Druckschrift 
3 (1494) Tercia pars operum Johannis de Gerson doctoris christianissimi
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Super Magnificat LXXXIIII

LXXXIIII

peris. Diſcipulus. Nolo vexēt te allegatōes hmōi que ſuppetūt abſqꝫ nūero. d̓ gaudio vl̓ triſticia ſtultoꝝ. qͥ dū letant̉ inſaniūt.dū triſtant̉ furiunt. Sit colloquiū pn̄s d̓ lamento ſponſe dū adhuc peregrinat̉ a ſponſo. poſtqͣꝫ de canticis et epithalamio ſatisabunde cōfabulati ſumus Magiſter Fiat vt vis. ⁊ vnde vis exordiamur? Puto ꝙ alamento lāguoris ſponſe querētis ſponſumin lectulo quietis .ſ. ꝑ noctis cognitōis enigmatice ⁊ nō inuenientis. Sed neqꝫ ꝑ vicos⁊ plateas ciuitatis dū anxia circūit ⁊ diſcurrit. dū adiurat filias Hieruſalē ciuitatꝭ queeſt libera mater noſtra ꝑ obſecrationes ardētis deſiderij. Si inueneritis inquit dilectūmeū / vt annūcietis ei quia amore langueo. Diſcipulus. Immo pͥus ſentio ꝯferēdūde lamēto ſpōſe. cui ſponſus ob turpitudinēſuā deformitatēqꝫ dedit̓ libellum repudij qꝛvetula .ſ. ⁊ rugis arata. qꝛ depoſita a ſede ſtabilitatis et honoris ſedet ī puluere vanitatꝭ.aut vagat̉ egreſſa poſt veſtigia gregū illoruꝫqͥ ab vnitate gregis ſponſi ſe ſeꝑant. aut certefamelica. inanis ⁊ egens effecta/ paſcere q̄rithedos fedorū deſiderioꝝ iuxta tabernaculapaſtorū. q̄ ſunt ꝯuēticula hereticorū iſtoꝝꝟbis ⁊ exemplis ab ouili paſtoris vnius qd̓vnicū ē/ ſe diuidūt. nō amici/ ſꝫ ficti ſodaleseffecti. Fallor ſi nō ſponſas tales. vetulas ⁊rugoſas. vagas ⁊ eſurie ꝯſumptas/ notabatpulcerrima mulierū. qͣꝫuis genere maſcl̓inoloqueret̉. Nō em̄ ē ī amore ſpūali maſculusaut femīa. Dixit gͦ de ſpōſo. Diſꝑſit ſuꝑbosmente cordis ſui. Itaqꝫ ſicut te docēte didici pulcritudinē ꝯſiſtere in veritate. vnitate ⁊bonitate. ſic oꝑtet ꝙ ex iſtorū carētia reſultꝫX turpitudo. Magiſter. Sagaciter aduertiſti. vn̄ v̓o reputas tale incōmodū turpitudinis odioſe accidiſſe ſponſe? Diſcipulus.Nimirū ex ignorātia ſui ⁊ ſuꝑbia. quorū qd̓libet aūt diuortiū aut repudiū oꝑat̉. Si ignoras teo pulcerrima mulieruꝫ. egredere etabi. Ecce de ignorantia Porro de ſuperbiaUaſti legimus. ⁊ in cātico Marie d̓ ſuꝑbisaudiuimus potentibꝰ ⁊ diuitibꝰ. nec alicuiꝰ(vt dicunt) egentibꝰ. ⁊ inſtruit qꝛ miſeri ſunt⁊ miſerabiles. pauꝑes. ceci ⁊ nudi. qͣles euomit a ſe deus. quales diſꝑgit a mente cordisſui ſine mō. necnō de ſede vitatis deponit ſine numero. demū inanes ſine pondere bonitatꝭ ordiniſqꝫ dimittit. Mgr̄ Loquerisẜm tropologiā ⁊ allegoriā q̄ repudiū hmōivarijs locis notāt ī ſcpͥturis maxime ꝓpheti

cis ī Eſaia. Ezechiele. Hieremia. cū ceterisEſaias pͥmo ſub typo vinee electe q̄ debuitfacere vuas et fecit labruſcas. poſtea ſub figura tyri ſume cytharā pnīe. circūi ciuitatē eccl̓ie vel celeſtꝭ patrie ꝑ orōem / meretrixobliuioni tradita .i. repudiata. bn̄ cane ⁊ frequenta cāticū ꝑ petitionē venie. vt memoriatui ſit ꝑ reconciliationē miſcd̓ie. Talē deplorat hieremias. Et egreſſus eſt inqͥt a filia ſyon oīs decor eius. Diſcipulꝰ. Scio multa ſunt in hāc ſnīam. que triplicē ſtatuꝫ ſponſe notāt. Quedā eſt reconciliāda ꝑ abiectioneꝫ turpitudinis. vt iſte quas loqͥmur ignorantes ⁊ ſuꝑbe. Quedā exercenda ad nitoreꝫpulcritudinis. Quedā citius introducendaad fecunditatē generationis. Sic querunt̉Aſſuero virgines. que pͥmo ſegregant̉ a populo. dehinc decorant̉ pigmētis varijs ī triclinio. demū collocant̉ ī thalamo. Sic filijiſrael pͥmo fugiunt ab egyptijs et ſubmerſoPharaone ꝑ baptiſma flumīs aut flaministrāſeunt mare rubrū. poſtea trāſcunt ꝑ deſertū. tādē iordane trāſito cōmedunt terre promiſſionis fructū. Hec ē via triū dierū. poſtqd̓ triduū reꝑit̉ Ih̓s in tēplo celoꝝ ī medioſeniorū ſanctorum ſuoꝝ. Deniqꝫ triplex iſteſtatus diuiſione diuidit̉. incipientiū. ꝓficiētium ⁊ ꝑfectorū. Nūc eſt queſtio qͥd cuilibethuic ſtatui ſponſe ſit eligibiliꝰ. an exultatiovel lamentū? Mgr̄. Oportet nos adde Yre dictis prioribus/ primitus diſtinctioneꝫde lamento. Unū ē in ſola ratione. nō redūdās paſſionaliter ad ſenſualitateꝫ. ⁊ hoc appellat̉ diſplicentia vel odiū vel deteſtatio vl̓abominatio. libere elicita ꝑ iudiciū rationisSic ꝓportionabiliter d̓ gaudio ⁊ deſiderio.⁊ ita generaliter de omni nomīe paſſionē ſonāte/ competit acciꝑe ſuo modo. Lamentum aliud ē/ quod orit̉ ⁊ radicat̉ in ſenſualitate. aut ortū in ratione deriuat̉ et redundatad cor ſenſuale nō aliter de ceteris affectibꝰ.quos ph̓i ſolas ꝓprie voluerunt dici paſſiones que fenſum afficiunt ⁊ quodāmodo affligunt. Amplius vero vt modo notabaturlamentū vnū ē temꝑale. hoc ē pro ſolis temporalibꝰ incōmodis app̄henſis a ratiōe/ ſubratione pene afflictiue. Aliud ſpūale ꝓ ſolismalis culpe app̄henſum ſub ratione offenſe diuine bonitatis et iuſticie. Lamentū pene habēt damnati/ nō lamētū culpe vt offenſiua fuit. aut ē diuine iuſticie. qualiter ē ī viatoribus plurimis inuenire. Quibꝰ p̄ſuppoſitis ⁊ alijs declaratis ꝑ doctores quattuor

Ll