Druckschrift 
3 (1494) Tercia pars operum Johannis de Gerson doctoris christianissimi
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Super MagnificatCXXXV

quocūqꝫ dicat̉/ ē cōis om̄ibꝰ ſingul̓. generatōes ſe trāſfert/ vt loqͥt̉ ſapiētia. em̄caruit Cicero pͥorū doctrina. Sic rethorica Ariſto. cauſas dat radices paſſionūSic de tractatu or̄onis Hug. ſtudioſiſſime ꝯpedioſiſſimeqꝫ cōdito. Sic de rethorica diuīa Guilhelmi ꝑiſien̄. Sic meditatinibus Anſel. Bern̄. Augꝭ. Iſido. et ſimiliūphas eſſet nos remittere ad autores. nihilqd̓ nouiter efficeremꝰ afferre. ne cornicu alienis ornatā plumis riſui nos prebereC mus. Diſcipulus Non ita certe deſipio. ita glorior ī arrogātia nouitatū vt ita ſapiā. Sꝫ ꝯſilio Senece ſint apes imitande.colligētes ex multis floribꝰ fauos mell̓. itaqꝫ materiā afferre poſſumꝰ niſi cōem totiſeculo Forma v̓o pōt nr̄a vt elementamunia ſunt. ſed formas mixtoꝝ in ſpēs diſtinguunt̉. Cuperē modo fieret inter nos.Modꝰ em̄ tractādi qͣſi formal̓ ē. tollens ſuinouitate faſtidiū. inuitans vel irritans adaſcēſum. Magiſter. Tradidimꝰ ī alio tractatu ſuꝑ initiuꝫ cātici Marie qͥnqꝫ v̓ba. ad totā ſcpͥturaꝝ ſeriē diximꝰ reducibilē. ẜm cātabil̓ ē oīs melodia paſſionū Diſcipulus. Mēte teneo. Sūt em̄ iſta qͥnqꝫ. Deimagnificētia. munificentia. miſcd̓ia. iuſticia noſtra miſeria. Magiſter. Quid ſi adpauciora reduxero ſil̓ on̄dēſ ꝯcordiā rethorice. miſtice diuineqꝫ ſcl̓ari. Diſcipulus.Placeret audire. breuitas em̄ memorie ſil̓ ordinis luciditatꝭ eſt amica. Magnā qͦꝫſoliditatē hꝫ in ſe doctrina q̄libet quā fūdatnatura reꝝ. a qͥbꝰ qꝛ neſciūt mētiri gloriabat̉Ariſtꝭ. multa didiciſſe phiſice .i. naturaliter didiciſſe. Mgr̄. Celeberrimꝰ hugopinxit ſicut ī tabl̓a ꝑua/ radices rethorice naturalis or̄onis inſinuādo coloribꝰ. Oratorqͥppe noīat̉ ab orādo. Un̄ nomīa ꝓuenerūtor̄onibꝰ Tullij. demoſtenis ſil̓iū. Sic aūtincipit. Quo ſtudio ve affectu orādꝰ a nob̓ſit deꝰ/ ex dei miſericordia et nr̄a miſeria ⁊c̄. Poſitis ſubinde ſpēbꝰ orōnis diffinitionibꝰ/ colligit ſe tādē ad tria ꝓprie ſunt oratoꝝ captantiū iudicē īflectere. Primū reſpicit ꝑſonā iudicꝭ. Alterū ꝑſonā ipſiꝰ aduerſarij. Terciū reſpicit ꝑſonā qua fit or̄o. Hecꝟo tria theologice reducunt̉ ad duo p̄miſſa.ſcꝫ ad dei iudicis miſcd̓iam. ad noſtrā miſeriā. Diſcipulꝰ. Quo pacto ſic? indignatio īmiſeratio maxime ſolēt amplificari ab aduerſarioꝝ inſolētia. crudelitate. malicia. fraude. dolo. aſtutia. facinore. neqͥtia.

teruia. Mgr̄. Dicā illud theologie propriū ē attendere .ſ. aduerſariū nihil poſſe adaugmentū noſtre miſerie deo ordināte vl̓ꝑmittēte. Propterea Iob afflictus oratorꝑitiſſimꝰ/ poſt tot aduerſantis ſathane crudeles iniurias ꝑſecutōes. oraturus iudicēdeū pro liberatōe ſua/ ꝯuertit totaꝫ aduerſarij machinationē tyrannidē in deū iudiceꝫſuum humilē confeſſionē. Dn̄s inquit dedit. dn̄s abſtulit Non impugnat maledictūſathanam. nec inſectat̉ vt raptorem ꝑſecutorem. Dn̄s inquit abſtulit. Sit nomē dn̄ibenedictū. Deniqꝫ ꝑcuſſus plaga peſſimaſcimꝰ quid rn̄derit mulieri blaſphemare ſuadenti. Quaſi vna inquit ex ſtultis mulieribꝰlocuta es. Si bona ſuſcepimꝰ manu dn̄imala auteꝫ quare ſuſtineamus. Ecce mala ſe de manu dn̄i ſathane ꝯfitet̉ accepiſſe. Huc accedit oīs aduerſantiuꝫ crudelitas ad noſtre cumulū miſerie retorquetur / ſi auferat iſtā aut comprimat. aut ī meliusvertat dei iudicꝭ miſcd̓ia. Nulla ſane maiormiſeria. qͣꝫ ſi remota pietate velit nos cuꝫ ſeueritate tractare. Uides arbitror quēadmodum theologiſantiū oratio fundat̉ ī dn̄i pietate in miſcd̓ia. cum cernāt pietatem vnaꝫdei. alterā ſanctoꝝ ſanctarūqꝫ omniū. ſunttanqͣꝫ aſſeſſores iudicis habētes ī ꝯſulendoin ſentētiādoqꝫ vocē ſuā. Porro iuſticia deiſpectat ad ſeueritatē punientē tortores ſcꝫdemones. vel hoīes peſſimos offenſas peccatoꝝ. Deniqꝫ quicqͥd patimur vndecūqꝫꝓueniat quid niſi calamītas nr̄a/ qͥd niſi miſeria noſtra cenſebit̉. ſi om̄ino ī meliꝰ vertat iudicis miſcd̓ia. Et certe ſalubrius eſt.humilius atqꝫ modeſtius/ totā aduerſarioꝝdebachationē fremitus hoſtilitatē/ deuotꝭprotinus fidei oculis retorqueri ad ineffabilem diuine prouidentie legē. qͣꝫ ad tortoruꝫnihil abſqꝫ ſuo nutu valentiū crudelitateꝫirā conuertere. Mentior ſi ita practicauit pͣs. tribularer inquit ad dn̄m clamaui. Et leuaui oculos meos ī montes ⁊c̄. Adte leuaui ocl̓os meos ⁊c̄. Et alibi alios ſinenumero a ſacris litteris narratos inuenimꝰſic oraſſe. Diſcipulꝰ. Perſpicue ꝯcordaſti Hugonē ſecū/ cuꝫ Tullio. noſtraqꝫ verba qͥnqꝫ ſub ternario limitaſti. qualē qui habet ipſo ſigno Thau triāgulari qd̓ eſt ſignū lugentiū ſalutare. ſignatus eſt. Quo igitur progredimur longius/ eo ſe plures offerūt queſtiones. et velut inexhauribili fōte ſapientie riuuli ſcaturiūt. Uox iſta multoꝝ ē.

Ll 3