Super Magnificat LXXXV
ris affectu ꝓ tꝑe. ¶ Diſcipulꝰ. Sūt aliquiqui nec vno mō nec alio mō flere pn̄t etiamdū affectāt. qͣliter implebūt illud apl̓i p̄miſſum. flere cū flentibꝰ? Sūt qͥ lamētatiōibusita ſūt abſorpti ſeu dep̄ſſi/ ꝙ gaudere cū gaudētibꝰ vim nō hn̄t. ¶ Mgr̄. Una ē ꝑ omēspaſſiones cōis difficultas. ⁊ ſi qͥdē deſit facultas/ ſufficit ⁊ ſupplet volūtas. Ecce debꝫaliqͥs mō flere cū flētibꝰ. gaudere cū gaudentibꝰ. nō inuenit fletū. deſideret aut deſiderare ꝯcupiſcat. imitādo pſalmiſtā. Cōcupiuitinqͥt aīa mea deſiderare iuſtificatōes tuas inom̄i tꝑe. Ualet hoc ꝯſiliū in multis. ⁊ apucmultos. tn̄ maxime ꝑuulis ī xp̄o/ nōduꝫ habentibꝰ exercitatos ſenſus ꝓ ꝯſuetudine boni oꝑis. aut qͥ tēptationū pōdere. vel interiꝰvel exteriꝰ ꝯturbant̉. dū ī eis obtenebrat̉ intellectꝰ. alligat̉ affectꝰ. obturbat̉ affatꝰ. tollitur effectꝰ. Suꝑpetūt exēpla pl̓ima ꝓ pl̓itate ſcādaloꝝ. vt a carne ſic̄ in leproſis ⁊ philocaptis ⁊ egrotis. vt a mūdo ſic̄ ī calūniā paſſis. ſpoliatꝭ: carceratꝭ ⁊ alijs mille modis vta diabolo. Demū a diabolo nullus ē qͥ ſe abſcōdat. qͥ circūit aſſidue querēs quē deuoretL ¶ Sit aliqͥs cui dedit ociū deus vacādi ſibiſit ſegregatus in heremo vel cenobio ab humanis turbinibꝰ. qͣꝫqͣꝫ nō ignoret bella opiniones ve bellorū cū ceteris. De quibus aitGreg. ꝙ neceſſe ē multa mala p̄uenire vt malū valeāt ſine fine nunciare. Aut ſi ſit talis inſeculo. ad quē nihil de regimine publico ſꝑctat tꝑali vel eccleſiaſtico Aut forte nihil ꝑcipit auditu d̓ talibꝰ qͣlis erat ī palma vas balſamite ꝯtēplatōis ⁊ feraphice ſurſuꝫ deuotionis maria magdalene. qͣlis altera Mariaegyptiaca. qͣlis pͥmꝰ heremicola paulꝰ. Querit̉ ſi fas ſit cuilibet taliū nec lugere nec gaudere ꝓ ꝓximis. qͦs retinēs mūdꝰ exagitat viciſſitudinibꝰ infinitꝭ? Hoc nō abſurde queriſciet ille/ qͥ cognouerit pl̓es acerrimos patiſcrupulos/ ſi nō defleāt belloꝝ varios euētꝰmutatōeſqꝫ regnoꝝ. Sapiēs ē (dicūt alij) qͥnō curat ī cuiꝰ manu mūdꝰ ſit. Quid ſi pereunt ꝑitura. Tales ꝯͣrie ꝯditōis referūt Seneca ⁊ flaccus ph̓s. Unus/ puto eraclius)ad oēm occurſuꝫ hoīm/ ridēdo cachinnabatAdeo nihil ſerium ſibi fieri videbat̉. Aliꝰ democritus. humanos inceſſanter deflebat errores. de quo mirandū dicit flaccus. vn̄ oculis/ tantus ſuffecerit humor? ¶ Nemo in pͥmis obligat̉ ad lachrimas exteriores oculi.ſufficiunt ille cordis ſeu iudicij ratōnis. q̄ nihil aliud dicunt qͣꝫ compaſſionē aliene miſe
rie. q̄ cōpaſſio interior deſiderat ſubleuationē facere. ꝓut oportet ⁊ quō oportet cū ceteris circūſtantijs. ſi facultatē hr̄et. ¶ Nullusp̄terea tenet̉ ꝓ quolibet tꝑe vl̓ incōmodo cōpaſſionē affectualē vel effectualē acciꝑe. duꝫoccupatio ſuppetit in affectionibus ⁊ operibus alijs ſaltē bonis. et ſi nō eque vel magis bonis. Nō em̄ tenet̉ hō ſemꝑ ad meliusfaciendū. Tollit hec doctrina ſcrupulos abomnibꝰ de qͥbus inqͥris. ſi ſe circa diuina etſpūalia ſepius afficiāt humanis affectōnibꝰnō inſpectis. quibꝰ obuiare ſuuꝫ nō ē. nec exofficio vt ſupponit̉. nec ex neceſſitatis articulo/ dū pōt afflictis ꝓbabilit̓ aliūde ſuccurri ¶ Ceterū nemo pius ⁊ ſapiēs imitator eſſedꝫ alterutrius ph̓oꝝ qͦs inducis. qꝛ miſeriaꝫalteriꝰ ridere intēperātis eſt ⁊ ſuꝑbi. Dolereꝟo quālibet ſortē humanā intolerabil̓ ē miſerie vel inuidie ſtultiſſime. de quo in Iob.Stultū occidit inuidia. Et ſatyricꝰ. Inuidia ſeculi nō inuenere tyrāni/ tormētuꝫ maius. Et flaccus. Inuidꝰ alterius rebꝰ marceſcit opimis. Hinc quidā cū vidiſſet triſtē alium: Euenit tibi inqͥt aliqͥd mali. aut alterialiquid boni. ¶ Rurſus appropriate ꝓ xp̄ia Mnis ſcientibꝰ illud apl̓i. Diligentibꝰ deū oīacooperant̉ in bonū. ⁊ ꝙ dei ꝓuidentia in ſuidiſpoſitōe nō fallit̉. Addimus ꝓ ſerenatōneꝯſcientiarū de quibꝰ inquiris/ ꝙ ſecure pn̄tin om̄i recogitatione miſerie tꝑalis. ſit illa ꝓpria. ſit ꝯmunis in ſolatiū reciꝑe oīa q̄ ſcpͥtaſunt d̓ patientia tribulationū ſuſtinēda. quēadmodū Petrus admonet oēm curam noſtrā ⁊ ſollicitudinē ꝓijcere in eū. nō ſolū tuaꝫde te. ſed omnē de omnibus. ¶ Neqꝫ em̄ tibiplus oneri debet eſſe cura vel ſollicitudo aliena qͣꝫ ꝓpria. vt nō excutias iſtam ex humeris tuis ſuꝑ deū. Lege quēadmodū xp̄s incruce tanqͣꝫ gr̄a dei dilectiſſimā ꝯmendauitmatrē ſuo dilectiſſimo diſcipl̓o. nec poſtmodum de matre verbū vllum inuenies. Hocitaqꝫ exemplo docemur/ cruci religionis affixi/ domū patris ⁊ matris obliuiſci et eē ſuper terrā ſine patre. ſine matre. et ſine genealogia. Quiſquis iſta cōpleuerit/ ſerena pacegaudebit. in vtrāqꝫ paratꝰ fortunā tꝑaliumvel dextrorſum vel ſiniſtrorſuꝫ. quaſi neutrius ꝑtis exiſtens. niſi quā deꝰ mōſtrauerit eligendā. nō ꝙ non oremus ꝓ pͥncipibꝰ ⁊ amicis iuſte certantibus. ſed ꝙ om̄ino voluat̉ etterminet̉ ad hoc centruꝫ. Or̄o. Fiat voluntas tua. Nunqͥd nō hͦ mō reſiſtentes inuicēapud Danielē angeli/ habēt ſub expectatōe
Ll j