Tractatus ſextus
miſerie dū cauſas īſpicimꝰ. ille multos a deſperatōe reuocāt. alios ī ſpem maiorē attollūt. alios formāt ad hūilitatē. alios ī ampliori ſecuritate ꝯſtituūt. nōnullos ꝟ̓o dānabilis ingratitudinis vel inertie reos mōſtrāt.¶ Diſcipulꝰ Cauſas ediſſere. ¶ Magiſter.Diuiſiones itaqꝫ gr̄aꝝ ſunt. Eſt auteꝫ gr̄aꝯpūctionis lachrimoſe donū ſpūſſācti/ faciens poſtulare gemitibꝰ inenarrabilibꝰ ¶ Datur aliqn̄ gratia ī corde molli et pio/ qualē fimineus (niſi degeneret) habet ſexꝰ. hic facil̓ad lamentuꝫ. compaſſionē ⁊ fletū. ¶ Dat̉ alijpar gratia deuotiōis. qͣꝫuis ſit ī eo cor virileꝓpter ſiccitatē vl̓ ꝯplexiōis rōem. Quis habuit excellētiꝰ ſtrenuitatē cordis naturalē qͣꝫdauid ipſe. qͥ puer leoneꝫ interfecit ⁊ vrſum.Qui īermis/ goliath multis terribilē aciebꝰarmatꝭ. inuaſit. deiecit. iugulauit. Quā magnanimꝰ. qͣꝫ bellicoſus. qͣꝫ victorioſus extiterit legimꝰ. Nulla tn̄ muliercula. nullꝰ puerulꝰ delicatꝰ ita faciles ſtillat lachrimas/ qͣꝫfaciles ad deū ⁊ ſub deo vir tal̓ ⁊ tātꝰ rex Dauid/ orādo fūdebat. Teſtes ſunt oēs pſalmiſui/ pnīales p̄cipue. qͦs lachrimis rugitibuſqꝫ lamētis gemitibꝰ aſſiduis plenos liquit.¶ Sūt alij ſe magnanimes ꝑ arrogātiā reputātes. iudicio qͦrū flere īdecoꝝ ī or̄onibꝰ autcāticis. ¶ Sūt qͥ lachrimaꝝ laudāt lauacrū.ſꝫ eas haurire d̓ puteo cordis ꝑ cordā meditatōis ⁊ ī peluim oculorū īmittere ſūt īertesEſt ī alijs fons cordis/ limo repletꝰ terrenecogitatōis / vt ſcaturire nō valeat. ¶ Uult alos deꝰ ī humilitate ſicci cordis cuſtodire. neex effuſionē lachrimarū ſuꝑbiāt ¶ Suppletī alijs carētiā intrinſeci dolorꝭ cordial̓ / ꝑ dolores exercitatōis corꝑal̓ multꝭ modis. vt qͥnō habēt irriguū ſuꝑiꝰ ī corde qͦ delectēt̉ balneati. nec inferiꝰ qͦ purgent̉ abluti. ipſi tanqͣꝫferrū vl̓ es vl̓ argētū/ ponāt̉ ī camino tribulatōis aīas clarificare vl̓ emollire valentis.¶ Sūt qͥ nauſeāt ſuꝑ māna delicatiſſimo⁊bi dei/ ſuſpirantes ad alliū. vel pepones. velcarniū ollas egypti. carnales .ſ. delectatiōesin fabulatōibꝰ. ī rumoribꝰ. ī deſiderijs mūdicōtinuis. Pn̄t aliqn̄ tales plorare fatemur.ſꝫ fletu ſeculi. nō ẜm deū quē iterū deflere neceſſe erit. qꝛ mortē operat̉ tam culpe qͣꝫ peneeterne. Uidebis alios qui p̄ſentis miſerie curas/ rumoreſqꝫ vndiqꝫ alienas. inutiles. immo noxias veroqꝫ lamēto ꝯtrarias ſemꝑ accumulāt. ¶ Diſcipulꝰ Uetas ergo flere dāna ſecl̓i. mortes parentū. ſubuerſiōes regnorū. ſtrages corpoꝝ. Ubi erit illud apl̓i. flere
cuꝫ flentibꝰ? vbi pietas natural̓? vbi xp̄ianacharitas? vbi ꝯpaſſio proximorū. ¶ Magiſter. Fortiter impellis ſi nō reſtitero. aut ſinon cautus aliorſum declinauero. Utrūqꝫdifficile. ſed armabit nos gladiꝰ biceps verbi dei. viāqꝫ faciet euadēdi. Paratꝰ ē hic gladius aperire ſepē obicis tui. diuidēdo lamētū/ iuxta diuiſionē circūſtantiarū/ potiſſimefiniū. qd̓ fiet theologice. ſi fodiamus originem lamēti/ ẜm dupliceꝫ moralis ſcaturiginis ſue venā. Hec vena certiſſime amor eſt.¶ Quis em̄ flet niſi qꝛ ledit̉ amor ſuꝰ .ſ. quodamat ī ſe vel ī altero? Porro ph̓i ẜm diuiſionē boni triplicis/ triplicē amorē poſuerunt.Theologizās ſiquidē Augꝭ. coartat amorēſub duplici fine ſimul cū origine ꝓportionali dicens. ꝙ eſt amor ſui. ſupple vl̓ ſuoꝝ. vſqꝫad contemptū dei ꝑ inobedientiā p̄ceptorū.Et eſt conuerſus ad prioreꝫ euerſum. qui eſtamor dei vſqꝫ ad ꝯtemptū ſui. ſupple ⁊ ſuorum. ¶ Diſcipulus Nō refugio diuidentēhunc gladiū/ ſi viam patefeceris ꝑ eū. ¶ Magiſter. Dū quis flet damna bonorū tꝑaliūẜm aliqd̓ genꝰ boni. vel honorabilis. vel vtilis. vel delectabilis ex pͥmo amoris ſui in finem ꝯtemptus dei. nemo xp̄ianus dubitauerit quin peſſimus ſit ⁊ deflendus fletꝰ iſte¶ Diſcipulus. Nec dubito. ſed mediuꝫ inuenio/ qui nec ad deū dirigit̉. nec contemnitipſum. qualis ē pius amor naturalis bonꝰde genere. ¶ Mgr̄. Pellis iterū ad aliuddeuiū ſi ſit aliquis actus indifferēs inter bonū morale ⁊ malū. ⁊ inter bonū meritoriuꝫ ⁊malum demeritoriū. Declinemꝰ ad p̄ſens talem introitū. ⁊ dicamus ſub compēdio d̓ fletu deliberato. bono vel malo. ex vltimo finedeo/ cum circūſtantijs ad finē illum poſitisvel neglectis ſeu reiectis. Nō em̄ agit homolamentū in genere. ſed agit lamentū ī numero. teſte Ariſto. qꝛ actiones ſunt ſingulariū.Fit igitur lamentū cum circūſtantijs ⁊ fine.¶ Quiſquis gͦ flet deliberate tꝑalia vl̓ ſeip̄m.aut addit conditiōeꝫ deo quā apponere xp̄sdocuit tā verbo qͣꝫ exēplo ſuo. Uerūtamennō ſicut ego volo / ſed ſicut tu. Fiat voluntas tua. et ita plorat meritorie/ ſi dicto ſuonō diſſentit affectus vel effectꝰ ſuūs. Si ꝟ̓oꝯditionē hmōi nec affectus nec effectus plorantis addiderint actu vel habitu/ lamentūiā ē ſecl̓i nō ẜm deū / ⁊ mortē oꝑat̉. Loqͥmurtn̄ (vt exp̄ſſimus) de fletu humano ſcꝫ liberoNon em̄ eſt in ptāte nr̄a. qn̄qꝫ multis viſisaut ſenſatꝭ nō plorare. ꝯͣnitēte etiā volunta-