Super MagnificatCXXXV
quocūqꝫ dicat̉/ ē cōis om̄ibꝰ ⁊ ſingul̓. q̄ ꝑ generatōes ſe trāſfert/ vt loqͥt̉ ſapiētia. Nō em̄caruit Cicero pͥorū doctrina. Sic d̓ rethorica Ariſto. q̄ cauſas dat ⁊ radices paſſionūSic de tractatu or̄onis ꝑ Hug. ſtudioſiſſime ꝯpedioſiſſimeqꝫ cōdito. Sic de rethorica diuīa Guilhelmi ꝑiſien̄. Sic d̓ meditatinibus Anſel. Bern̄. Augꝭ. Iſido. et ſimiliūphas eſſet nos remittere ad autores. ⁊ nihilqd̓ nō nouiter efficeremꝰ afferre. ne corniculā alienis ornatā plumis riſui nos prebereC mus. ¶ Diſcipulus Non ita certe deſipio.nō ita glorior ī arrogātia nouitatū vt ita ſapiā. Sꝫ ꝯſilio Senece ſint apes imitande.colligētes ex multis floribꝰ fauos mell̓. itaqꝫ materiā afferre nō poſſumꝰ niſi cōem totiſeculo Forma v̓o pōt eē nr̄a vt elementa cōmunia ſunt. ſed ꝑ formas mixtoꝝ in ſpēs diſtinguunt̉. Cuperē hͦ modo fieret inter nos.Modꝰ em̄ tractādi qͣſi formal̓ ē. tollens ſuinouitate faſtidiū. ⁊ inuitans vel irritans adaſcēſum. Magiſter. Tradidimꝰ ī alio tractatu ſuꝑ initiuꝫ cātici Marie qͥnqꝫ v̓ba. adq̄ totā ſcpͥturaꝝ ſeriē diximꝰ reducibilē. ⁊ ẜmq̄ cātabil̓ ē oīs melodia paſſionū ¶ Diſcipulus. Mēte teneo. Sūt em̄ iſta qͥnqꝫ. Deimagnificētia. munificentia. miſcd̓ia. iuſticia⁊ noſtra miſeria. ¶ Magiſter. Quid ſi adpauciora reduxero ſil̓ on̄dēſ ꝯcordiā rethorice. miſtice diuineqꝫ cū ſcl̓ari. ¶ Diſcipulus.Placeret audire. breuitas em̄ memorie ſil̓⁊ ordinis ⁊ luciditatꝭ eſt amica. Magnā qͦꝫſoliditatē hꝫ in ſe doctrina q̄libet quā fūdatnatura reꝝ. a qͥbꝰ qꝛ neſciūt mētiri gloriabat̉Ariſtꝭ. tā multa didiciſſe ⁊ phiſice .i. naturaliter didiciſſe. ¶ Mgr̄. Celeberrimꝰ hugopinxit ſicut ī tabl̓a ꝑua/ radices rethorice naturalis or̄onis inſinuādo coloribꝰ. Oratorqͥppe noīat̉ ab orādo. Un̄ nomīa ꝓuenerūtor̄onibꝰ Tullij. demoſtenis ⁊ ſil̓iū. Sic aūtincipit. Quo ſtudio qͦ ve affectu orādꝰ a nob̓ſit deꝰ/ ex dei miſericordia et nr̄a miſeria ⁊c̄.¶ Poſitis ſubinde ſpēbꝰ orōnis cū diffinitionibꝰ/ colligit ſe tādē ad tria q̄ ꝓprie ſunt oratoꝝ captantiū iudicē īflectere. Primū reſpicit ꝑſonā iudicꝭ. Alterū ꝑſonā ipſiꝰ aduerſarij. Terciū reſpicit ꝑſonā ꝓ qua fit or̄o. Hecꝟo tria theologice reducunt̉ ad duo p̄miſſa.ſcꝫ ad dei iudicis miſcd̓iam. ⁊ ad noſtrā miſeriā. ¶ Diſcipulꝰ. Quo pacto ſic? cū indignatio ⁊ īmiſeratio maxime ſolēt amplificari ab aduerſarioꝝ inſolētia. crudelitate. malicia. fraude. dolo. aſtutia. facinore. neqͥtia. ꝓ
teruia. ¶ Mgr̄. Dicā illud ꝙ theologie propriū ē attendere .ſ. aduerſariū nihil poſſe adaugmentū noſtre miſerie deo nō ordināte vl̓ꝑmittēte. Propterea Iob afflictus ⁊ oratorꝑitiſſimꝰ/ poſt tot aduerſantis ſathane crudeles iniurias ⁊ ꝑſecutōes. oraturus iudicēdeū pro liberatōe ſua/ ꝯuertit totaꝫ aduerſarij machinationē ⁊ tyrannidē in deū iudiceꝫſuum ꝑ humilē confeſſionē. Dn̄s inquit dedit. dn̄s abſtulit Non impugnat maledictūſathanam. nec inſectat̉ vt raptorem ⁊ ꝑſecutorem. Dn̄s inquit abſtulit. Sit nomē dn̄ibenedictū. ¶ Deniqꝫ ꝑcuſſus plaga peſſimaſcimꝰ quid rn̄derit mulieri blaſphemare ſuadenti. Quaſi vna inquit ex ſtultis mulieribꝰlocuta es. Si bona ſuſcepimꝰ d̓ manu dn̄imala auteꝫ quare nō ſuſtineamus. Ecce mala ſe de manu dn̄i nō ſathane ꝯfitet̉ accepiſſe. Huc accedit ꝙ oīs aduerſantiuꝫ crudelitas ad noſtre cumulū miſerie retorquetur / ſinō auferat iſtā aut comprimat. aut ī meliusvertat dei iudicꝭ miſcd̓ia. Nulla ſane maiormiſeria. qͣꝫ ſi remota pietate velit nos cuꝫ ſeueritate tractare. Uides arbitror quēadmodum theologiſantiū oratio fundat̉ ī dn̄i pietate ⁊ in miſcd̓ia. cum cernāt pietatem vnaꝫdei. alterā ſanctoꝝ ſanctarūqꝫ omniū. qͥ ſunttanqͣꝫ aſſeſſores iudicis habētes ī ꝯſulendoin ſentētiādoqꝫ vocē ſuā. Porro iuſticia deiſpectat ad ſeueritatē punientē ꝑ tortores ſcꝫdemones. vel hoīes peſſimos offenſas peccatoꝝ. ¶ Deniqꝫ quicqͥd patimur vndecūqꝫꝓueniat quid niſi calamītas nr̄a/ qͥd niſi miſeria noſtra cenſebit̉. ſi nō om̄ino ī meliꝰ vertat iudicis miſcd̓ia. ¶ Et certe ſalubrius eſt.humilius atqꝫ modeſtius/ totā aduerſarioꝝdebachationē fremitus ⁊ hoſtilitatē/ deuotꝭprotinus fidei oculis retorqueri ad ineffabilem diuine prouidentie legē. qͣꝫ ad tortoruꝫnihil abſqꝫ ſuo nutu valentiū crudelitateꝫ ⁊irā conuertere. ¶ Mentior ſi nō ita practicauit pͣs. Cū tribularer inquit ad dn̄m clamaui. Et leuaui oculos meos ī montes ⁊c̄. Adte leuaui ocl̓os meos ⁊c̄. Et alibi alios ſinenumero a ſacris litteris narratos inuenimꝰſic oraſſe. ¶ Diſcipulꝰ. Perſpicue ꝯcordaſti Hugonē ſecū/ ⁊ cuꝫ Tullio. noſtraqꝫ verba qͥnqꝫ ſub ternario limitaſti. qualē qui habet ipſo ſigno Thau triāgulari Fº qd̓ eſt ſignū lugentiū ſalutare. ſignatus eſt. Quo igitur progredimur longius/ eo ſe plures offerūt queſtiones. et velut inexhauribili fōte ſapientie riuuli ſcaturiūt. Uox iſta multoꝝ ē.
Ll 3