Tractatus ſeptimus
bilit̉. ſic̄ ⁊ ī ſpe ⁊ ī charitate ꝑ oīmodā ſui derelictōꝫ ſub potēti manu dei/ captiuādo oēꝫītellectū ī obſequiū xp̄i/ qualit̓ ſuadebat Criſogonꝰ anaſtaſie. Tu ꝟ̓o ancilla xp̄i/ tropheum crucꝭ tota mēte ꝯſtringe. Modꝰ īfra notabit̉. Quid autē ē mēs tota/ niſi mēs vnitatotalit̓ ⁊ collecta? Oīs v̓o mens tal̓ deuotaē ī incipientibꝰ. deuotior ī ꝓficiētibꝰ. deuotiſſima ī ꝑfectis. qͦs nō diſꝑgit ſuꝑbia mētꝭ corG dis ſui. ¶ De deuotiſſima mēte dicemꝰ aliqͣPrimo de deuotōe ꝑfectoꝝ ad alios reditura. ¶ Deuotiſſima mens qualis eſt ī ꝑfectis/hꝫ ī ſe ſecretū ſolitudinis. ſerenū luminis. tabernaculū pacis. hꝫ et cenaculū ſeu diuerticulū refectōis. cubiculū reqͥetionis. nidulūpullificatōis. hoc ē ex Bernardo. Uiderit illic lucē quā nō capit locus. Audit armoniāquā nō capit tp̄s. Odorat̉ fragrātiā quā nōſpargit flatꝰ. guſtat cibū quē nō minuit edacitas. heret amplexui quē non deuellit ſatietas. hec ex Auguſtino ¶ Sꝫ admirabilior ēſuꝑ oēs dionyſij traditio/ q̄ videt̉ inſipiētibꝰcorde/ rē magꝭ inuoluere ꝯͣdictōibꝰ qͣꝫ docere. Siquidē ad Timotheū ſcribens de myſtica theologia ſic dicit. Tu auteꝫ timotheecirca myſticas viſiones corroborato itinere⁊ ſenſus deſere. ⁊ intellectuales oꝑationes ⁊ſenſibilia ⁊ inuiſibilia ⁊ om̄e nō ens. ⁊ ens. ⁊ad vnitatē vt poſſibile ē inſciꝰ reſtituere. ip̄iqͥ ē ſuꝑ oēm eſſentiā ⁊ ſcīam ⁊ a teip̄o. et oībꝰimmēſurabili et abſoluto pure mētꝭ exceſſu.ad ſuꝑeſſentialē diuīarū tenebraꝝ radiū oīadeſerēs. ⁊ ab oībꝰ abſolutꝰ aſcendēs. ¶ Quereret aliquis. quō pn̄t hec fieri/ q̄ repugnarevident̉ ī forma v̓borū? Tēptemꝰ aliqͣ dicerep̄notādo/ ꝙ duplex ē hic notificatōis modꝰUnꝰ doctrinal̓ extrinſecꝰ. Alius exꝑimētalis intrinſecꝰ. Un̄ ſciēdū ꝙ oīs cognitō nr̄aortū hꝫ ab aliqͣ exꝑientia. Oīs p̄terea cognitio ſi ꝑfici debeat/ ī exꝑientia termīat̉. Exꝑientie ꝟo nomē d̓r ab ex. ⁊ pario paris. qꝛ parit̉ exꝑientia ex rebꝰ ī viribꝰ cognitiuis ⁊ affectiuis. Hinc dicimꝰ. hoc exꝑior. hͦ ꝯperio.hͦ reperio. Eſt aūt exꝑientia ẜm rē ſeu qͥd reiꝑceptio ſimplex/ non diſcurſiua. cauſata ſeuparata īmediate ab obiectali motōe. Ita ꝙſufficit ad hāc ꝑceptionē pn̄tia obiecti/ cumpotentia ꝑceptiua/ remotꝭ impedimētꝭ. Siem̄ color obijcit̉ viſui. ſufficit ad viſiōeꝫ ꝑ ſolā īpedimētoꝝ ablatōꝫ. vt ꝙ oculꝰ n̄ ſit clauſus. nec cecatꝰ necalit̓ īpeditꝰ. Sic ē d̓ auditu reſpectu ſoni. De guſtū reſpectu guſtabil̓De tactu ⁊ oīfactu ſuo mō. Ceterū ꝑceptio
ponit̉ ī diffinitōe ꝓ genere. q̄ ẜm nomē d̓r ꝑfecta captio. ⁊ hec ꝯuenit exꝑimētali cognitioni p̄cipue. qm̄ ī ipſa prout exꝑimētal̓ ē. nōcadit error vel deceptio. niſi forte occaſionaliter apud potentiā diſcurſiuā. quēadmodūdicit Ipocras/ ꝙ exꝑimentū ē fallax. Cauſādicti premiſit. Ars inqͥt longa. ars itaqꝫ format̉ nō ab vno tm̄ exꝑimēto ſed a plurimis.quorū vtiqꝫ ſingulū veꝝ eſt. Alioqͥn nō eſſetꝑ exꝑimentū. Attn̄ combinatio experimētoruꝫ/ ⁊ ꝯquiſitio diſcurſiua de qͥdditate. ⁊ cōditionibꝰ rerū exꝑimentarū. īmo ⁊ ipſoꝝ experimētoꝝ/ q̄ res ſūt/ an ſub̓e vel accidētia. ſepe fallit Cōſurrexit ꝓinde neceſſitas grāmatice ⁊ logice/ ꝓ cōicatōe mutua ſuꝑ exꝑimentis ſingulis ⁊ rebꝰ exꝑtis. ne oēs aūt pl̓es experiētie laterent viciſſiꝫ hoīes. p̄ſertim experiētie interiores quas nemo nouit niſi ſpūshoīs qͥ ī ipſo ē. Cōſurrexit deniqꝫ modꝰ alt̓cognitōis/ qͣꝫ ꝑ experientiā/ qͥ diſciplinal̓ vl̓ſcholaſticꝰ vel doctrinalis appellat̉ ꝑ voces⁊ ſcpͥta. qm̄ aliter nō poſſumꝰ cōceptꝰ pͥmosꝑ experiētiā habitos exponere. Cōſurrexitetiā diſtinctio vetus/ de ꝯceptibꝰ pͥme intentiōis. ⁊ ſcd̓e. vel tercie. ⁊ de modis ſignificādi. ⁊ de ſuppoſitiōe naturali. ¶ Tota poſtremo ꝑs ph̓ie q̄ naturalis d̓r ꝓpterea neceſſariū ſumpſit exordiū ¶ Suffecerit ad pn̄s cōmemoratio diſtinctōnis. vt on̄damus pͥmoꝙ vnio mētis de qͣ nūc loqͥmur/ ꝯſiſtit ī experientia. ꝓpterea tranſfundi nō pōt ī alios ꝑdoctrina/ ſicut nec viſio. nec aliqua ſenſatioexterior aliter ī alios tranſfundit̉. nec amornec odiū. nec leticia. neqꝫ dolor. neqꝫ generaliter aliqͣ experimentalis cognitio. ¶ Nihilominꝰ doctrinal̓ traditio nō ē fruſtra Primoꝓpter inductōꝫ. vt fiat amplificatio potentiarū ꝑceptiuaꝝ cū obiectꝭ exꝑimētalit̓ ꝑcipiēdis. Deinde notificatio fiat impedimētoruꝫquatinꝰ auferant̉. Hec em̄ duo ſufficiūt adexperientiā. Ita tn̄ ſi obiecta moueāt naturalit̓. Alioqͥn terciū veqͥreret̉ .ſ. actual̓ ⁊ libera motio obiectalis. qualē hꝫ extra ſe deꝰ. qͣlē hꝫ libertas arbitrij ſuꝑ actꝰ ſuos. ¶ Nullꝰidcirco putet vel expectet ꝙ ab hoīe d̓ ꝑ ſe ſibi tradi poſſit cognitio ſuꝑ vniōe mentꝭ cuꝫdeo. Merito quidē. qꝛ nec de quacūqꝫ exꝑientia pōt hec fieri circa creaturas. Nemo p̄terea ſperet exꝑimētū niſi ſublatū fuerit īpedimētū. Eſt igit̉ cōe ſtudiū oīm qͥ de theologia myſtica q̄ ꝯſiſtit ī vnione locuti ſunt/ inducere ad tria q̄ reqͥrunt̉ ⁊ ſufficiūt. videlicetDeſideriū diuini obiecti. Remotio impedi-