Super Magnificat LXXXIIII
rum vel actuū. ſicut nec vis iraſcibilis cōtraꝯcupiſcibilē ponit numeꝝ. Applicemus ſermonē de hoc quadruplici lumine beatificato ad quadruplex lumen qd̓ ꝯcurrit ad contemplationē vie dicentes/ ꝙ ex ꝑte luminisnaturalis in ſe non ē variatio hic ⁊ ibi. ſicutnec ipſa aīe natura eēntialiter diuerſa ē. p̄ſertim in eadē anima. quicqͥd ſit de ꝑfectiōe eēntiarum diuerſaꝝ animarū. ꝓut ſonare videt̉articulus. Ꝙ anīa xp̄i non ſit ꝑfectior anīaIude/ error. ¶ Dicamꝰ de habitu gr̄e ad hapitū glorie. ꝙ differunt penes imꝑfectū ⁊ cōſummatū. ſil̓r ⁊ actus eius Et ita de actu ⁊habitu charitatis poſſet dici. Sed de habitibus ⁊ actibus fidei ⁊ ſpei/ longe aliter qͣꝫ īviſione ⁊ fruitione patrie. Et hͦ ꝓpter terciūlumen qd̓ nominamꝰ obiectale qd̓ ē ip̄emetdeus ī ſe viſus. Sicut ergo deficit hic ī viaterciū illud lumen obiectale nō quidē in ſe.quoniā vbiqꝫ ē. ſed in ratione obiecti/ clare ⁊nude ⁊ īmediate in ſe viſi. ſic deficit ⁊ differtviſio ⁊ tentio vie a viſione ⁊ tentione patrie.Nomē inſuꝑ dei quo ſe noīat ⁊ manifeſtat īcelo a nomībꝰ quibꝰ in terra noīat̉. Quo ſuꝑR ſancto noīe recipe q̄ ſequunt̉. ¶ Scm̄ d̓r deinomē a ſanctitate/ quā Dionyſiꝰ deſcribensait. Sāctitas ē ab om̄i inqͥnatōe libera et ꝑfectiſſima ⁊ incōtamīatiſſima puritas. Grece em̄ noīat̉ agyos ſctm̄. ab a. qd̓ ē ſine. ⁊ geterra. Pōt aūt hec ꝑticula ꝯſtrui ꝑ ſe ſubītellecto verbo qd̓ nomē dei ē. vel dicit̉ vel eminet ſctm̄. Pōt nihilominꝰ hec ſnīa pendereſeu corrn̄dere ad p̄cedentē vt dicat Maria.ꝙ ſctm̄ nomē dei fecit ſibi magna. Siqͥdeꝫoīs cognitio dei. ſicut ē fides vel intelligentia. recte vocat̉ nomē dei. Conſtat aūt ꝙ ꝑ fidē ⁊ aſſenſū datū v̓bis angeli/ v̓go ꝯcepit filiū dei. ¶ Fecit te gͦ beatā que credidiſti. fecitmagnā nomē ſctm̄ dei. Docent ſacr̄a qͣꝫ magna ſit ī noīe dn̄i virtꝰ eiꝰ. Aut certe nomē hͦin ſil̓ibꝰ accipit̉ ꝓ noīato qd̓ ē deꝰ. Scm̄ nomen dei ē .i. ꝯfirmatū ꝑ oēm creaturā / maxīeintellectualē. quaꝝ nulla ſubſiſteret niſi cā q̄dedit eē influeret. Hinc canit Ambro. Reꝝdeus tenax vigor immotꝰ in te ꝑmanēs. Etfacit hoc ad p̄cedentē intellectū de magna v̓tute nomīs dei. Sanctū ē nomē dei qꝛ ſctīficatū .i. ꝯſecratū ⁊ dedicatū ē in electꝭ dei adeius gl̓iam. laudē ⁊ obſequiū. Sācti eritisqꝛ ego ſanctꝰ ſū dicit dn̄s. Scm̄ ē nomē deiqꝛ ſctīficatū legibꝰ eternis. qd̓ nephas ē violari. Clamant ſeraphin. ſanctꝰ ſanctꝰ ſanctꝰ.ad inſinuatōꝫ trinitatꝭ ꝑſonaꝝ. iungebāt ad
ter ſanctꝰ nomē hͦ. dn̄e deꝰ ſabaoth. qꝛ trinitas ē ī ꝑſonis. vnitas ē in eēntia. cuiꝰ oꝑa ꝑticipāt tripliciter. imitatiōe interne ſanctitatꝭ⁊ eterne ¶ Nomen dei vnicū ē ſibi ſoli cognitū. ꝓpterea non potuit ab aliquo alio a ſe imponi vel effari plene et ꝓprie. qꝛ naturā ſuaꝫcū ſuis ꝓprietatibꝰ ſolus ꝯprehēdit. diciturinc inhabitare lucē inacceſſibilē. necnō ineffabilis ⁊ innominabil̓ eē laudat̉. ¶ Nomēdei datū eſt xp̄o qd̓ eſt ſuꝑ om̄e nomē. ſic adꝓprietatē reducendo factū ē ꝑ incarnatōemvt eēt hō deus. ⁊ deꝰ hō ꝑ cōicatiōeꝫ idiomatū ⁊ nominū. ¶ Nomen dei ſingulariter int̓puras creaturas eminet in Maria. q̄ illuminās vel illuminata ꝑ interp̄tationē noīat̉ etdn̄a. ¶ Nomen dei ſumptū a creaturꝭ. ſic eſtom̄imodū ꝙ ab oī creatura vſqꝫ ad infimaꝫpōt ſumi noticia q̄dā rei. ⁊ inde nomen qͦ cognoſcat̉ īponi ⁊ formari Rō. qꝛ q̄libꝫ ē veſtigiū vl̓ imago trinitatꝭ. ẜm exemplarꝭ tria appropriata. ⁊ ẜm triplex genꝰ cauſe efficientꝭ ⁊final̓. ¶ Deꝰ ſicut pōt noīari ẜm ſuas creaturas. ſic pōt ab hoīe (qͥ creatura antonomatice mūdi dicit̉ ꝑticipās cū oī creatura) videri⁊ intelligi nūc ꝑ ſpeculū ⁊ ī enigmate. verbaſunt apl̓i. ¶ Deus in ſuis ⁊ ex ſuis creaturispōt dici intuitiue videri/ ſi viſio ītuitiua largiſſime ſumat̉. pͥmo ꝓut generaliter oīs ꝑceptio obiecti ſimplex etiā īmediata dicit̉ ītuitiua. ſiue obiectū ſit realiter pn̄s ī ſe/ ſiue perſuā ſpeciē ſeu ſil̓itudinē tm̄modo. ¶ Cōſtatem̄ ꝙ oīs res ſiue extra aīam ſiue intra geritſil̓itudineꝫ dei. Pōt em̄ hō intelligēs .i. int̓legens ⁊ credens ferri ī noticiā obiecti. cuiꝰeſt hec ſil̓itudo. veſtigiū. ſpecies vel imago.Secus de brutis ⁊ hebetibꝰ/ qͥ deū ⁊ eius ſigna ⁊ verba. voces ⁊ ſpēs ⁊ ſpecula/ nō aſſumūt niſi vt ſūt res q̄dā ad aliud nō reuelate¶ Deꝰ exꝑimētalit̓ cognoſci pōt aūt ꝑcipiacreatura mūdi viatrice. ⁊ ſi non ī ſe tn̄ in ſuaobiectali rōne vel imagine ſeu ſil̓itudine/ taꝫextra qͣꝫ intra. Sequit̉ ex p̄cedēti iuncto corollario vno quo dictū ē oēm noticiā ꝓprieintuitiuā eē exꝑimentalē ⁊ ecōtra. Deductōpatebit infra ī tractatu d̓ mēte cordis. Sil̓rdiffinitio ſapientie q̄ ſup̄mū locū tenet ī noībus dei ꝓ ſtatu vie. quā ita deſcpͥſit Dionyſius. Sapientia ē diuiniſſima dei cognitioq̄ eſt ꝑ ignorantiā cognita ẜm vnitionē ſuꝑeminentē. qn̄ mens ab alijs recedēs/ poſteaetiā ſeipſā dimittēs/ vnita ē ſuꝑſplendentibꝰradijs inſcrutabili ⁊ ꝓfundo ſapiētie lumīeilluminata. ¶ Deꝰ ſi neget̉ hic cognoſci expe.