Druckschrift 
3 (1494) Tercia pars operum Johannis de Gerson doctoris christianissimi
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Tractatus quintus

qͣ referunt̉ ad duos .ſ. ad modū pn̄tie eēntialis in ꝓprio genere. vel ad modū pn̄tie intentionalis ſeu formalis ī ſua cognitione. Un̄deus ſi ꝑ impoſſibile nō cognoſceret creaturas/ ip̄e nō diligeret eas. qꝛ in pͥncipio qd̓ eſtv̓bū creauit oīa/ portās oīa v̓bo v̓tutis ſueSil̓r in angel̓. amor nō eēt ad alia a ſe. īmonec ad ſe. niſi tale qd̓ amat̉/ pn̄s eēt eēntialit̓vel intētionaliter diligenti vel cognoſcenti.P Obijceret aliqͥs. ꝙ inſenſibilia ferunt̉ pondere ſuo ad loca ſua. nec tn̄ iſta cognoſcunt.Rn̄ſū ē pͥus ꝙ habēt naturalē formā ſuā ī ſeipſis. cui data ē̄ ⁊ imp̄ſſa talis inclinatio conſequens formā. Un̄ nec hꝫ ꝓ inconuenientidoctor vnꝰ totꝰ ſeraphicꝰ ꝯcedere. ꝙ ī omnire ſit imp̄ſſus qͥdā motꝰ cognitionis naturalis dirigētis quodā ſuaui impetu rē quālibꝫin ſuū finē. ſicut ⁊ ī angel̓. ſicut ⁊ ī hoībus. ſicut in aīalibus ꝑ cognitionē ſuꝑadditaꝫ/ qͣſiformalē ⁊ accidētalē. Sic ī eiſdē quēadmodū ī ceteris imp̄ſſa ē forma eēntial̓. qua ſpōtanee ī brutis. libere ī intellectualibꝰ dirigitī ꝓpriū finē. Uerū eſt ꝙ libertas vt arbitraria eſt nō ſemꝑ ꝯformat̉ ⁊ inde procedit peccatū qd̓ corrumpit modū. ſpeciē ⁊ ordinē debitos addi ꝑ habitꝰ ⁊ actꝰ v̓tuoſos ad libertatē naturalē. q̄ licet ſemꝑ ī ſe virgo ſit ⁊ pulcra/ etiā ī demonibꝰ violari nō poſſit in eēntia ſua. p̄cipitat̉ tn̄ a dn̄o ſuo ꝑ inobedientiāarbitrarie libertatꝭ/ vt non exerceat naturaledominiū ſuū. ⁊ qͦ p̄dita ē dominij. Qua ī rececinit nr̄a tympaniſtria. diſꝑſit ſuꝑbos mēte cordis ſui. Deponēs potētes de ſede natural̓ ſui dominij nō ꝑ ſuā. ſꝫ ꝑ ſubditoꝝ rebellionē. Conſonat p̄miſſis deſcpͥtio Dionyſij de regno dei Regnū inqͥt eſt oīs finis ⁊ ordinis ⁊ legis ⁊ ornatꝰ diſtributio. vbi ꝑ totūornatū ẜm expoſitores accipit̉ inclinatio naturaliter īdita cuilibet nature/ vt obediat ſuauiter creatori. Iuxta illud ſapientis a prophetia deductū apud Boe. Ꝙ ſapientia attingit a fine vſqꝫ ad fineꝫ fortiter. et diſponitoīa ſuauiter. Tp̄s ē ⁊ locꝰ ex p̄miſſis ſoluere difficultates p̄tactas circa cognitōꝫ noīsdei intuitiuā. exꝑimentalē ⁊ effectualē/ ſicutorat eccl̓ia in or̄one pn̄tis dn̄ice. Deꝰ v̓tutūcuiꝰ ē totū qd̓ ē optimū. inſere pectoribꝰ noſtris amorē tui noīs ⁊cͣ. Preſupponendoqͥd ſit noticia ītuitiua cōiter dicta. qͥd ꝓprie.qͥd ꝓprijſſime. Rurſus qͥd ſit amor vel affectꝰ. ⁊ vn̄ oriat̉. ⁊ quēadmodū affectꝰ oīs/ experimentalit̓ cognoſcat̉. colligat ſe mens humil̓. ⁊ videat qͦt ꝯcurrūt ad viſionē gl̓ie ꝯſū

matā. vt de his q̄ certa fide credimꝰ. ⁊ ex alijſq̄ qͦtidiana nos docet exꝑientia citiꝰ attingamus ea q̄ mediāt inter cognitōꝫ naturalē vie⁊ ſuꝑnaturalē glorie. Illa ꝟ̓o ſūt q̄ proueniūt hic nobis ꝑ gr̄as ſpāles ſuꝑnaturaliterīmiſſas/ prout vnicuiqꝫ diuidit deꝰ mēſurāfidei donorūqꝫ ſuoꝝ. Iſta ſūt ſpecl̓a. iſte ſpecies. iſte forme. iſte theophanie. iſte caligineſlucidiſſime. iſta ſilentia ſub qͥbꝰ ⁊ ī quibꝰ ſpeculat̉ a nobis hic ⁊ nūc deꝰ. Concurrit adviſionē gl̓ie lumen qͣdruplex .ſ. lumē potentiale habituale/ obiectale et actuale. Tumenpotentiale ē ip̄amet aīa rōnal̓. Remanet em̄ſemꝑ naturale lumen eiꝰ / ⁊ ſubſternit̉ tā gr̄eꝫ gl̓ie qͥcqͥd ſit de alijs lumībꝰ naturalit̓ acqͥſitis in actu vel habitu. Porro lumē habituale p̄cipuū ⁊ pͥncipale vocat̉ lumen gloriecorrn̄dens lumī gr̄e ī via. differēs ab ea ꝑ eēꝯſūmatū. quēadmodū doctrina cōis docetde habitu charitatꝭ ꝙ manet idē ī patria qd̓n̄ eccidit ẜm apl̓m. Ceteꝝ lumē obiectale ēipſe deꝰ ſe pn̄tās ī obiectali rōne nulla ſpeciemediāte. ꝓpterea dicit̉ videri facie ad faciē. ⁊ſicut eſt. ⁊ oculo ad oculuꝫ. Deniqꝫ lumenactuale ponit̉ in actibꝰ intellectꝰ ⁊ volūtatisqͥ ſunt viſio ⁊ fruitio. iuxta determinationeꝫextrauagātꝭ Bn̄dicti. Corrn̄dent aūt viſioni ⁊ fruitioni actualibꝰ/ tres habitus ſuccedentes habitibus fidei. ſpei ⁊ charitatꝭ ī via.qͦs tres dotes appellamus aīe xp̄o deſponſate mr̄imonio ꝑ gloriā ꝯſummato. Quāuiſab aliquibus ponant̉ dotes ipſi actus viſionis ⁊ fruitionis. ſub quibꝰ includit̉ actus qͥdicit̉ tentio ſuccedens ſpei vie. et ꝑ appropriationem fruitio nominatur. ſi diſtinguamꝰdilectionē a tentione vel etiā fruitione ſtricte ſumpta/ que delectatōni ꝓpria ē. Sicutin via ponitur ī actibus ⁊ habitibus gratuitis/ quedā trinitas virtutū theologicarū. ſimiliter ponit̉ ſuo modo in beatitudine trinitas dotum in vnitate luminis glorie Hecautē vnitas ī trinitate ⁊ trinitas ī vnitate vocatur beatitudo formalis. Si in habitibushabitualis. actualis/ ſi in actibus. ſed obiectal̓ dei rep̄ſentatio facial̓ appellat̉ obiectal̓btītudo Habeat̉ q̄ſo p̄ manibꝰ (vt ita loq̄rpn̄s diſtinctio de duplici btītudīe obiectaliſcꝫ ⁊ formali. qꝛ facit ad intellectū et ꝯcordātiā doctoꝝ p̄cedētiū tp̄s decretal̓. Rurſuꝫaduertat vnuſqͥſqꝫ/ ꝙ memorie nō abſtrahit̉beatitudo formal̓ ī p̄dicta decretali. qm̄ memoria non facit ſpecialeꝫ potētiā diſtincta ꝯͣintellectū in aſſignatione habituū virtuoſo-