eſt em̄ caligo talis defectus comp̄henſiōis diuine maieſtatꝭ. Cōſtat aūt ꝙ beati ſil̓r ab illa ꝯprehenſione deficiunt. ⁊ ſi nō ab app̄henſiōe. ¶ Soluit hocnomen mox additū ⁊ ſi nō ab app̄henſione.Apprehendunt itaqꝫ deū obiectaliter ⁊ nude ⁊ clare ⁊ immediate. ꝓpterea dicunt̉ extēſo noīe comp̄hēſores. nec relinquunt̉ eis tenebre vlle vel caligines. vel theophanie. prout hic in via. Sunt idcirco ſemꝑ in luce ⁊ lumine ſuꝑ ſe quātūcunqꝫ exaltet̉ deꝰ apd̓ mētem beatā in cognitōe. Secus in via. qꝛ necmēs hꝫ oculos diſpoſitos ꝑ lumē gl̓ie / vt videat obiectaliter deū. nec deꝰ vult obijcere h̓nude ſemetip̄m. Et hec rō potior ē prima.qꝛ ſi vellet hic deꝰ poſſet. qd̓ ⁊ feciſſe crediturmoyſi ⁊ paulo ⁊ dilectiſſime femīaꝝ. Nōnul̓lis etiā fortaſſis ex pͥuilegio ⁊ exercitio amoris ſingulari. Hinc Bern̄. p̄expoſito v̓bo illo. Abſcōdit lumē ī manibꝰ. ſcribit ad Carthuſien̄. de mōte dei/ dicēs. Nōnūqͣꝫ qͣſi pertrāſiens gratia ꝑſtringit ſenſuꝫ amatis. ⁊ eripit eū ſibi. ⁊ rapit in deū pro modulo ſuo admomētū idip̄m ei oſtendēs videndū ſicuti ē.Interim etiam ⁊ ip̄m efficit idip̄m/ vt ſit ſuomō ſicut illud ē. hec ille. Sonāt ī hāc ſnīaꝫplurima v̓ba Augꝭ. ⁊ Greg. Nōnulli v̓o latius ⁊ elatiꝰ hͦ aſſerūt qͣꝫ ſatis ē. dicētes aīaꝫin oēꝫ plenitudinē dei trāſire/ vt optat apl̓sin illud .ſ. ideale eſſe ſuū ꝯuerti qd̓ habēt abeterno. Poſſet ⁊ hoc ſane intelligi. ⁊ inde colligi ſingularitas amoris ſinguloꝝ beatoꝝ īdeo. ſicut hꝫ ⁊ attingit q̄libet linea ꝓpe centꝝſuū ſingularit̓ ⁊ diſcrete. qd̓ tn̄ om̄ībꝰ lineiscōe eſt ⁊ ſibi. Deſipiūt aūt. qꝛ nō ꝯcedūt animā in eſſe ꝓprio ſui generis remanere. ¶ Se ꝓquit̉ de reliquis q̄ ꝯtradictionē implicare vident̉. Silentiū occulte docens. Eſt pax illa mentis que exuperat oēm ſenſū ⁊ qͥes abom̄i oꝑe intellectuali ⁊ ſenſuali modo dictoEſt qͣſi ſibilus aure tenuis poſt ſpm̄ ꝯpūctionis ſubuertentē mōtes. ⁊ ꝯterenteꝫ petraspeccatoꝝ poſt cōmētationē ſe manifeſtanteꝫin ꝯfeſſione. poſt ignē zeli ſatiſfactiōis. Hicſibilus eſt vocatio Marie in ſilētio ꝑ Marthā. Hec eſt vox aure lenis. cuius venas ſuſurrij furtiue capit auris ꝯtemplātis. Hecmors optabil̓ ſine qua nō videt̉ deꝰ. qꝛ nō