Tractatus ſextus
rimētaliter vel intuitiue vel etiā qͥdditatiue.vt qꝛ neſcimꝰ hoc de deo qͥd eſt / ſed qͥd nō ē.qꝛ cognoſcit̉ ꝑ ignorantiā. vt dicit diffinitōnūc inducta. oportet ad ꝯcordiā dictoꝝ ſanctoꝝ/ nr̄is vti diſtinctōibꝰ/ que rōnabilit̓ abvtriſqꝫ pn̄t admitti. ¶ Una diſtinctio iā poſita ē de noticia mediata ⁊ īmediata. Altera ſimilit̓ inducta ē de noticia intuitiua q̄ ratiōabiliter apparebit/ ſi ꝯſideremus ꝯſequētiasiſtas ⁊ ſil̓es nō valere. Hec res ē intellecta.gͦ hec res eſt. hec res ē imaginata. ergo ē. hecres ē intuitiue viſa ꝑ ſuā ſpecieꝫ. ergo ē. ſicutnec iſta. hec eſt res cognita a deo intuitiue ꝑſuā eēntiā. ergo iſta res ē. demonſtrata re q̄ ēſolū poſſibilis nec fuit nec erit. Tercia diſtīctio ē de qͥdditatiua cognitōe rei. Cognoſcitur itaqꝫ res vno mō ẜm qͥd nomīs. ſic̄ chimera cognoſcit̉ / qꝛ ſcimus qͥd ſicut nomē ſignificat. ſcꝫ chimera Scd̓o dicit̉ res cognoſci quidditatiue/ qn̄ ſcit̉ qꝛ talis res eſt actuaut ſub quadā generalitate cognoſcunt̉ alique ſue ꝓprietates ⁊ cauſe. Si nō admittit̉hoc mēbꝝ diſtinctōis vix relinquet̉ aliqͣ cognitio qͥdditatiua de rebꝰ etiā creatis ⁊ viſibilibꝰ. Tercio modo ꝓprijſſime quid ē de reſcit̉. dū ipſa cognoſcit̉ ꝑ ſuā cauſam ꝓximaꝫ⁊ totalē. Sic em̄ intelligit̉ illud ph̓i. Scireē rē ꝑ cauſam cognoſcere. ⁊ qm̄ illius ē cauſa⁊c̄. Cognoſcimus hic qͥd ē deꝰ duobꝰ pͥmismodis. Tercius vel ē ꝓprius deo ſoli vl̓ cōicatꝰ beatifice viſioni. vbi facie ad faciē videbit̉ ſanctū nomen eiꝰ. ⁊ cantabit̉ in idipſuꝫ.Magnificat aīa mea dn̄m.Sequitur cractatuſſextus dragmaticus ſuꝑ hoc verſu. Et miſricordia eius a ꝓgenie ī progenies ⁊c̄. Ubide lamento Marie. ꝑ notulas centū.M Prima notū laT miſcd̓ia eius a progenie inꝓgenies timentibꝰ eū. ¶ Diſcipulus Sentio quēadmodūconſonat ī cātico ſuo Mariacuꝫ patre ſuo. cuiꝰ in vno pſalmo eſt initiū. Miſcd̓iam ⁊ iudiciū cantabotibi dn̄e. Timor itaqꝫ venit ex ꝯſiderationeiudicij. Quid ē igit̉ ī hoc cātico iūgere miſericordiā cū timore niſi miſcd̓iam ⁊ iudiciuꝫpariter cantare? Quid p̄terea miſcd̓iam et timorē deo pſallere niſi exultare cū tremore?Sūt in hͦ cātico tenor iuſticie/ ⁊ moll̓ cantꝰ
miſcd̓ie. Sed queſtio ē. Si maria iunxeritcantās ⁊ ꝯferēs ī corde ſuo cū ſpūs exultatione/ lamentū iuſticie. p̄ſertim qꝛ dictuꝫ ē ꝙ īoēs affectionū voces ſe cātantꝭ marie variabat affectꝰ. Sic em̄ leuiꝰ induci potuerimꝰnos pctōres ſemꝑ cū letis miſcere triſtia. deſiderare lectulū ſponſi. ſed timere ſpelūcaꝫ inferni. girare ꝑ meridiē/ ſed flecti ad aqͥloneꝫ.ſꝑare d̓ miſcd̓ia ſed timere iudiciū. ſcire tp̄sridendi. ⁊ tp̄s flēdi. Si ſpes eleuat ad p̄ſumptionē/ depͥmat timor. ſed nō ad deſꝑatōem.Reſiliat timor ab horrore ſeueritatis ad placorē benignitatꝭ. Dicat oīs xp̄ianꝰ. Impulſus euerſus ſum vt caderē. ꝓpter miſeria iniquitatū meaꝝ. ⁊ dn̄s ſuſcepit me. ẜm multitudinē miſerationū ſuaꝝ. ¶ Mgr̄. Lamentata ē abſqꝫ dubitatiōe cū multis/ tūc apuddei aures mentis ſue ploratibꝰ virgo beata.Abſit vt imitaret̉ inertiā iudeoꝝ. quā ſub inducta ꝑabola pueroꝝ ī foro ludentiū dānauit xp̄s. cecinimꝰ vobis nec ſaltaſtis. lamētauimꝰ nec ploraſtis. Iudei ſiqͥdē (ſi ꝑ allegoriam loqͥmur) neqꝫ xp̄ꝫ māducantē cū eis. necIoh̓em abſtinentē ī heremo ſuſceperūt. ſedvtriqꝫ detraxerūt. Sic mente corrupti homīes/ oīa ad ſuū trahunt interitū. quēadmodū egris auribꝰ nec carmē placet. nec lamentū. vt ī corꝑalibꝰ nō minꝰ ſpūalibꝰ cantibꝰ etauribꝰ. ¶ Diſcipulus. Offert gͦ queſtio duꝫſederimꝰ ſuꝑ flumina babylonis huiꝰ exilij.qͥd eligibiliꝰ ſit/ vel cātare ⁊ ſaltare. vel lamētari ⁊ plorare? ¶ Magiſter. Nōne ſolutionē aꝑit nobis qͥ de ſedentibꝰ ſuꝑ flumina babylonis ⁊ flentibꝰ ſubiūgit. In ſalicibꝰ ī medio eiꝰ ſuſpēdimꝰ organa nr̄a. Deinde. Quōcātabimꝰ cāticuꝫ dn̄i ī terra aliena? Legimꝰxp̄m crebro ploraſſe ⁊ doluiſſe. erultaſſe ſpūſemel. Maria ſemel exultauit ī cātico. Iohānes cuiꝰ hodie (dū hec ſcribimꝰ) decollationis dies agit̉/ exultauit ſemel ī vtero. O qͦtiens Marie animā/ doloris gladiꝰ ꝑtranſijt.Ioh̓es exemplar ⁊ p̄co pnīe. nō minꝰ oꝑbꝰqͣꝫ p̄dicatione quotiēs bn̄ credit̉ lamentaſſe.Saltat Herodiadis filia cū gaudio. ⁊ p̄ciūſaltatōis ſibi dat̉ caput Ioh̓is ī diſco. Egrediunt̉ (inqͥt Iob) de gaudentibꝰ. Egrediunt̉quaſi greges ꝑuuli eoꝝ. ⁊ infantes eoꝝ exultāt luſibꝰ. Tenent tympanū ⁊ cytharā/ ⁊ rn̄dent ad ſonitū organi. ducūt ī bonis dies ſuos ⁊ ī pūcto ad inferna deſcendūt. Et qͥd eccl̓iaſtes denūciet audi. Meliꝰ ē ire ad domūluctꝰ qͣꝫ ad domū ꝯuiuij. Et iteꝝ. Riſū reputaui errorē. ⁊ gaudio dixi. Cur fruſtra decl-