Tractatus ſextus
affectionibꝰ carnis ac ſpūs impugnari. quēadmodū boni angeli nos adiuuāt. Que tēptatōes ⁊ adiutoria/ non ſine ſenſuali paſſionū immutatōe naturali/ qͣꝫuis nō naturalit̓ſepe fiūt. ſit hͦ a celo ſit a t̓ra. ſit ceterꝭ modismultis. ¶ Poſtrema obiectio tua de tribulationibꝰ/ procedit ex eqͥuocatōne. Paſſionesqͥppe ſenſuales nō ex iudicio rōnis ꝓueniētes. ſed quadā neceſſitate naturali ſenſibꝰ impreſſe. nō ſunt vt ſic dicēde paſſiones hūaneſed aīales. Sūt ob hͦ imꝑtinētes ad laudeꝫvel vituperiū. prout tales ſunt. Dicunt̉ ideoꝑ Caſſianū bona vel mala media. quibꝰ vticōtingit bn̄ vel male ꝑ liberū arbitriū. Loq̓tur aūt ꝯcluſio de lamēto ⁊ triſticia ſenſualibus/ v̓tualiter ſeu ꝑticipatiue liberꝭ. qꝛ libere imꝑatis vel receptis. Tūc em̄ d̓r triſticiaẜm ſcl̓m. ſil̓r ⁊ gaudiū vl̓ timor vl̓ deſideriūqn̄ ſola radix ē amor ſuijpſiꝰ vſqꝫ ad ꝯtēptūdei. Alioqͥn ſi referat̉ ī deū / ꝑ amorē eius ſuꝑoīa Cū ī habētibꝰ ſymbolū facilior ſit tranſitꝰ) ceteris paribꝰ/ triſticia ſenſualis augebitrōnalē ⁊ leticia leticiā. niſi de ꝑ accidēs ꝓueniat impedimētū rōne tꝑis aūt loci / vel ꝯplexionis/ aut circūſtātie alicuiꝰ quā tūc obẜuare ſuadet v̓tus. ⁊ ita ſymbolica ſil̓itudinē variare decet. qn̄ plus obeſſet qͣꝫ ꝓdeſſet. ¶ Diſcipulus. Diu iā dū ſedulꝰ attēdi q̄ diſſerꝭ/volebat animꝰ dubitationē quaꝫ mō verbismultꝭ poſuiſti. Cū em̄ ꝓ ſtatu vie/ ꝯfuſa autſaltē mixta ſint oīa. ſpes. metus. meror. gaudiū apud ſpōſam cuiuſcūqꝫ fuerit etiā ſup̄mi ⁊ incōꝑabil̓ ſtatꝰ/ qͣlē tenuit Maria beatapulcerrima mulieruꝫ. nō abſurde q̄rit̉ qͣle ſitexercitiū laudabilius. pulcrius atqꝫ nobilius vl̓ exultatōis vl̓ lamētatōis? ¶ MagiſterUidet̉ deuotus Bern̄. loquēs de vnguētisſpōſe pietatis vnguentū p̄ponere p̄cioſiꝰ eſſevnguēto deuotōis ⁊ vnguento contritōnisHoc vltimū ſuffundit̉ ad pedes ih̓u Scd̓ꝫad caput qd̓ ē deus. qꝛ caput xp̄i deus. Terciū ad corpus ſuū vnguendū/ qd̓ eſt eccleſianunc militās. q̄ vnctio fit ꝑ miſerationē alienorum pctōrum. ſicut primū conficit̉ ex fecibus contritis ꝓprioꝝ criminū in mortariolo cordis ꝑ pila timoriſ. Scd̓m v̓o conficit̉ex redolentibꝰ herbis diuerſoꝝ bn̄ficioruꝫ.pilā ſeu piſtillum ſpei ꝯtuſum in petra meditationis. Conſonat Greg. ⁊ eū ſequens Richardus in ſuo beniamyū. ꝙ nullū deo acceptabilius ſacrificiū qͣꝫ zelus aīaꝝ. qui tā trito affectu plangit pctā proximi / qͣꝫ trito quiuis alius pctā ꝓpria lamentat̉. īmo pluri af-
fectu. qꝛ puriori ⁊ ꝑfectiori potētia mentis ⁊corꝑis ad lamentū ẜm deū diſpoſita ¶ Diſcipulus. Si res ita ſe hꝫ. ineſtimabilis ē nobis exhibita ſperādi materia/ apud dilectiſſimā ⁊ apud amantiſſimā feminaꝝ. et ꝯſeq̄nter apud ſāctos ſanctaſqꝫ oēs. iuxta ꝓportionē meritoꝝ Itaqꝫ ſi pro pctōribꝰ ſaluādiscum tanta lamentoruꝫ anxietate p̄cabat̉. qͥdagere nūc iſta fornax ſue charitatis imꝑturbabil̓ ⁊ impaſſibilis ſperāda ē? ¶ Magiſter.Pie vereqꝫ concludis. Quid ſi ſuꝑaddidero ꝓpoſitōes aliquas vere fidei et bone ſpeide btā nr̄a? Prima ꝙ nihil abſoluta volūtate petit a deo qd̓ nō obtineat. Alioqͥn nō eētidē velle ⁊ idē nolle ſponſi ⁊ ſponſe. ſed diſſolutio amicicie qualis hic eē neqͥt. ¶ Rurſusnemo qͥ petit mariā pro ſe pie et ꝑſeueranterin noīe Ih̓u ſaluatoris ſui. hoc ē ad ſalutē.quin illud Maria velit abſoluta voluntate ꝯpleri. ¶ Rurſus maria volūtate pietatis.q̄ dicit̉ optatio quedā adiutorij/ petit ⁊ obtinet nūc efficacius a deo qͣꝫ voluntate ſil̓i ſedpaſſibili. dū actu dolebat ī mundo. Hoc intelligit Bern̄. dū dicit. Maria ſi ꝑdidit paſſione. non tamen ꝯpaſſionē. ¶ Rurſuꝫ Maria tripliciter adiuuat viatores. Impetratiue ſi nō meritorie/ propter ſtatū. Cōmiſſiueꝑ aliquos angeloꝝ vel ſanctoꝝ quales voluerit deſtinare. cū ſit ſuprema hierarchizanspoſt filiū purgādo. illuminādo ⁊ ꝑficiendo.Cooꝑatiue qn̄qꝫ ꝑ pͥncipalē ſui donatōemẜm teſtimonia miraculorū multis exhibitatam in morte qͣꝫ in vita ¶ Narrat Anſelmuscuidam morienti aſtitiſſe Mariā. ⁊ interrogata que nā eēt? Rn̄dit. Ego mater ⁊ reginamiſericordie. ¶ Rurſus ergo Maria pōt vtcuiuis in ſuo exitu pn̄s conſolatrix. ductrix⁊ protectrix exiſtat. Nō aliter ſuo mō dicerepotuimꝰ de om̄ibꝰ ſanctis ſingillatim ad robur certe ſpei. ¶ Diſcipulus. Grata ſūt iſtadeuotōiſqꝫ pleniſſima Uellē igit̉ ſuſciꝑe ſubdoctrina tam ſpeculatiua regulari/ qͣꝫ practica velut exꝑimentali/ quis ſit orādi modus.maxime prouocatiuus ad lamētū? ¶ Mgr̄.Tradit orator Tullius certos locos ẜmquos amplificat̉ miſeratio ſil̓r ⁊ indignatioquos tibi poſſum nūc numerare. et ad lamētationis excitationē inducere. qualiter a nōnullis comperi factū ſuꝑ lamētatōes Hiere.¶ Diſcipulꝰ. Placeret adaptatio ſi nō faſtidiret ꝓlixitas ⁊ nō rapina quedā videret̉ appropriatiua ſibi traditōnis aliene que omnibus patet vltro. ¶ Magiſter. Ueritas a