Super Magnificat LXXXIIIII
LXXXIIIII
qudiat. Nō ſic cor incraſſatū nec oculi mentis ceci. Audiā. videā ⁊ intelligā ꝑ diſciplināſcpͥture dicētis. ꝑ os ꝓph̓aꝝ. ph̓oꝝ ⁊ theologorū/ quēadmodū noticia dei q̄ ē nomē ſuum multipliciter acqͥrit̉ qͦ maxīe nunc intelliget̉. reſonās illud apl̓i verbū. Uidemꝰ nūc ꝑſpeculū ī enigmate. tunc aūt facie ad faciemEt qꝛ p̄ponit viſiōis verbū/ queſtio ē ſi oīsde deo cognitio ſit viſio. cū viſio q̄libet videatur eē cognitio/ ⁊ intuitiua cognitio? Multa v̓o ſunt noīa de deo q̄ nō ſigrificāt intuitiuā cognitionē. Eſt ergo pͥmū in qͥſitione digniſſimū qͥd ſit intuitiua cognitio ſiue viſior⁊¶ Cognitio intuitiua licet appropriet̉ viſuivel oculo corꝑali. nihilominus extēdit ſe adoēs ſenſus corꝑales qͥnqꝫ. immo ad oēꝫ vimp̄ceptiuā. Pōt autē deſcribi cognitio intuitiua/ ꝙ ē ſimplex ⁊ immediata cognitio rei.ẜm obiectalē directā immutationē in ſe vel īpropria ſua ſpecie. Patet deſcpͥtio. qꝛ conuenit om̄i ⁊ ſoli cognitioni intuitiue. Differt acomplexis ⁊ mediatis cognitōibus reꝝ. quenō cauſant̉ ẜm obiectalē ⁊ directā immutationē in ſe vl̓ in ꝓpria ſua ſpecie. quales ſūt cognitōes abſtracte ꝯplexe vel incomplexe/ q̄fiunt ꝑ alienas ſpēs ī imaginatiōe vl̓ rōne rebus abſentibꝰ ſeu nō exiſtētibꝰ. Uidet̉ aūt ꝙcognitio intuitiua ſic deſcpͥta ſit idē qd̓ experientia vel exꝑimentalis ꝑceptio ſeu noticiaPoſſet hͦ numerari ꝑ ſingulos ſenſus. ¶ Seſt dubitatio ſi cognitio debeat dici īmediata ⁊ intuitiua/ q̄ fit ꝑ ꝓpriā ſpeciē derelictaꝫ īſenſu. deficiēte vl̓ abſente obiecto. Qualiterem̄ dicet̉ cognitio īmediata de re dū neceſſario reqͥrit̉ media ſpecies? Quō preterea dicetur exꝑimētal̓ cognitio de re q̄ abſens ē/ vl̓ q̄nullo mō eſt. Oportet hic ꝓpter ꝯcordantiādoctoꝝ de cognitione intuitiua et īmediataꝯqͥrere q̄ cognitio dicet̉ ⁊ qͣre dicat̉ īmediataPerinde venit ad cognoſcēdū que ⁊ qͣlis etqͦt modis viſio intuitiua noīet̉ ¶ Inuenimꝰaūt qͣdruplex mediū ī cognitōe. vnū eleuās.alteꝝ ꝯtemꝑans. alteꝝ adducēs. aliud ꝯiungēs. Exēplū in on̄ſione coloris. pͥmo reqͥrit̉lumen mediū eleuās potētiā viſiuā. ⁊ ponēscolores ī eſſe ſpūali. viſibili et dyaphano ſeuꝑſpicuo. Hoc aūt mediū nō impedit qͥn cognitio coloris dicat̉ immediata. ¶ Eſt ſcd̓mmediū ꝯtemꝑans obiectū viſibile oculo corporali. vt ſeruet̉ armonia ꝯueniēs oculo / vtnō ab exceſſu viſibil̓ deſtruat̉. Ne p̄terea peruiū ⁊ ꝑſpicuū nimia radiatōe ꝓportōeꝫ exceaat ad oculū. Sꝫ nec tale mediū ꝓhibet co-
gnitōꝫ īmediatā dici ⁊ intuitiuā. Quid ē mediū tale/ niſi ꝓportio ꝯplexionis organi videntꝭ. ¶ Eſt mediū terciū deducens ob iectūad oculū. qꝛ ſenſibile poſitū ſup̄ ſenſū nō facit ſenſatōem ẜm Ariſt. ⁊ exꝑientiā. Propterea neceſſe ē ſpēs eſſe medias/ q̄ deducunt ꝑmediū ꝯueniens in ꝯtemꝑatā rē ſenſibilemad ꝓpriū ſenſū ſuū. Diſcurre ꝑ om̄es et ſingulos ſenſus. et ita videbis. Sꝫ nec obſtattale mediū qͥn cognitio ſit īmediata ⁊ intuitiua. Alioqͥn nulla tal̓ eſſet ī ſenſu d̓ rebus adextra niſi ꝙ ſit de ſpeciebꝰ et actibꝰ ad intrade intelligibilibꝰ. vbi bn̄ reꝑit̉ aliqua res immediate cognoſci ꝑ eſſentiā ſuā nulla ſpeciemediante. ſed actu diſtincto a re. ¶ Eſt quartū mediū ꝯiūgēs obiectū cū potentia. Uocat̉ aūt hmōi mediū actus qͦ res intuitiue videt̉. forte etiā habitus infuſus vel acqͥſitꝰ p̄tdici tale mediū niſi meliꝰ referat̉ ad mediuꝫeleuās. Certū eſt aūt ꝙ nec mediū tale ꝯiungens potentiā cū obiecto reddit cognitionēdici mediatā ⁊ nō intuitiuā vel experimentatiuā Alioqͥn nulla creatura hr̄et immediatācognitōeꝫ. qꝛ ſolꝰ deus eſt ſua cognitio actualis ẜm articulū pariſien̄. ⁊ veritatem. ¶ Remanet tn̄ ex p̄dictis ſatis aꝑtis difficultasp̄dicta. ſi res poſſit dici videri intuitiue ⁊ experimentaliter dū nō eſt vel abſens eſt. Doctrina cōis artiſtaꝝ tꝑe meo nō habebat incōuenientē hāc poſitōeꝫ qͥn ſol abſens a nr̄ohemiſperio videret̉ intuitiue ꝑ lumen ſuū inaurora/ qͥn ſonus audiret̉ dū nō erat. Ita d̓reliqͥs ſenſibꝰ. ex qͦ ſpecies ſimplex ⁊ propriaerat pn̄s. qͣſi deducens obiectū ad potentiā.Notāter addimꝰ ad ſpeciē ꝙ ſit ſimplex ⁊ ꝓpria. ne cogamur concedere noticias ſenſuscōis ⁊ imaginatōis ⁊ rōnis de rebꝰ ad extraeſſe intuitiuas. Eſt doctor vnꝰ qͥ ponit mediam noticiā inter intuitiuā ⁊ abſtractōꝫ ſimplicē. dicēs ī caſu nr̄o ꝙ noticia q̄ pn̄te obiecto ⁊ cauſante ſpeciē .ſ. ī oculo/ dicebat̉ intuitiua. deſinebat aūt eē ītuitiua .i. v̓tebat̉ ī abſtractiuā corrupto ſeu abſente obiecto. Nihilominꝰ poſitio pͥor ꝓbabil̓ ē. q̄ n̄ deputatincōueniēs ꝙ res videat̉ ītuitiue dū n̄ ē. Pꝫī deo qͥ oīa iſta que nō ſūt/ intuet̉ Sil̓r ⁊ btīī eo. īmo et ꝓphetica viſio de abſentibꝰ ī ſuolumine magis dicenda videt̉ intuitiua qͣꝫ abſtractiua. ſicut ⁊ in angeloꝝ cognitōe ꝑ innatas a creatione ſpecies vel receptas. Augetꝟo difficultatē hanc ꝯſideratio ꝑſpectiuoꝝdicentiū viſionē nō fieri niſi ſub euerſa piramide. cuius baſis eſt in re viſa. ⁊ pūctus cu-
Rk 4