Super Magnificat LXXXII
nuandas/ vie ph̓ie nō aduerſo ſed conuerſo¶ Diſcipulus. Acceptꝰ erit iſte modꝰ fidelibus. Proſeq̄re. ¶ Magiſter Pulcritudo pͥma nobis ꝑ fidē relucet ī beatiſſima trinitate. Tradit em̄ fides ꝙ pr̄ ī diuinis ē mens ſiuememoria fecūda oīm intelligibilium. adquā paternꝰ intellectꝰ ꝯuertens acieꝫ/ gignitex ſe verbū exp̄ſſiuū oīm intelligibiliū Hocē illud verbū qd̓ erat ī pͥncipio apud deuꝫ. ꝑqd̓ oīa facta ſunt Hoc verbū ē natural̓ imago pr̄is eadē eſſentialiter cū pr̄e/ ſola relatōeꝑſonali ꝑſonaliter ab illo diſtincta. Et qm̄imitat̉ ꝑfectiſſime patrē/ ſuꝑeſt vt dicat̉ imago pulcerrima vel ſpecioſiſſima patris. ⁊ itadilectiſſima a patre. ſe teſte qͥ ait. Hic ē filiuſmeus chariſſimus/ ī quo mihi bn̄ ꝯplacui.Cū v̓o pr̄ cōicauerit diuinā vitā filio/ cōicauit nedū cognitionē oīs veri. ſed amorē ſil̓roīs boni. Eſt aūt paterna bonitas ſup̄mū ⁊pͥmuꝫ amabile. Amauit ergo filius ſummepatrē. ⁊ ꝯuertēdo volūtateꝫ ī ip̄m totꝰ (vt italoquamur exarſit ⁊ flagrauit ī eiꝰ dilectōemEx qua dilectōe mutua pr̄is ad filiuꝫ. ⁊ filijad patreꝫ. ꝓceſſit amor ꝑſonal̓ quē dicimusſpm̄ſanctū. ¶ Cōſiderat hec fides circulumquendā intelligibilē in triāgulo ꝑſonarum.Pater em̄ dat ſe filio quē diligit. filiꝰ pr̄i impendit ſe ꝑ amorē quo flagrat in patrē. Hicaūt amor cōis ē patri ⁊ filio/ tanqͣꝫ nexꝰ amboꝝ. Iure ergo dictus ē deus. qͣſi ſpera ītelligibilis. cuius centrū vbiqꝫ. circumferentianuſqͣꝫ. niſi ſupple ī ſeipſo. Nō aūt pōt ſe dead extra cōicare niſi quodā mō pūctualiter.Ipſe v̓o totū ſe in ſe toto ꝯtinet. quem tenebre creaturarū nō comp̄hendūt. ¶ Oſtenditnobis hec fides/ ſummā ꝯſummataꝫ in totatrinitate. pulcritudinē amabilē. ⁊ dilectionēpulcerrimā. qm̄ hic eſt equalitas numeroſaque reddit pulcritudinē. ⁊ pulcritudo ſuccēdit ad amorē. vt ſit pulcritudo dilecta. ⁊ dilectio pulcerrima mutuo ſe reſpiciētes. Un̄Dionyſiꝰ. Diuinꝰ amor ē ſicut qͥdā eternuscirculꝰ ꝑ optimū ex optimo. ⁊ ī optimo ⁊ inoptimū. inenarrabili cōuerſione circūiens.Eſt auteꝫ circulus pulcerrima figurarum.¶ ¶ Diſcipulus. Omiſeris p̄cor nūc ampliora hic diſſerere/ de inenarrabili pulcritudinediuinitatis. ⁊ ad marie pulcritudinē te ꝯuerte. dicens ī pͥmis Cur nō dixit deū ſalutareſuū / reſpexiſſe pulcritudinē ancille ſue ſꝫ humilitatē? ¶ Magiſter. Duas habitudīeseſſe ponit ph̓s ī intelligētijs qͣs angelos dicimꝰ. ¶ Unā qua ꝯuertunt̉ ad deū ad ꝯtem
plādū magnitudinē eiꝰ cū admiratōne. pulcritudinē cū dilectōe/ ⁊ om̄imoda ſubiectionis obediētia. motu quodā aſſiduo qͣſi circūlari circa diuinā vnitatem Ita loquit̉ apudBoeciū ph̓ia. mentēqꝫ ꝓfundā. ſcꝫ diuinitatem circuit. Et iterum Da fontē luſtrare boni. Alterā dicit ph̓s habitudinē intelligētiereſpectu inferiorū que regit mediante motuſui orbis. prout ph̓ia ſubiūgit. Sil̓e cōuertit imagine celū. ¶ Determiat ꝯſeq̄nter ideꝫph̓s ꝙ habitudo pͥma q̄ eſt ſubiectōis ad deum. longe ꝑfectior eſt ⁊ pulcrior qͣꝫ habitudo regitiue dn̄ationis reſpectu inferiorum.qm̄ in prima conſiſtit intelligentiaruꝫ felicitas ⁊ beatitudo nō in ſecunda. ꝙ ſi angelusmagnificans deū ⁊ exultās in deo/ gratiasageret verbis humanis. quid obſecro mallet dicere. vel ꝙ deus reſpexit humilitatē ſerui ſui ſubijciens eū ſibi. vel ꝙ reſpexit dn̄ationem atqꝫ potentiā .ſ. in regimine creature.¶ Diſcipulus. Res aꝑta eſt ſuꝑ electōe primi. Un̄ palā intelligo beatā Mariā neduꝫpia deuotōne / ſed altiſſima metaphiſicaliqꝫrōne ſuā pulcritudīs beatifice ꝑfectōꝫ plꝰ inſinuaſſe ꝑ humilitatē ſubiectiōis/ quā reſpexit in ea dn̄s. qͣꝫ ſi dn̄ationis nomē aliquodpoſuiſſet. ¶ Magiſter. Accipe rationē alterā. nō minꝰ in theologia fundatā. Quid em̄ꝑdidit apoſtatas angelos? qͥd poſtmodū deiecit hoīes inſtitutos ad reꝑationē angeliceruine? Utiqꝫ ſuꝑbia. plus gloriās ī fantaſtica dn̄atione/ qͣꝫ ī humili ad deū ſubiectione.Cauendā hanc ꝑditionis turpitudinem inſinuat Maria. ⁊ exemplo vocis ſue quā ſuāhumilitatē gloriat̉ reſpexiſſe deum ⁊ formidanda ꝓteſtatione. Fecit inquit dn̄s potentiā in brachio ſuo. diſꝑſit ſuꝑbos mente cordis ſui. Quareꝫ excelſus dn̄s et hūilia reſpicit. ⁊ alta a longe cognoſcit. Quare a longe?Quia lōge ꝓijcit ⁊ deijcit. ⁊ ꝓijcit ⁊ deponitpotētes de ſede. ⁊ exaltat humiles. Iā Maria gerebat alta mente repoſitū verbuꝫ filij.Qui ſe exaltat hūiliabit̉. ⁊ qͥ ſe humiliat exal̓tabit̉. Illud quoqꝫ diſcipuli ſui. Deꝰ ſuꝑbiſreſiſtit. humilibꝰ aūt dat gr̄am. Uerificauitidcirco deus in ea verbū ſapiētis Ubi hūilitas/ ibi ſapīa. Deꝰ collocauit ꝑ incarnatōismyſteriū ſapientiā ī hūilitate ſua. ¶ Diſcipulus. Occurrit poſt ſolutionē queſtionis ꝓpoſite petendū/ qͥd ſit reſpectus dei. qͣles eiꝰoculi quibꝰ humilitateꝫ ancille ſue reſpexit?Sꝫ omiſſa multiplicatiōe q̄ſtionū. ꝯuertat̉protinꝰ ſermo tuus/ ad deſcribendū pulcri-