Tractatus ſextus
tibi pn̄tabo theoreumata/ aut paradoxaſ. i.gl̓ioſas ⁊ vix credibiles ꝓpoſitōes de lamēto culpe/ ꝓut ē offenſiua diuine iuſticie Hocem̄ ſolū proprie ē laudabile ⁊ meritoriū. necpōt procedere niſi ab electōe libera voluntatis. ¶ Lamentū offenſe diuine quo maiꝰ intenſiuſqꝫ fuerit in ſponſa eo maioreꝫ cauſatin ea ſpūalem leticiā. Hoc ſentiebat qui con.fitebatur dn̄o dicens. Scd̓m multitudineꝫdolorū meorū in corde meo. ꝯſolatōnes tueletificauerunt animā meā. Rurſus ſi ſimpliciter ad ſimpliciter ⁊ magis ad magis/ ⁊ maxime ad maxime ẜm regulā ph̓i. regula veroxp̄i vera ē/ ꝙ lugentes cōſolant̉. ꝙqꝫ triſticiaſua vertat̉ ī gaudiū. ⁊ poſt lamentatiōeꝫ ⁊ fletū (teſte Sara iuniore) ꝯſolationē infundit.ergo magis lugens magꝭ ꝯſolat̉. et maximemaxime ¶ Lamentū offenſe tāto magꝭ eſt inſponſa qͦ fuerit ipſa ꝑfectior ī via. Patuit inaīa xp̄i ẜm portionem inferiorē. In Mariaꝟo ⁊ in Paulo ⁊ in ſil̓ibus ẜm etiā ſuꝑiorismentis apiceꝫ. Un̄ iurabat apl̓s. ꝙ proptefratres iudeos nolētes credere/ erat ſibi ꝯtinuus dolor in corde adeo/ vt exemplo moyſi peteret anathema eſſe a xp̄o pro fratribusquaſi deletꝰ de libro vite. cuiꝰ intelligentiamalibi didiciſti. Legis īſuꝑ exhortatōꝫ apl̓i.Gaudete in dn̄o ſemꝑ. iterum dico gaudeteIpſum nōne putas qd̓ hortabat̉ obſeruaſſe? ¶ Lamentū offenſe redundās ī ſenſualitatē ſpōſe. fortitudinē indicat eo maiorē ī ſpōſa ceteris paribus. quo lamentū plus ſentiſin ſenſibilibus. Pro cuius intellectu cū ſil̓ibus/ vtilis ē valde diſtinctio iuncta prioribus. ꝙ lamentū qn̄qꝫ procedit ab obiectꝭ eiterioribꝰ immutātibꝰ pͥmo ſenſus qͥnqꝫ deforis/ vel alterū de his. Deinde trāſcunt ad interiores ſenſus qͥ radicaliter ſunt ī corde. ⁊ īcerebro ꝯpletiue. ⁊ tandē īmutat̉ rō inferiorvel ſuꝑior ſimul cū īferiore. ⁊ hic ē proceſſusnatural̓ cōior. Aliqn̄ vero fit ordo ꝯuerſusnō aduerſus/ ꝙ ex actibꝰ rōnis vtriuſqꝫ libere diriuant̉ īmutatōes ad cor carnale. ⁊ ꝯſequēter ad cerebꝝ. poſt ad ſenſus exteriores.vt ad oculos ꝑ lachrimas. aut ad līguā ꝑ clamores. ⁊ ad manꝰ ꝯploſiones. ⁊ ceteroꝝ mōbroꝝ diſtēſiones aut ꝯtrectatōes/ mille modis ꝓ qͣlitate paſſionū rōnis imꝑio Loquit̉ꝓpoſitio de hͦ ꝓceſſu ſcd̓o. Cuiꝰ hec ē probatio/ ꝙ maioritas effectꝰ atteſtat̉ maiori fortitudini ſue cauſe Attn̄ actus actiuoꝝ qꝛ ſuntin patiēte diſpoſito. poſuit ꝓpoſitio nr̄a ceteris paribus nō ignorās cōplexiones ſpon
ſe huiꝰ/ aut illius varias ẜm diſpoſitōes adlamentū vel leticiā. ad metū vel ad ſpem cuꝫſimilibꝰ. quorū cauſas expedit eē cognitas adeuotꝭ. quoꝝ noticiā theologi ⁊ oratores accipiunt a ph̓is ⁊ medicis. Per rōem quidē aph̓is. ⁊ a medicis ꝑ experientiā. Qua ſuꝑ renoſtꝝ habes de paſſionibꝰ opuſculuꝫ. ¶ Lamentū redundat eo faciliꝰ ad cor ſenſitiuuꝫſponſe quo fuerit ceteris paribꝰ minꝰ in ipſade lamento ſoliꝰ pene. minꝰ quoqꝫ de reliqͥspaſſionibꝰ ſenſitiuis/ rōne ꝯmodi ſolius velincōmodi tꝑalis. Fūdat̉ hec ꝓpoſitio ī apl̓ica doctrina. cuiꝰ rationē explicat ꝓpoſitōisnoſtre cauſa. Ait nāqꝫ apl̓s. ij. ad Corinth̓.ca. vij. Gaudeo nō qꝛ contriſtaui vos. ſed qꝛꝯtriſtaui ad penitentiā. ꝯtriſtati em̄ eſtis ẜmdeū / vt in nullo detrimentū patiamī ex nobis. Que em̄ ẜm deū triſticia ē. pnīam in ſalutē ſtabilē oꝑat̉. ſeculi aūt triſticia mortemoperat̉. Ecce iſta que poſita ē diſtinctio ſubapl̓icis verbis paucioribus expoſita. ꝙ quedā eſt triſticia ẜm deum. quedā ſeculi vl̓ ẜmſeculū. Una vitā quia ſalutē. altera mortemquia ſalutis ſuffocationē operat̉. Porro/ tāapoſtolicū qͣꝫ noſtre ꝓpoſitōis verbū/ ph̓ica cū theologica rōne mōſtrat̉. ſi teneamꝰ illud vulgare vel magiſtrale metꝝ. Pluribusintentus minor ē ad ſingula ſenſus. Qd̓ ſatiricꝰ aliter explicat. Pectora nr̄a duas nonadmittentia curas. Si igit̉ fuerit occupatadiſtractaqꝫ rō ſuꝑior cū inferiori. īmo qn̄qꝫſubmerſa. ⁊ penitus in vſu ſuo p̄pedita ꝑ lamentū ſeculi. ꝯſequēs ē vt vel minor vl̓ om̄ino nulla fit ad triſticiā ẜm deū ſeu lamentuꝫculpe libeꝝ. Proportionaliter de gaudio dꝫdici. Habes ecce quattuor ꝓpoſitōes q̄ quoquo mō tue petitioni ſatiſfaciant mente pertracto ¶ Diſcipulus Salubria quidē ſuntque dicunt̉. ſuꝑſunt tamen aliqua diffuſiusexponenda. ¶ Nō em̄ ratio pͥme propoſitionis aſſignata ē. ſed autoritates inducte. quepn̄t intelligi de gaudio/ non vie ſed patrie.qn̄ ſeruus bonus et fidelis audiet. Intra ingaudiū dn̄i tui. ¶ Nōne p̄terea calumniabil̓eſt ſecunda propoſitio de ſponſa nō habēteconſcientiā peccati. qualis indubie fuit aīapulcerrime mulierū. Sed nec aſſignatus emodus ꝯcordādi propoſitionē ſimul ⁊ apl̓ica verba. quibꝰ iubet in dn̄o gaudere ſemꝑ.Et iteꝝ gaudere/ ſi ſemꝑ oportet ſponſaꝫ etiam ꝑfectiſſimā ẜm te torqueri lamento. Amplius qualiter oppoſita ſimul ſtabunt/ lamētum cor ꝯſtringens ⁊ dilatās leticia. Porro